Τον Αρίστο δεν τον έδιωξαν, έφυγε μόνος του!- Συντονίζοντας τον συντονισμό του συντονισμού – Η σαγήνη του αλλόκοτου… και του ιερού αναθέματος – Μην ξυπνάτε τον Γεραπετρίτη και τα ήρεμα νερά του…

“Η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά το ψέμα καταστρέφει.” – Ιμάνουελ Καντ

Ο Αρίστος Δοξιάδης δεν άντεξε ούτε ένα 24ωρο στο κυβερνητικό σχήμα και πλέον αποκαλύπτει ότι η αποχώρησή του ήταν οριστική, δεν μπορούσε να τον κρατήσει ούτε ο Μητσοτάκης. Με ύφος που θυμίζει τον Al Pacino στο “Scarface”, διαβεβαιώνει πως δεν έφυγε επειδή το επιτελικό κράτος έκανε πίσω, αλλά επειδή εκείνος το αποφάσισε! Καταγγέλλει «κυνήγι μαγισσών», «ανήθικο πόλεμο» και «πολιτική τοξικότητα», ξεχνώντας βέβαια ότι κανένας δεν τον ανάγκασε να αποδεχθεί τη θέση, όπως κανένας δεν ανάγκασε την κυβέρνηση να επιλέξει ένα πρόσωπο με τέτοιο βιογραφικό.

Αριστεία ή αφελής επιλογή;

“Οι άνθρωποι δεν κρίνονται από τις προθέσεις τους, αλλά από τις επιλογές τους.” – Αριστοτέλης

Η επιλογή του Μητσοτάκη να τοποθετήσει στη θέση του Υφυπουργού Ανάπτυξης κάποιον που έβριζε τους διαδηλωτές των Τεμπών και φέσωσε το Δημόσιο με 10 εκατομμύρια, είναι μια υπόθεση που κανένα damage control δεν μπορεί να διορθώσει. Αν το Μαξίμου είχε κάνει τη στοιχειώδη έρευνα, η παραίτηση θα είχε προηγηθεί της πρόσληψης – όχι το αντίθετο. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Δοξιάδης προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ανεξάρτητος παραιτηθείς και όχι ως αποτυχημένη κυβερνητική επιλογή, δείχνει ότι το επιτελικό φιάσκο είναι αμοιβαίο. Και ενώ το κεφάλαιο “Αρίστος Δοξιάδης” κλείνει, μένει ανοιχτό το ερώτημα: πόσες ακόμη επιλογές της «αριστείας» θα χρειαστεί να διαγραφούν σε fast forward mode;

Του συντονισμού το κάγκελο: Ποιος συντονίζει ποιον;

“Όταν όλοι σκέφτονται το ίδιο, τότε κανείς δεν σκέφτεται.” – Ουίνστον Τσόρτσιλ

Και ενώ νομίζαμε ότι στην Ελλάδα όλα μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς συντονισμό, το Μαξίμου αποφάσισε ότι χρειαζόμαστε διπλό συντονισμό! Ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Άκης Σκέρτσος θα συντονίζουν την κυβέρνηση, που κανονικά συντονίζει ο πρωθυπουργός, αλλά επειδή ο συντονισμός είναι δύσκολη υπόθεση, χρειάζεται… έξτρα συντονισμό. Όπως θα έλεγε και ο Τζακ Νίκολσον στο “As Good as It Gets”: “Αυτή είναι η κυβέρνηση, μην της το χαλάτε!”.

