Τριαντόπουλος: Ο ελιγμός, ο Αλιβιζάτος και το τηλεοπτικό δράμα της αντιπολίτευσης – Χατζηδάκης: Από υπουργός, «τηλεφωνικός» συντονιστής – και με 70 βοηθούς! – Ο Μητσοτάκης σε mode survival

«Ο ισχυρός κάνει ό,τι μπορεί, ο αδύναμος υπομένει ό,τι πρέπει».

— Θουκυδίδης, αλλά θα μπορούσε να είναι και τίτλος κυβερνητικού εγχειριδίου διαχείρισης κρίσεων.

Ελιγμό θεωρούν στην αντιπολίτευση την κίνηση του Χρήστου Τριαντόπουλου να ζητήσει απευθείας παραπομπή του στο Δικαστικό Συμβούλιο. Ελιγμό στον δρόμο κάνεις για να αποφύγεις σύγκρουση, να γλιτώσεις ή να τρέξεις πιο γρήγορα. Στην πολιτική, κάνεις ελιγμό για να σώσεις ό,τι σώζεται – ή για να αφήσεις τους άλλους να τσακωθούν με τα συντρίμμια.

Το κόλπο είναι απλό: αν η υπόθεση πάει απευθείας στο Δικαστικό Συμβούλιο, η Βουλή δεν θα χρειαστεί να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Και αν αύριο-μεθαύριο έρθει από τον ανακριτή ένας φάκελος με το όνομα «Κώστας Καραμανλής», η κυβέρνηση θα μπορεί να πει «εμείς έχουμε διαδικασία, να πάει κι αυτός από εκεί». Ποιος είπε ότι οι ελιγμοί δεν έχουν μέθοδο;

Αλιβιζάτος: Θεσμική διέξοδος ή συνταγματικό μπάζωμα;

Την ιδέα αυτής της διαδρομής την είχε διατυπώσει πρώτος ο συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως είναι ο σεναριογράφος αυτού του πολιτικού θρίλερ, με τους κυβερνητικούς παράγοντες να βρίσκουν αρχικά την πρόταση «ενδιαφέρουσα» και αργότερα να τη μετατρέπουν σε στρατηγική.

Και όμως, το σενάριο δεν βρήκε καθολική αποδοχή. Ο συνταγματολόγος Ξενοφών Κοντιάδης το χαρακτήρισε «μπάζωμα», δηλαδή μια νομική κατασκευή που περισσότερο κλείνει υποθέσεις παρά τις ξεκαθαρίζει. Αν αυτό σας θυμίζει κάτι από το Inception του Κρίστοφερ Νόλαν – ένα σχέδιο μέσα σε ένα άλλο σχέδιο – δεν είστε μόνοι.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να κλείσει το θέμα, αλλά αν το κάνει με τρόπο που αφήνει παραθυράκια για τους επόμενους. Και οι επόμενοι μπορεί να είναι πιο βαριά ονόματα από τον Τριαντόπουλο.

Προανακριτική: Το θέατρο της πολιτικής ή η Δικαιοσύνη που βολεύει;

Ας μην έχουμε αυταπάτες: οι προανακριτικές επιτροπές στη Βουλή δεν φτάνουν στην αλήθεια. Είναι περισσότερο μια θεατρική σκηνή όπου κάθε κόμμα γράφει το δικό του αφήγημα. Οι βουλευτές λειτουργούν σαν χαρακτήρες σε πολιτικό Whiplash, παίζοντας το παιχνίδι της έντασης χωρίς να ενδιαφέρονται για τη μουσική.

Η κυβέρνηση ξέρει ότι σε μια κλασική προανακριτική διαδικασία θα κυριαρχούσαν οι πολιτικές σκοπιμότητες, τα διαφορετικά πορίσματα και οι ανακοινώσεις γεμάτες βαρύγδουπα λόγια, αλλά κενές ουσίας. Οπότε γιατί να το αφήσει εκεί; Αντ’ αυτού, η υπόθεση πηγαίνει κατευθείαν στο Δικαστικό Συμβούλιο, μακριά από το κομματικό θέατρο.

