Τραμπ: Χωρίς τη συμμετοχή μου, η Ρωσία θα είχε όλη την Ουκρανία αυτή τη στιγμή

Νέες αμφιβολίες για τη δέσμευση των συμμάχων του ΝΑΤΟ εξέφρασε ο Ντόναλντ Τραμπ, δηλώνοντας ότι «αμφιβάλλει» αν η Συμμαχία θα στεκόταν στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών σε περίπτωση που αυτές τη χρειάζονταν πραγματικά.

Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Αμερικανός πρόεδρος επανέφερε τη διαχρονική του κριτική προς τις ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας ότι, πριν από τη δική του παρέμβαση, οι περισσότερες δεν τηρούσαν τη δέσμευση για αμυντικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ και «δεν πλήρωναν τις υποχρεώσεις τους», με τις ΗΠΑ να καλύπτουν δυσανάλογο μέρος του κόστους της Συμμαχίας.

Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι κατάφερε να ανεβάσει τον στόχο των αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ και ότι οι σύμμαχοι «πληρώνουν άμεσα», αποδίδοντας την εξέλιξη αυτή στις προσωπικές του σχέσεις με τους ηγέτες των κρατών-μελών. «Όλοι έλεγαν ότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει, αλλά έγινε», ανέφερε χαρακτηριστικά, υιοθετώντας για ακόμη μία φορά τον ρόλο του ηγέτη που «αναγκάζει» τους συμμάχους να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Στο ίδιο πλαίσιο, υποστήριξε ότι χωρίς τη δική του εμπλοκή η Ρωσία «θα είχε σήμερα ολόκληρη την Ουκρανία», ενώ επανέλαβε τον ισχυρισμό ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον τερματισμό οκτώ πολεμικών συγκρούσεων διεθνώς. Παράλληλα, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι η Νορβηγία, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, δεν του απένειμε το Νόμπελ Ειρήνης, σημειώνοντας ωστόσο ότι «αυτό που έχει σημασία είναι ότι σώθηκαν εκατομμύρια ζωές».

Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η αναφορά του στη γεωπολιτική ισορροπία ισχύος, υποστηρίζοντας ότι «η Ρωσία και η Κίνα δεν φοβούνται καθόλου το ΝΑΤΟ χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες», επαναλαμβάνοντας την αμφιβολία του για το κατά πόσο η Συμμαχία θα ανταποκρινόταν σε περίπτωση ανάγκης της Ουάσιγκτον.

Κλείνοντας, ο Τραμπ υπογράμμισε ότι η ανασυγκρότηση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων κατά την πρώτη του θητεία –και η συνέχισή της σήμερα– αποτελεί, όπως είπε, τον βασικό λόγο για τον οποίο οι ΗΠΑ παραμένουν ο μόνος παίκτης που «η Κίνα και η Ρωσία φοβούνται και σέβονται». Ένα αφήγημα ισχύος που επαναφέρει στο προσκήνιο το διαχρονικό ερώτημα για το μέλλον της συλλογικής άμυνας και τον ρόλο της Αμερικής στο ΝΑΤΟ.