Συντονίζοντας τον συντονισμό του συντονισμού

“Πολλοί μάγειρες χαλάνε τη σούπα.” – Αγγλική παροιμία

Ας μην προτρέχουμε, όμως. Ο ένας θα συντονίζει την πολιτική, ο άλλος την υλοποίηση, και οι υπουργοί… απλά θα υπάρχουν. Η αλήθεια είναι πως τόσος συντονισμός έχει αρχίσει να μοιάζει με “Mission Impossible”, όπου ο Τομ Κρουζ καταφέρνει πάντα να φέρει εις πέρας το ακατόρθωτο – μόνο που εδώ δεν έχουμε Τομ Κρουζ, αλλά δύο τεχνοκράτες με κοστούμια. Αν, λοιπόν, οι υπουργοί αποσυντονιστούν από τον υπερσυντονισμό, ποιος θα τους ξανασυντονίσει; Ή μήπως αυτό είναι το κόλπο; Να κουραστούν όλοι τόσο πολύ με τη διαδικασία, ώστε κανείς να μην προλάβει να διαφωνήσει με τις αποφάσεις;

Η σαγήνη του αλλόκοτου… και του ιερού αναθέματος

“Η τέχνη δεν αναπαριστά το ορατό. Κάνει το ορατό να φαίνεται.” – Πάουλ Κλέε

Όταν η Εθνική Πινακοθήκη αποφάσισε να φιλοξενήσει τη «Σαγήνη του Αλλόκοτου», το πιθανότερο είναι πως δεν περίμενε ότι θα βρεθεί σε σαγήνη ολόκληρη η χώρα. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, με τη σοφία και τη φλέβα του κλασικού “Παρακαλώ, ξεκαθαρίστε μου”, αναρωτιέται δημοσίως: “Έργα ήταν αυτά;” Κάπου εδώ, ο Σαλβαντόρ Νταλί γέρνει απογοητευμένος στη μισολιωμένη του καρέκλα και ο Φράνσις Μπέικον χαμογελά ειρωνικά από τον τάφο του.

Ο Θεός, η τέχνη και η εθνική ευθύνη

“Η ευθύνη είναι όλων μας από πάνω μέχρι κάτω.” – Ιερώνυμος Α’

Η Εκκλησία, πάντως, έχει δει πολλά έργα στην ελληνική πολιτική σκηνή και κανένα από αυτά δεν εκτέθηκε σε πινακοθήκη. Και ενώ το μεγάλο ερώτημα είναι αν η τέχνη έχει όρια ή αν τα όρια πρέπει να αφορούν την τέχνη, το ακόμα μεγαλύτερο ερώτημα είναι: αν η Πινακοθήκη ήταν εκκλησία, θα σχολιάζαμε τα “έργα” της ίδιας έντασης; Ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε για ευθύνη όλων, αλλά όπως θα έλεγε και ο Μπέκετ: “Οι λέξεις είναι τα πιο επικίνδυνα όπλα. Ιδίως όταν χρησιμοποιούνται αντί για πράξεις.”

Η επιστροφή του πρώην και η εποχή της αμηχανίας

“Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά όταν οι πρωταγωνιστές της δεν το αντιλαμβάνονται, γίνεται η τέχνη του γελοίου.”

Σκηνή Πρώτη: Η Επιστροφή του «Μεσσία»

Όπως στον Νονό ΙΙ, όπου ο Μάικλ Κορλεόνε επιστρέφει στη Σικελία για να αντικρίσει τα απομεινάρια της αυτοκρατορίας του, έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε ξανά στο προσκήνιο. Όχι με μια πύρινη ομιλία, ούτε με ένα σχέδιο ανατροπής, αλλά με ένα προλογικό σημείωμα. Σαν σκιά του παλιού εαυτού του, σαν θύμηση μιας εποχής που έμοιαζε επαναστατική αλλά κατέληξε σε μνημονιακό ρεαλισμό.

Το βιβλίο του Γιάννη Μπαλάφα προσφέρει μια «καθαρή ματιά στο χθες», όπως λέει ο πρώην πρωθυπουργός. Μόνο που το χθες του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει κάτι μεταξύ Μεγάλου Γκάτσμπι και Ζωής του Πι: ένα μείγμα από αλαζονεία, ψευδαισθήσεις και ένα ναυάγιο στο τέλος.