Αλλά εδώ έρχεται το οξύμωρο: η αντιπολίτευση διαμαρτύρεται για κάτι που – υποτίθεται – ενισχύει τη θεσμική διαφάνεια. Εκτός αν αυτό που την ενοχλεί είναι ότι δεν θα μπορέσει να το κάνει επικοινωνιακό όπλο. Γιατί, κακά τα ψέματα, η πολιτική είναι η τέχνη του να μην αφήνεις μια κρίση να πάει χαμένη – κάτι που καταλάβαινε πολύ καλά ο Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Ποιος φοβάται τη Δικαιοσύνη;

Αν η αντιπολίτευση εμπιστεύεται τους θεσμούς, γιατί τόση φασαρία; Γιατί κάποιοι αντιδρούν στην ιδέα ότι την τελική απόφαση θα πάρουν οι ανώτατοι δικαστικοί και όχι μια επιτροπή της Βουλής με καθαρά πολιτική ατζέντα;

Εκτός αν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η υπόθεση δεν θα εξελιχθεί ως τηλεοπτικό δράμα, αλλά ως νομική έρευνα – και αυτό χαλάει τα σχέδια εκείνων που ήθελαν μια δίκη της κοινής γνώμης αντί για μια πραγματική δικαστική διαδικασία.

Η πολιτική του ελιγμού ή η τέχνη της επιβίωσης;

Ο Τριαντόπουλος έκανε ελιγμό – αυτό είναι σίγουρο. Αν ήταν πολιτική κίνηση σωτηρίας ή ένας μηχανισμός για να μην ανοίξει η βεντάλια των ερευνών, μένει να φανεί. Αλλά στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, το τέλος δεν γράφεται από τον πρωταγωνιστή. «Η αλήθεια είναι σπάνια αγνή και ποτέ απλή», έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Η ερώτηση είναι: ποιος θέλει να τη βρει και ποιος θέλει απλώς να γράψει το σενάριο;

Ο Μητσοτάκης, η οικονομία και το στοίχημα της επιβίωσης

«It’s the economy, stupid!».

— Τζέιμς Κάρβιλ, πολιτικός στρατηγός της προεκλογικής εκστρατείας του Μπιλ Κλίντον το 1992, αλλά θα μπορούσε να το λέει και κάθε πρωθυπουργός πριν τις εκλογές.

Επιθεώρηση στα υπουργεία: Επικοινωνία ή πολιτική ουσία;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκίνησε το tour στα υπουργεία, επικεντρώνοντας τις πρώτες επισκέψεις σε εκείνα όπου άλλαξε ηγεσία. Μια κίνηση που περισσότερο θυμίζει προεδρικό έλεγχο σε πολυεθνική παρά ουσιαστικό πολιτικό σχεδιασμό.

Πρώτος σταθμός: το Υπουργείο Οικονομικών. Γιατί; Διότι όταν το πλοίο αρχίζει να μπάζει νερά, πρώτα κοιτάς τις αντλίες και μετά το σαλόνι. Ακολουθεί το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών – λογικό, αφού ο σιδηρόδρομος έγινε το σύμβολο της διαχειριστικής ανεπάρκειας μετά τα Τέμπη. Αλλά η ατζέντα είναι ξεκάθαρη: οικονομία πρώτα, όλα τα άλλα έπονται.

Το μήνυμα είναι σαφές. Ο πρωθυπουργός θέλει να δείξει πως η βασική του προτεραιότητα είναι η τσέπη του πολίτη. Όχι μόνο επειδή έτσι επιβάλλει η πολιτική λογική, αλλά γιατί από εκεί θα κριθεί και το εκλογικό του μέλλον.

