Το τέλος των καλοκαιριών μας

Τελευταία μέρα του Αυγούστου. Μια Κυριακή που δεν είναι ακριβώς καλοκαίρι, δεν είναι ακριβώς ούτε φθινόπωρο∙ είναι το ενδιάμεσο. Εκεί όπου η θάλασσα κρατά ακόμη τη ζεστασιά της, μα τα βράδια θυμίζουν πως ο Σεπτέμβρης είναι στην πόρτα.

Και ένα ακόμη καλοκαίρι που φεύγει.

Οι τελευταίες βουτιές έχουν πάντα κάτι πιο σιωπηλό∙ οι παρέες στην παραλία είναι μικρότερες, οι ομπρέλες λιγότερες, τα τραπέζια στην ταβέρνα πιο ήσυχα. Ο ήλιος δύει λίγο πιο νωρίς, σαν να βιάζεται κι αυτός να ξεκουραστεί.

Ο Αύγουστος τελειώνει, κι εμείς μαζί του κουβαλάμε όλα τα καλοκαίρια μας: εκείνα που ζήσαμε παιδιά, με φουσκωτά και παγωτά· εκείνα των πρώτων ερώτων με αλμύρα και τσιγάρα στην άμμο· κι εκείνα τα πρόσφατα, όπου μετράμε μέρες, σχέδια, ευθύνες, αλλά πάντα βρίσκουμε λίγο χρόνο να γυρίσουμε στο κύμα ή στα ποτάμια και τα βουνά και να παίξουμε με το κορίτσι μας (ή με το αγόρι μας) μ’ αυτά.

Κάπως γλυκόπικρη αυτή η μέρα. Γιατί ξέρεις ότι το καλοκαίρι δεν θα κρατήσει άλλο, αλλά μέσα σου ξέρεις και κάτι άλλο: θα ξανάρθει. Όπως πάντα.

Κι εμείς, μελαγχολικοί και λίγο αλμυροί, του κλείνουμε το μάτι: καλό ταξίδι, Αύγουστε — τα λέμε ξανά του χρόνου.

• Αύγουστος
• καλοκαίρι
• Φθινόπωρο