Ο Τσίπρας καλεί τις «προοδευτικές δυνάμεις» σε ένα νέο βηματισμό. Μα πόσες φορές ακόμα θα ξεκινήσει αυτή η πορεία, πόσες φορές θα φτιάξουμε μια «Νέα Αριστερά», μια «Νέα Κεντροαριστερά», έναν καινούργιο πολιτικό φορέα που τελικά θα αναπαράγει τα ίδια λάθη;

Σκηνή δεύτερη: Η δημοσκοπική συνωμοσία

Ταυτόχρονα με την επιστροφή του πρώην ηγέτη, εμφανίστηκε και μια δημοσκόπηση που θα έκανε ακόμα και τον Χίτσκοκ να ανατριχιάσει από το σασπένς της σύμπτωσης. Σύμφωνα με την Prorata, η κυβέρνηση αποτελεί απειλή για τη σταθερότητα, η αυτοδυναμία της ΝΔ μοιάζει με πολιτικό όνειρο απατηλό, και το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου «ήρθε για να μείνει».

Ενδιαφέρον, αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι χθες το πολιτικό σύστημα αντιμετώπιζε την Κωνσταντοπούλου σαν παραφωνία. Μήπως βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο του Τζόκερ; Ένα πολιτικό μόρφωμα που ξεκίνησε ως περιθωριακό αλλά βρήκε απήχηση σε μια κοινωνία που ψάχνει τρόπους να εκδικηθεί το κατεστημένο;

Σκηνή Τρίτη: Ο Βασιλιάς Είναι Γυμνός

Αν κάτι αποκαλύπτει αυτή η δημοσκόπηση, είναι ότι η Νέα Δημοκρατία δεν εμπνέει. Το ερώτημα δεν είναι αν θα κερδίσει τις εκλογές, αλλά αν θα τις χάσει μόνη της. Ένα 46% βλέπει πιθανότερη την επιτυχία της ΝΔ με νέο ηγέτη αντί του Μητσοτάκη, γεγονός που θυμίζει τα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, όταν όλοι ήξεραν ότι το καθεστώς είναι καταδικασμένο αλλά κανείς δεν ήξερε πώς θα τελειώσει.

Σκηνή τέταρτη: Ο χαμένος τα παίζει όλα

Ο χώρος της Κεντροαριστεράς βρίσκεται στη γνωστή κατάσταση της διχαστικής αμηχανίας. Η δημοσκόπηση δείχνει ότι οι πολίτες δεν βλέπουν όραμα, δεν διακρίνουν ηγετικές φυσιογνωμίες, δεν εντοπίζουν στελέχη με ικανότητα διακυβέρνησης. Είναι σαν να προσπαθείς να ανασυνθέσεις μια χαμένη αυτοκρατορία χωρίς στρατηγούς και χωρίς στρατό.

Όσο για τον Τσίπρα, ίσως πρέπει να θυμηθεί τα λόγια του Σόλωνα: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Επειδή η ιστορία δεν ξαναγράφεται με προλόγους, αλλά με πράξεις. Και ο ίδιος, προς το παρόν, είναι απλώς ένας αφηγητής της δικής του ήττας.

Μαζέψτε τον!

Καλός μπασκετμπολίστας ο Νίκος Παππάς, αλλά απύλωτο στόμα, βρε παιδάκι μου. Τις προάλλες, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζε χαζό τον πρωθυπουργό και κοντούλα λεμονιά τον Ανδρουλάκη. Τώρα βγήκε με τηλεβόα εναντίον του Βορίδη και ως συνήθως ξέφυγε. Ακούστε τι είπε ο άνθρωπος:

«Νομίζω είναι σκανδαλώδες να μπει ο Μάκης Βορίδης, ο τύπος με το τσεκούρι, στο κομμάτι του μεταναστευτικού. Θα φοβόμαστε να βγούμε με τη βάρκα μας στη θάλασσα, αν μας έχει τσιμπήσει και λίγο ο ήλιος, μην μας τουφεκίσει κανένας λιμενικός πλέον. Προκαλεί με αυτή την επιλογή».