Το στοίχημα των μισθών και η παρέμβαση Στουρνάρα

Και επειδή το παιχνίδι παίζεται στην οικονομία, οι μισθοί στο Δημόσιο ξαναμπαίνουν στο τραπέζι. Επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται διατεθειμένος να το «παίξει». Ο Γιάννης Στουρνάρας, όμως, είχε άλλη άποψη.

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας είπε ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επαναφέρει αυτούς τους μισθούς. Και κάπου εκεί άρχισε το damage control από το Μαξίμου.

Τι μάθαμε;

Ο κυβερνητικός σχεδιασμός προβλέπει την επαναφορά των μισθών το 2026. Αν οι δημοσκοπήσεις δείξουν ότι αυτή η υπόσχεση πιάνει τόπο, ο Μητσοτάκης θα συνεχίσει απρόσκοπτα προς τις κάλπες.

Αν όμως η κοινή γνώμη παραμείνει αδιάφορη ή αρνητική, ετοιμαστείτε για πολιτικές ανατροπές. Κοινώς, το μέτρο δεν είναι οικονομική πολιτική, αλλά τεστ εκλογικής αντοχής. Αν δουλέψει, συνεχίζουμε. Αν δεν δουλέψει, προχωράμε στο επόμενο κόλπο.

Ο Μητσοτάκης σε mode survival

Η κυβέρνηση ξέρει ότι οι πολίτες δεν ψηφίζουν με βάση μεγάλες μεταρρυθμίσεις, αλλά με βάση το τι μπαίνει στο πορτοφόλι τους. Στη μεγάλη εικόνα, το Μαξίμου έχει μπει σε mode επιβίωσης.

Πρόκειται για το τελευταίο μεγάλο στοίχημα του πρωθυπουργού. Αν η οικονομία δεν του δώσει την εκλογική ανάσα που χρειάζεται, τότε όλα είναι ανοιχτά.

Γιατί, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης: «Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού».

Ή, πιο απλά, το 2026 μπορεί να είναι πολύ μακριά για όποιον δεν διαβάζει σωστά τις δημοσκοπήσεις.

Χατζηδάκης: Από υπουργός, συντονιστής – και με 70 βοηθούς!

Ο Κωστής Χατζηδάκης, τώρα ως αντιπρόεδρος, συνοδεύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις επισκέψεις του στα υπουργεία. Κάποτε έπαιρνε αποφάσεις, τώρα κρατάει σημειώσεις. Από υπουργός σε ρόλο συνοδού – δεν το λες και αναβάθμιση, εκτός αν στο Μέγαρο Μαξίμου αποφάσισαν να παίξουν The Devil Wears Prada με τον Χατζηδάκη στον ρόλο της ευγενικής αλλά περιττής βοηθού.

Όμως, αυτός δεν είναι ρόλος που ταιριάζει στον πολιτικό που διαχειρίστηκε εργασιακά, ιδιωτικοποιήσεις και την οικονομία. Αλλά εκτός από το να κρατάει το σακάκι του πρωθυπουργού. Ακούγεται ότι έχει στήσει ένα μικρό στρατηγείο 70-80 συνεργατών. Γιατί τόσοι; Μα προφανώς για να «παρακολουθούν το κυβερνητικό έργο».

Τηλεφωνητής ή «big boss»;

Το ερώτημα, βέβαια, είναι το εξής: Όλοι αυτοί οι συνεργάτες τι ακριβώς θα κάνουν; Θα τηλεφωνούν στους υπουργούς και θα δίνουν οδηγίες; Δηλαδή, μετά από χρόνια σε κορυφαία υπουργεία, ο Κωστής Χατζηδάκης κατάφερε να γίνει… προϊστάμενος τηλεφωνικού κέντρου;

Όσο το σκέφτομαι, η σκηνή αρχίζει να θυμίζει το Glengarry Glen Ross. Ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός που πιέζει για «αποδόσεις», τηλεφωνήματα με κοφτές εντολές, κι ένας συντονιστής που δεν ξέρει αν τον ακούνε ή απλώς του λένε «ναι, ναι, κύριε αντιπρόεδρε» και συνεχίζουν τη δουλειά τους.

