Τζάνειο: Ο νοσηλευτής που έκανε λάθος μετάγγιση δούλευε 16 ώρες μέσα σε ένα 24ωρο

Σοκ έχει προκαλέσει η λάθος μετάγγιση αίματος που έγινε πρόσφατα σε 62χρονη ασθενή στο Τζάνειο Νοσοκομείο, από βοηθό νοσηλευτή. Το περιστατικό, που έγινε αντικείμενο δημόσιας καταγγελίας, φέρνει στο προσκήνιο την τραγική υποστελέχωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) και τους ανθρώπινους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται.

Ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, Γιώργος Σιδέρης, σε άρθρο του με τίτλο «Ας θυμηθούμε τη Libby Zion», αναλύει με στοιχεία και οργή τις συνθήκες που οδήγησαν στο περιστατικό και κατηγορεί ανοιχτά το κράτος, τη διοίκηση και το υπουργείο Υγείας για τις τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό και την επικίνδυνη εξάντληση των εργαζομένων.

«Δ.Ε. βοηθός νοσηλευτής για 45 ασθενείς και ράντζα – Αυτό δεν είναι υγεία»

Σύμφωνα με τα όσα γράφει ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, ο νοσηλευτής που έκανε το μοιραίο λάθος ανήκει σε βαθμίδα Δ.Ε. (Διετούς Εκπαίδευσης), και εργάστηκε 16 ώρες σε ένα 24ωρο, καταπατώντας κάθε εργασιακό κανονισμό αλλά –κυρίως– κάθε επιστημονικό πρωτόκολλο.

«Στο όνομα του “να βγει η βάρδια”, έχουμε φτάσει σε σημείο να εργάζονται δύο νοσηλευτές για 45 ασθενείς και 10-15 ράντζα. Το προσωπικό αλλάζει τμήματα σαν να είναι πιόνια, χρωστάει χιλιάδες ρεπό και άδειες. Οι βάρδιες είναι παράνομες, συνεχόμενες, εξουθενωτικές», γράφει χαρακτηριστικά ο Γ. Σιδέρης.

Η υπόθεση Libby Zion και οι τραγικές ομοιότητες

Στο άρθρο του, ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ θυμίζει την υπόθεση της 18χρονης Libby Zion, η οποία πέθανε το 1984 σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης υπό την επίβλεψη εξαντλημένων ειδικευόμενων γιατρών, που εργάζονταν 30 ώρες συνεχόμενα χωρίς εποπτεία. Η υπόθεση οδήγησε τότε σε ριζικές αλλαγές στο αμερικανικό σύστημα εκπαίδευσης και εφημεριών.

«40 χρόνια μετά, κι ενώ η παγκόσμια ιατρική κοινότητα διδάχθηκε από την τραγωδία της Zion, στην Ελλάδα κάνουμε ακριβώς τα ίδια λάθη. Όχι μόνο δεν εξασφαλίζουμε ανθρώπινα ωράρια, αλλά τα ρεπό έχουν γίνει πολυτέλεια και οι άδειες… φάντασμα», τονίζει.

«Η ευθύνη δεν είναι του εργαζόμενου, αλλά του συστήματος»

Ο Σιδέρης καταγγέλλει επίσης ότι η διοίκηση του Τζανείου επιχείρησε να «φορτώσει» όλη την ευθύνη στον συγκεκριμένο νοσηλευτή, παρακάμπτοντας την γενικευμένη κρίση στελέχωσης και τις παράνομες πρακτικές που εφαρμόζονται καθημερινά στα δημόσια νοσοκομεία.

«Η κυβέρνηση και οι διοικήσεις επιδίδονται σε ανθρωποφαγία. Επιχειρούν δολοφονία χαρακτήρα ενός συναδέλφου, αντί να αναλάβουν την ευθύνη για το χάος που επικρατεί», τονίζει.