Κύριέ μου, πες ό,τι θες για τον Βορίδη. Αλλά το Λιμενικό τι σου φταίει; Εχει τουφεκίσει πολλούς το Λιμενικό και κάθεσαι και αραδιάζεις προσβλητικές εξυπνάδες;

Δικαίωμά σου να διαφωνείς με την πολιτική της κυβέρνησης στο Μεταναστευτικό, δικαίωμά σου να επαναλαμβάνεις π.χ. ότι οι μετανάστες λιάζονται στην Ομόνοια, ότι δεν υπάρχουν σύνορα στη θάλασσα κι άλλα τέτοια…προοδευτικά, αλλά πρόσεχε λίγο, ρε παιδάκι μου. Εκθέτεις τον εαυτό σου, το κόμμα σου και κυρίως τη χώρα…

Ο Νίκος βάζει γκολ στον Αλέξη- Σκηνή Πρώτη: Το VAR δείχνει οφσάιντ για τον Αλέξη

Όπως στον Τιτανικό, όπου όλοι ήξεραν ότι το πλοίο θα βυθιστεί εκτός από τον καπετάνιο, έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας το 2019 πίστευε ότι το Σύνταγμα ήταν δικό του παιχνίδι. Έδωσε στην τότε Βουλή το δικαίωμα να αναθεωρήσει άρθρα με απλή πλειοψηφία, χωρίς να διασφαλίσει ότι θα είχε το πάνω χέρι στην επόμενη αναθεωρητική Βουλή.

Το αποτέλεσμα; Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη ανέλαβε τη συνταγματική μπάλα και την κάρφωσε στα δίχτυα, βάζοντας τη δική της σφραγίδα στις αναθεωρημένες διατάξεις. Ο Τσίπρας, σαν άλλος Τζακ στον Τιτανικό, έμεινε να παγώνει στα πολιτικά παγωμένα νερά, ενώ η δεξιά Ρόουζ έβλεπε το καράβι της να συνεχίζει.

Σκηνή Δεύτερη: Ο Νίκος μαθαίνει από τα λάθη των άλλων

Αν ο Τσίπρας έπαιξε μπάλα χωρίς άμυνα, ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει ότι έχει διαβάσει σωστά τους κανόνες του παιχνιδιού. Δεν δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στη Νέα Δημοκρατία ώστε να μην επιτρέψει στην τωρινή προτείνουσα Βουλή να αποφασίσει για το Σύνταγμα με απλή πλειοψηφία.

Με άλλα λόγια, κρατάει την άμυνα του σφιχτή. Ξέρει ότι το ποδόσφαιρο, όπως και η πολιτική, είναι άθλημα τακτικής. Το μάθημα του Τσίπρα το 2019 του έδειξε πως αν αφήσεις την αντίπαλη ομάδα να ορίσει τους όρους, δεν έχει σημασία πόσο καλά παίζεις—το αποτέλεσμα θα το καθορίσουν άλλοι.

Σκηνή Τρίτη: «Δεν παίζω στημένα ματς»

Ο Ανδρουλάκης φαίνεται να ακολουθεί το δόγμα του Κλεόβουλου του Ρόδιου: «Μέτρον άριστον». Δεν απορρίπτει την ανάγκη αναθεώρησης του Συντάγματος, αλλά δεν αφήνει τη ΝΔ να παίξει μονότερμα. Διότι η πολιτική δεν είναι παιχνίδι του ενός. Και όπως μας έμαθε ο Μονομάχος, «ό,τι κάνουμε στη ζωή, αντηχεί στην αιωνιότητα».

Ο Τσίπρας έμαθε το μάθημα με τον δύσκολο τρόπο. Ο Ανδρουλάκης, αντίθετα, μοιάζει να παίζει έξυπνα, όχι παρορμητικά. Ξέρει ότι η πολιτική είναι σκάκι, όχι ποδοβόλεϊ στην παραλία του Σουνίου. Και αυτό, στην Ελλάδα της αβεβαιότητας, είναι μια κάποια στρατηγική.