Εκτός αν… Εκτός αν ο ίδιος ο Χατζηδάκης έχει άλλα σχέδια.

Ο εγκλωβισμένος αντιπρόεδρος

Ο άνθρωπος που πέρασε από κρίσιμα υπουργεία και σκληρές μεταρρυθμίσεις, ξαφνικά καλείται να γίνει οργανωτής της κυβερνητικής ροής. Η επιλογή του να αναλάβει έναν τόσο γραφειοκρατικό ρόλο είτε σημαίνει ότι:

Βλέπει μακριά. Δηλαδή, περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να επανέλθει δυναμικά. Βρέθηκε σε παγίδα. Έμεινε εκτός κρίσιμων ρόλων και τώρα πρέπει να παίξει με τους κανόνες του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος.

Ετοιμάζει κάτι. Και όταν λέμε κάτι, εννοούμε την επόμενη μέρα – γιατί στην πολιτική, κανείς δεν κάθεται σε ανούσιες θέσεις αν δεν ετοιμάζει το επόμενο βήμα του.
Μήπως, λοιπόν, η θέση του «συντονιστή» είναι μια σιωπηλή υποβάθμιση που ο ίδιος δέχτηκε, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να περάσει στην αντεπίθεση;

Η τέχνη της υπομονής ή η τέχνη της παγίδας;

Προς το παρόν, ο Χατζηδάκης είναι εγκλωβισμένος στον ρόλο του συντονιστή. Το αν θα μείνει εκεί ή αν θα βρει τρόπο να μετατρέψει αυτόν τον ρόλο σε εφαλτήριο για κάτι μεγαλύτερο, θα το δείξει ο χρόνος.

Όπως έλεγε και ο Μάικλ Κορλεόνε στο The Godfather: «Keep your friends close, but your enemies closer».

Ο Χατζηδάκης, άραγε, ποιον κρατάει κοντά; Τον πρωθυπουργό ή τις δικές του φιλοδοξίες;

ΠΑΣΟΚ: Ψάχνοντας γραμμή σε ένα πολιτικό ναρκοπέδιο

Στη Χαριλάου Τρικούπη έψαχναν μέχρι αργά το βράδυ τι να κάνουν με τη σημερινή συνεδρίαση της προανακριτικής. Να μείνουν και να καταψηφίσουν ή να αποχωρήσουν καταγγέλλοντας τη διαδικασία; Σφίγγα το ΠΑΣΟΚ, διπλωματία Ανδρουλάκη επιπέδου «δεν ξέρω, δεν απαντώ» – μέχρι να βρεθεί η πιο συμφέρουσα στάση.

Και όλα αυτά επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να προσπεράσει το στάδιο της κοινοβουλευτικής διερεύνησης και να στείλει την υπόθεση κατευθείαν στον φυσικό δικαστή. Πράγμα που, ειρήσθω εν παρόδω, είχε ζητήσει ο ίδιος ο Ανδρουλάκης – αλλά με μια μικρή λεπτομέρεια: αφού προηγηθεί προανακριτική επιτροπή.

Στην πολιτική όμως, όπως και στο The Usual Suspects, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Ο Μητσοτάκης και το επικοινωνιακό boomerang

Στην αντιπολίτευση θυμήθηκαν το 2018, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατακεραύνωνε τον ΣΥΡΙΖΑ που ήθελε να κλείσει την προανακριτική για τη Novartis. Τότε ζητούσε να μη συγκαλυφθεί τίποτα. Σήμερα, ακολουθεί ακριβώς τον ίδιο δρόμο που κατηγορούσε.

«Αλίμονο στη χώρα όπου οι νόμοι αλλάζουν όπως οι γνώμες των αρχόντων».

— Θουκυδίδης, αλλά και κάθε βουλευτής που αλλάζει θέση ανάλογα με την εκλογική στρατηγική.

