Βαγγέλης Σταρίδας: Ο Έλληνας που έμεινε 48 ώρες στη Ερυθρά θάλασσα μετά την επίθεση των Χούθι – Η συγκλονιστική εξομολόγηση

Σε μια συγκλονιστική αφήγηση που κόβει την ανάσα, ο Βαγγέλης Σταρίδας, ένοπλος φρουρός του πλοίου Eternity C, περιέγραψε στην εκπομπή «Αυτοψία» τις τρεις εφιαλτικές ημέρες που βίωσε στην Ερυθρά Θάλασσα — από τις 7 έως τις 10 Ιουλίου — όταν χρειάστηκε να επιβιώσει μόνος του μέσα στο νερό επί 48 ώρες, μετά την επίθεση των Χούθι στο πλοίο όπου υπηρετούσε.

Η φωνή του τρέμει όταν μιλά, όχι από φόβο, αλλά από την ανάμνηση. «Έζησα γιατί είχα δώσει υπόσχεση στην κόρη μου ότι πάντα θα επιστρέφω», λέει, και με αυτή την υπόσχεση πάλεψε με τον θάνατο για δυο μερόνυχτα.

Η επίθεση των Χούθι

Ήταν ξημέρωμα της 7ης Ιουλίου. Το Eternity C είχε αποπλεύσει από τη Σομαλία με κατεύθυνση την Άκαμπα, μετά την εκφόρτωση σόγιας από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σταρίδας ετοιμαζόταν να πιάσει βάρδια στις 8 το πρωί, όταν δέχθηκε τηλεφώνημα να ανέβει αμέσως στη γέφυρα: «Κάτι είδαν στο ραντάρ», θυμάται.

«Ήταν περίπου 7 παρά, κι ενώ ετοιμαζόμουν, πριν προλάβω να βγω από την καμπίνα, δεχθήκαμε το πρώτο χτύπημα. Το ένιωσα να σείει ολόκληρο το πλοίο, ένας ήχος που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Κατάλαβα αμέσως πως δεχόμασταν επίθεση».

Το χτύπημα ήταν τακτικής φύσης, μια στοχευμένη βολή για να ακινητοποιήσει το πλοίο. «Κατέβηκα στο μηχανοστάσιο και είδα εικόνα καταστροφής. Οι φακοί μας έψαχναν ανάμεσα στα συντρίμμια. Εκεί βρήκα έναν από το πλήρωμα σε σοκ. Το βλέμμα του ήταν χαμένο. Ήταν ζωντανός, αλλά δεν έβλεπε τίποτα».

Οι πρώτες στιγμές της επίθεσης άφησαν πίσω τους τρεις νεκρούς στο μηχανοστάσιο. Από εκείνη τη στιγμή και για όλη τη νύχτα, το πλοίο βρέθηκε κάτω από συνεχή πυρά. «Μας χτυπούσαν από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 10 το πρωί της επόμενης μέρας, όταν πηδήξαμε στη θάλασσα. Μέτρησα δεκαπέντε πυραύλους συνολικά».

Ο πανικός στο πλοίο

Μέσα στο χάος, ο Σταρίδας προσπαθούσε να κρατήσει ψύχραιμο το πλήρωμα. «Άνθρωποι έκλαιγαν, η γέφυρα κατέρρεε, οροφές έπεφταν. Δεν ήξερες από πού θα έρθει το επόμενο χτύπημα. Είπα στον καπετάνιο να ανοίξει όλα τα συστήματα επικοινωνίας, να ειδοποιήσει πως δεχόμαστε επίθεση».

Στη διάρκεια των επιθέσεων τραυματίστηκε και ο ίδιος. «Προσπαθούσα να κρατήσω το πλήρωμα ασφαλές, τους είχα βάλει σε μια σκάλα, το πιο προστατευμένο σημείο της γέφυρας. Μετά από κάθε χτύπημα, το ωστικό κύμα με πετούσε, θραύσματα χτυπούσαν τα πόδια μου».