Μην ξυπνάτε τον Γεραπετρίτη και τα ήρεμα νερά του… Αλωνίζει ο Ερντογάν και στη Λιβύη δίνουν οικόπεδα

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι σαν τον Τζόρνταν Μπέλφορτ στον Λύκο της Wall Street: πάντα έτοιμος να πουλήσει κάτι που δεν έχει και να απαιτήσει κάτι που δεν δικαιούται. Στην τηλεφωνική του επικοινωνία με τον Ντόναλντ Τραμπ (ναι, οι δυο τους είχαν ένα bromance βγαλμένο από τον Νονό ΙΙ), ο Τούρκος πρόεδρος επανέφερε την αξίωσή του να επιστρέψει η χώρα του στο πρόγραμμα των F-35.

Θυμίζουμε ότι η Τουρκία είχε πεταχτεί εκτός του προγράμματος λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400. Κι όμως, τώρα θέλει να κάνει comeback, ζητώντας να τελειώσουν οι αμερικανικές κυρώσεις CAATSA, να πάρει τα F-16 και φυσικά να ξαναμπεί στο πρόγραμμα των stealth μαχητικών σαν να μην τρέχει τίποτα.

Η ελληνική πλευρά παρακολουθεί. Όχι ακριβώς σαν τον Σέρπικο που ξεσκεπάζει τη διαφθορά, αλλά περισσότερο σαν τον Dude από το Big Lebowski, ατενίζοντας τα γεωπολιτικά δρώμενα με έναν συνδυασμό απορίας και let it be.

Σκηνή δεύτερη: Η Λιβύη μοιράζει οικόπεδα, αλλά χωρίς… Τουρκία

Από την άλλη, στη Λιβύη παίζεται ένα διαφορετικό έργο. Αν ήταν ταινία, θα ήταν το No Country for Old Men, με το χάος να επικρατεί και τις ισορροπίες να κρίνονται από λεπτές γεωπολιτικές γραμμές.

Η Λιβύη ανακοίνωσε δημοπρασίες για έρευνες υδρογονανθράκων, και – ω του θαύματος – τα θαλάσσια οικόπεδα δεν συμπεριλαμβάνουν την παράνομη συμφωνία με την Τουρκία. Αντίθετα, σέβονται τη μέση γραμμή με την Ελλάδα, κάτι που μοιάζει σαν φιλική πάσα στο διπλωματικό γήπεδο.

Αλλά μην ενθουσιάζεστε. Η Τουρκία, μέσω του υπουργού Ενέργειας Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ (το όνομα που κάνει τον Μπαϊρακτάρ drone να μοιάζει με οικογενειακή υπόθεση), έχει δηλώσει ότι θα βρει φυσικούς πόρους όπου κι αν χρειαστεί, από τη Λιβύη μέχρι τη Σομαλία.

Κι ενώ η Ελλάδα παίζει τον ρόλο του «καλού μαθητή» στις διεθνείς ισορροπίες, η Άγκυρα απλά διεκδικεί και αλωνίζει.

Σκηνή τρίτη: Ο Γεραπετρίτης και η sτρατηγική του… Λωτού

Εδώ έρχεται ο Γιώργος Γεραπετρίτης, ο οποίος – αν ζούσε στην αρχαία Ελλάδα – μάλλον θα ανήκε στη σχολή του Επίκουρου: «Μην ταράζεσαι, αρκεί να είσαι ήρεμος».

Το ελληνικό ΥΠΕΞ δείχνει να ακολουθεί μια τακτική «όσο λιγότερη φασαρία, τόσο το καλύτερο», ελπίζοντας ότι οι γεωπολιτικές εξελίξεις θα της κάνουν τη χάρη. Όμως, όπως έχει δείξει η ιστορία, η πολιτική δεν είναι για όσους περιμένουν τη φυσική ροή των πραγμάτων. Είναι για αυτούς που την καθορίζουν.

Και όσο η Άγκυρα χορεύει το δικό της ζεϊμπέκικο στη διπλωματική σκηνή, η Αθήνα φαίνεται να προτιμά το συγκρατημένο βαλς της σταθερότητας. Μόνο που στη γεωπολιτική, όποιος περιμένει να περάσει η καταιγίδα, συνήθως τον παίρνει το ρέμα.

• Hard Talks
• Αλέξης Τσίπρας
• Γιώργος Γεραπετρίτης