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, προκαλεί την κυβέρνηση να δεσμευτεί: αν αύριο έρθουν στη Βουλή νέες δικογραφίες για άλλα πολιτικά πρόσωπα (ονόματα δε λέμε, Καραμανλής και Σία), θα ισχύσει η ίδια fast track διαδικασία;

Γιατί όταν η Ευρωπαία εισαγγελέας έδειξε τη σύμβαση 717, η Νέα Δημοκρατία έκανε την πάπια. Μπαζώματα, ξεμπαζώματα, δεν είναι όλα τα σκάνδαλα ίσα και όμοια – τουλάχιστον όχι όταν η διαχείρισή τους εξαρτάται από το ποιος έχει την εξουσία.

Η προανακριτική-παρωδία και το πόρισμα που έρχεται

Στη σημερινή συνεδρίαση, η πλειοψηφία των 14 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας θα παρουσιάσει το πόρισμα. Και όπως φαίνεται, θα μοιάζει περισσότερο με χολιγουντιανό spin-off παρά με πραγματική διερεύνηση.

Γιατί; Διότι, όπως λένε στο ΠΑΣΟΚ, λείπουν κρίσιμα στοιχεία. Όπως, ας πούμε, το email που αποκαλύπτει ότι η υπόθεση ακουμπά και τους Γεραπετρίτη και Σκέρτσο.

Η αντιπολίτευση το βλέπει σαν σκηνή από το A Few Good Men:
— «Θέλουμε την αλήθεια!»
— «Δεν μπορείτε να αντέξετε την αλήθεια!»

Μόνο που εδώ, κανείς δεν μοιάζει με τον Τζακ Νίκολσον, γιατί η αλήθεια είναι πολύ πιο άβολη από μια καλή ατάκα.

Η παγίδα των μαρτύρων και η αποφυγή της πολιτικής φθοράς

Γιατί όμως όλη αυτή η βιασύνη; Στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν την απάντηση:

Αν η προανακριτική ξεκινούσε κανονικά, θα έπρεπε να γίνει αντιπαράσταση μεταξύ Τριαντόπουλου και Αγοραστού. Και – ω, τι σύμπτωση! – αυτό είναι κάτι που η κυβέρνηση δεν θέλει με τίποτα.

Γιατί; Διότι, πέρα από τον πρώην υφυπουργό, στη λίστα των μαρτύρων θα μπορούσαν να βρεθούν ο ίδιος ο πρωθυπουργός και ο Γεραπετρίτης. Και τότε η συζήτηση θα γινόταν πολύ πιο άβολη.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, δεν θέλει η υπόθεση να σέρνεται. Θέλει να ξεμπερδέψει γρήγορα, να κλείσει το κεφάλαιο και να περιορίσει τη ζημιά.

Το ΠΑΣΟΚ μεταξύ Βενιζέλου και Αλιβιζάτου

Και μέσα σε όλα, προέκυψε και μια εσωκομματική αναταραχή.

Η πρόταση του Νίκου Αλιβιζάτου να παρακαμφθεί η προανακριτική έφερε το ΠΑΣΟΚ σε δύσκολη θέση. Γιατί ο γνωστός συνταγματολόγος έχει στενή σχέση με το κόμμα, αλλά οι απόψεις του δεν αρέσουν σε όλους.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, εμφανίστηκε και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο οποίος προειδοποίησε για κίνδυνο παραγραφής τον Οκτώβριο. Αν δεν κινηθούν γρήγορα, η υπόθεση θα γίνει καπνός.

Όπερ σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι εγκλωβισμένο μεταξύ δύο επιλογών:

Να αποδεχτεί το κυβερνητικό αφήγημα και να φανεί σαν κομπάρσος στη Νέα Δημοκρατία. Να πιέσει για ουσιαστική διερεύνηση, με κίνδυνο να συρθεί σε μια διαδικασία που ίσως δεν ελέγξει πλήρως.

Όπως λέει και ο Σπάρτακος στο Spartacus: «Είναι καλύτερα να πεθάνεις όρθιος, παρά να ζήσεις γονατιστός».