Το ΕΣΥ σε κατάρρευση: Δραματικές ελλείψεις και αδιάφορη πολιτική ηγεσία

Η κατάσταση που περιγράφει η ΕΙΝΑΠ δεν είναι μεμονωμένη, αλλά αντιπροσωπευτική της καθημερινότητας στα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου – και όχι μόνο. Τα κενά σε οργανικές θέσεις, η έλλειψη προσλήψεων, και η ανοχή στις παραβιάσεις εργασιακών δικαιωμάτων έχουν μετατρέψει την παροχή υγείας σε αγώνα επιβίωσης για εργαζόμενους και ασθενείς.

«Όταν οι γιατροί και οι νοσηλευτές εργάζονται ανθρώπινα, προστατεύεται και ο ασθενής. Όταν εξουθενώνονται, κινδυνεύουν όλοι», σημειώνει ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ.

Αναλυτικά το άρθρο

Βοηθός νοσηλευτή στο Τζάνειο νοσοκομείο έκανε λάθος μετάγγιση αίματος σε 62χρονη ασθενή που δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή στη ΜΕΘ.

Με βάση τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, προέκυψε ότι ο νοσηλευτής ήταν βαθμίδας Διετούς Εκπαίδευσης (Δ.Ε.)- πράγμα που σημαίνει ότι λόγω της υποστελέχωσης καταπατήθηκε οποιοδήποτε επιστημονικό δεδομένο. Στο όνομα της έλλειψης προσωπικού, του να “βγει η βάρδια” στο Τζάνειο, προέκυψε επίσης ότι ο νοσηλευτής δούλευε- κατά παρέκκλιση του νόμου και της κοινής λογικής- 16 ώρες μέσα σε ένα 24ωρο.

Ίδια η κατάσταση παντού στα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου. Εκατοντάδες κενές οργανικές θέσεις νοσηλευτικού προσωπικού. Οι προσλήψεις που γίνονται όταν και αν γίνουν δεν φτάνουν να αναπληρώσουν τα τεράστια κενά. Παγιωμένες παράνομες και ατελείωτες βάρδιες, απόγευμα – πρωί, πρωί – νύχτα. Δύο νοσηλευτές νοσηλεύουν 45 ασθενείς και 10-15 ράντζα στους διαδρόμους. Οι ίδιοι ελάχιστοι νοσηλευτές δουλεύουν σε 2 και 3 διαφορετικά τμήματα. Χρωστάνε χιλιάδες μέρες ρεπό και άδειας

Η κυβέρνηση, το υπουργείο Υγείας και τη διοίκηση του νοσοκομείου μία επιχείρηση “ανθρωποφαγίας”, μια άθλια προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα του συναδέλφου, ο οποίος παρουσιάζεται σαν ασυνείδητος, ενώ το λάθος επιχειρείται να φορτωθεί μόνο στον ίδιο. Η διοίκηση του νοσοκομείου είχε το θράσος μάλιστα να βγάλει δελτίο τύπου ενημερώνοντας ότι προχώρησε σε μηνυτήρια αναφορά στην εισαγγελία. Νέοι σταθμάρχες.

Σχεδόν 40 χρόνια πριν, στις 4 Μαρτίου 1984, η 18χρονη φοιτήτρια Libby Zion εισήχθη στο νοσοκομείο New York Hospital με πυρετό και σύγχυση. Χωρίς να είναι γνωστό το ιστορικό της (λήψη του αντικαταθλιπτικού φαρμάκου φαινελζίνη -μη αναστρέψιμος μη εκλεκτικός αναστολέας της μονοαμινοξειδάσης), οι εφημερεύοντες ειδικευόμενοι γιατροί της χορήγησαν παυσίπονο μεπεριδίνης (πεθιδίνη, συνθετικό οποιοειδές).

Η αλληλεπίδραση των δύο φαρμάκων οδήγησε την ασθενή σε εκδήλωση συνδρόμου σεροτονίνης, η κατάσταση της επιδεινώθηκε ραγδαία, με αποτέλεσμα να υποστεί καρδιοαναπνευστική ανακοπή και να καταλήξει την επόμενη μέρα.