«Αν μέναμε, θα πεθαίναμε»

Η στιγμή της απόφασης ήρθε όταν άλλο ένα ισχυρό πλήγμα τον τραυμάτισε σοβαρά στο πόδι. «Ένιωσα ένα κάψιμο, είδα το αίμα να τρέχει και φοβήθηκα να το αγγίξω μην το χάσω. Τότε γύρισα στον καπετάνιο και του είπα: “Δεν υπάρχει άλλη λύση. Αν μείνουμε, θα μας σκοτώσουν. Ή μένουμε και πεθαίνουμε ή πέφτουμε στη θάλασσα”. Συμφώνησε. Φορέσαμε τα σωσίβια και πέσαμε».

Ήταν 18 άτομα. Κολύμπησαν μακριά από το πλοίο, προσπαθώντας να αποφύγουν τους Χούθι και την πιθανότητα αιχμαλωσίας. «Ήθελα να φύγουμε όσο πιο μακριά μπορούσαμε. Χρησιμοποιούσαμε τον ήλιο για κάλυψη. Τους είπα να μείνουμε όλοι μαζί, μια ομάδα».

Όμως, κάποιοι δεν άντεξαν. «Μερικοί έμειναν πίσω και τελικά τους εντόπισαν οι Χούθι. Δέκα ή έντεκα από αυτούς αιχμαλωτίστηκαν και μέχρι σήμερα είναι όμηροι».

Δύο μέρες στη θάλασσα

Οι πέντε που απέμειναν συνέχισαν να κολυμπούν. Δύο μέρες και δύο νύχτες. «Διψούσαμε αφόρητα. Το νερό ήταν καυτό τη μέρα και παγωμένο τη νύχτα. Τσούχτρες μας έκαιγαν, ψάρια μας χτυπούσαν. Την πρώτη μέρα φοβόμουν. Από τη δεύτερη και μετά, έλεγα μόνο: “Πρέπει να φτάσω κάπου”».

Η εγκατάλειψη

Η πρώτη ελπίδα ήρθε με ένα σκοτεινό πλοίο στον ορίζοντα. «Σταμάτησε, άναψε τα φώτα του, κι όταν ανάψαμε κι εμείς τα δικά μας, πίστεψα ότι θα έρθουν να μας πάρουν. Περίμενα να δω λέμβους. Αντί γι’ αυτό, έσβησαν τα φώτα και έφυγαν. Μας είδαν. Και μας άφησαν».

Η απογοήτευση εκείνη τη στιγμή ήταν αβάσταχτη. Όμως ο Σταρίδας δεν λύγισε. «Δεν ήθελα να πέσω σε συναισθηματική κατάσταση. Πρέπει να είσαι αφοσιωμένος στο να επιβιώσεις. Δεν θα με έπιαναν ζωντανό. Δεν πίστεψα ούτε στιγμή ότι θα πεθάνω».

Η σωτηρία

Η λύτρωση ήρθε την τρίτη ημέρα, στις 10 Ιουλίου. «Ξημέρωνε όταν είδαμε ένα μεγάλο ξύλινο ψαράδικο. Ήταν Ινδοί. Τους φωνάζαμε, τους παρακαλούσαμε, αλλά έφυγαν. Επέστρεψαν αργότερα, μας έδωσαν μισό λίτρο νερό και πάλι έφυγαν».

Κι όμως, λίγο αργότερα φάνηκε στον ορίζοντα ένα διασωστικό σκάφος. «Όταν πλησίασε, δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Γελούσαμε, κλαίγαμε, αγκαλιαζόμασταν. Είχαμε σωθεί. Ήταν σαν να μας χάριζαν ξανά τη ζωή».

Το ίδιο σκάφος είχε περισυλλέξει έξι ναυτικούς την προηγούμενη μέρα· εκείνη τη φορά, διέσωσε και τους τέσσερις εναπομείναντες.

Τρεις με τέσσερις ημέρες αργότερα, ο Βαγγέλης Σταρίδας επέστρεψε στην Ελλάδα. «Μόνο τότε ένιωσα ασφαλής», λέει. «Η πρώτη αγκαλιά ήταν της κόρης μου. Δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε. Μόνο “μπαμπά μου”, “αγάπη μου εγώ”. Ήταν σαν να γεννιόμουν ξανά».

 

• αντάρτες Χούθι
• Βαγγέλης Σταρίδας
• Ερυθρά Θάλασσα
• Χούθι