Το ερώτημα είναι αν το ΠΑΣΟΚ το εννοεί ή απλώς το λέει για το θεαθήναι.

Και τώρα τι;

Το παιχνίδι είναι ανοιχτό. Η κυβέρνηση έστησε τη διαδικασία έτσι ώστε να γλιτώσει από μακροχρόνια φθορά. Η αντιπολίτευση ψάχνει τρόπο να αντιδράσει χωρίς να πέσει σε παγίδες.

Η προανακριτική δεν θα βρει ποτέ την αλήθεια – αλλά αυτό δεν είναι καν ο στόχος. Ο στόχος είναι η διαχείριση εντυπώσεων.

Γιατί, όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη, που πρέπει πάντα να προστατεύεται από ένα τείχος ψεμάτων».

Και αυτή τη στιγμή, το μόνο σίγουρο είναι ότι τα ψέματα είναι πολλά.

Να πούμε κι ένα μπράβο!

Καλή κουβέντα δεν είχαμε για τον Χάρη Δούκα, όσο αυτός ξεχνούσε ότι εξελέγη δήμαρχος σε μια προβληματική πόλη και νόμιζε ότι είναι ο παράκλητος που θα σώσει τη χώρα αν εκλεγόταν αρχηγός του ΠΑΣΟΚ.

Έχασε από τον Ανδρουλάκη, άρχισε κριτική για τα εσωτερικά του κόμματος, αλλά τελικά φαίνεται ότι κατάλαβε πως άλλη είναι η δουλειά του. Να κοιτάξει το χάλι της Αθήνας και να δει τι μπορεί να κάνει.

Φυσικά, όχι να…κατεβάσει την θερμοκρασία της πρωτεύουσας, όπως έλεγε προεκλογικά (μιλάμε για την αποθέωση του λαϊκισμού), αλλά να ασχοληθεί με προβλήματα που μπορεί να λύσει.

Και να το πρώτο με το οποίο αποφάσισε να ασχοληθεί: Η κατάσταση των δρόμων, όπως τους έχουν καταντήσει διάφορες υπηρεσίες, οι οποίες πραγματοποιούν διάφορες εργασίες κι αφήνουν πίσω τους λακκούβες και κακοτεχνίες. Τα είδα αυτά ο Δούκας και αντέδρασε. Ας τον ακούσουμε:

«Οι δρόμοι της Αθήνας δεν μπορεί να είναι ένα ατελείωτο εργοτάξιο. Kακοτεχνίες, σπασμένες ράμπες ΑμεΑ και κράσπεδα, καθίζηση οδοστρώματος, ανελλιπής καθαρισμός των μπάζων. Αυτή την εικόνα αντίκρισαν τα συνεργεία των τεχνικών υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων μετά από αυτοψία σε δρόμους του Μεταξουργείου. Με εξώδικο που στείλαμε στην Ελληνική Εταιρεία Διανομής Αερίων (ΕΝΑΟΝ) ζητάμε να αποκατασταθούν άμεσα όλες οι ζημιές.

Οι Οργανισμοί Κοινής Ωφέλειας δεν μπορούν να δρουν ανεξέλεγκτοι, να μην τηρούν τα μέτρα ασφαλείας και να προκαλούν φθορές σε κοινόχρηστους χώρους, με κίνδυνο την πρόκληση ατυχημάτων για τους πολίτες. Λυπάμαι που το λέω, αλλά θα ακολουθήσουν κι άλλα τέτοια εξώδικα και η επιβολή τσουχτερών προστίμων, όπως προβλέπει ο νόμος…».

Από την πλευρά μας λέμε «Μπράβο, δήμαρχε». Και ελπίζουμε να συνεχίσει έτσι. Αλλωστε, μόνο αν παρουσιάσει έργο στον Δήμο μπορεί να διεκδικήσει πειστικά μια είσοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ετσι δεν είναι;

• Hard Talks