Ο πατέρας της, Sidney Zion, κατηγόρησε το νοσοκομείο για αμέλεια, εστιάζοντας στην υπερβολική κόπωση των ειδικευόμενων ιατρών και την έλλειψη επαρκούς επίβλεψης. Η υπόθεση προκάλεσε ευρεία δημόσια κατακραυγή και οδήγησε σε δικαστικές διαμάχες κατά τις οποίες αποδείχτηκε ότι οι ειδικευόμενοι της υπόθεσης δούλευαν 30 ώρες συνεχόμενα (!!!) και μάλιστα χωρίς την παρουσία ειδικευμένου γιατρού.

Η υπόθεση οδήγησε στη σύσταση της Επιτροπής Bell, η οποία πρότεινε σημαντικές αλλαγές στην εκπαίδευση των ιατρών (και οι οποίες υιοθετήθηκαν από την Πολιτεία της Νέας Υόρκης το 1989), όπως μέγιστη συνεχόμενη εργασία 24 ωρών και υποχρεωτική παρουσία επιμελητή ιατρού ανά πάσα στιγμή.  Κάπως έτσι καθιερώθηκαν τα “ρεπό”.

40 χρόνια αργότερα και να που όλες οι κυβερνήσεις μας γυρίζουν πίσω αφού όχι μόνο δεν εφαρμόζουν το πάγιο αίτημα των υγειονομικού κινήματος για ανθρώπινα ωράρια εργασίας αλλά συνεχώς και με το πρόσχημα των “εκτάκτων αναγκών” το ρεπό, οι ανθρώπινες βάρδιες, οι άδειες γίνονται άγνωστη λέξη.

Παραβιάζονται συστηματικά ακόμα και αυτές οι ελάχιστες δικλίδες ασφαλείας που προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία. Εκατοντάδες ειδικευόμενοι εφημερεύουν χωρίς ειδικευμένο συνάδελφο γιατί απλούστατα τέτοιος δεν υπάρχει, εκατοντάδες βοηθοί νοσηλευτών κάνουν αλλότρια καθήκοντα γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν νοσηλευτές που θα έπρεπε να τα αναλάβουν.

Ας το σκεφτούν λοιπόν καλύτερα την επόμενη φορά:

Οι κυβερνήσεις που θέλουν να εφαρμόσουν την απαράδεκτη αξιολόγηση που έχει σκοπό την κατάργηση της μονιμότητας, τις απολύσεις, το κλείσιμο μονάδων, δομών, το απαράδεκτο ωράριο που σμπαραλιάζει τις ζωές μας και προβλέπει 70 ώρες τη βδομάδα δουλειά

Το Υπουργείο και οι Διοικήσεις των νοσοκομείων που δίνουν αλλεπάλληλα “εντέλλεσθαι” και που αναγκάζουν το προσωπικό σε παράνομες βάρδιες.

Οι Διευθυντές των Υπηρεσιών και κλινικών που αρνούνται να παραχωρήσουν ρεπό και άδεια.

Οι ίδιοι οι συνάδελφοι που φοβούνται ή δεν μιλάνε γιατί νομίζουν ότι με την υπερεργασία προσφέρουν περισσότερα στους ασθενείς τους

Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται πως τα αιτήματα των υγειονομικών και των ασθενών πρέπει να είναι κοινά. Όταν οι γιατροί δουλεύουν με ανθρώπινους ρυθμούς προστατεύεται ο ασθενής από έναν κατάκοπο και άρα επικίνδυνο γιατρό, όταν υπάρχουν αρκετοί νοσηλευτές ο ασθενής θα έχει αξιοπρεπέστερη και χαμηλότερου ρίσκου νοσηλεία. Η Libby Zion χάθηκε. Ας μην την ξεχάσουμε.

ΥΓ: Για την ιστορία, οι ειδικευόμενοι ιατροί του New York Hospital της ιστορίας του 1984 απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες για εγκληματική αμέλεια. Τι θα γίνει με το νοσηλευτή του Τζανείου;

 

• Νοσοκομείο Τζάνειο