Βορίδης και… πρόωρες Εκλογές – Του δίευρου το… κάγκελο στον ΣΥΡΙΖΑ – Μαζί με τη Ζωή: Το πολιτικό ρομάντζο… Η ΝΔ ψάχνει γραμματέα ή έστω WiFi για τα… μέλη 

Ο πρωθυπουργός ετοιμάζεται να ανακοινώσει τη νέα υπηρεσία “finddoctors.gov.gr”, υποσχόμενος μείωση του χρόνου αναμονής για ιατρικά ραντεβού από 7 εβδομάδες σε μόλις 9-11 ημέρες. Ωστόσο, ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος αντιδρά, προσφεύγοντας στο Συμβούλιο της Επικρατείας, εκφράζοντας ανησυχίες για την υποχρεωτική χρήση της πλατφόρμας και τις επιπτώσεις στην ιατρική πρακτική .

Πράξη Δεύτερη: “Εξαδάκτυλος – Ο Πρόεδρος με το Σκαλπέλ”

Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, Θανάσης Εξαδάκτυλος, βρίσκεται στο επίκεντρο καταγγελιών για τη διεξαγωγή αισθητικών επεμβάσεων στα γραφεία του Συλλόγου. Η υπόθεση προκαλεί πολιτικό θόρυβο, δεδομένης της προηγούμενης υποψηφιότητάς του με τη Νέα Δημοκρατία στις ευρωεκλογές. Ο πρωθυπουργός ζητά πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, ενώ ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, διατάσσει πειθαρχικό έλεγχο με την Παγώνη σε ρόλο… ανακριτή…

Πράξη Τρίτη: “Δημοσκοπικά σύννεφα και πολιτικές προβλέψεις”

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις της Metron Analysis και της MRB δείχνουν τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται με ποσοστά γύρω στο 27-28%, ενώ το ΠΑΣΟΚ λίγο πάνω από τη βάση του 10 και  ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει πτώση στο 6-7% . Παρά τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει προκλήσεις, με τους πολίτες να εκφράζουν δυσαρέσκεια για ζητήματα όπως η ακρίβεια και η υγεία .

Βορίδης – Ο Υπαινιγμός για Πρόωρες Εκλογές

Ο υπουργός Μετανάστευσης, Μάκης Βορίδης, σε πρόσφατη συνέντευξή του, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, υποστηρίζοντας ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει αντίπαλο και θα ωφεληθεί από μια τέτοια κίνηση. Η δήλωση αυτή προκαλεί συζητήσεις για τις πολιτικές στρατηγικές της κυβέρνησης ενόψει των επόμενων εκλογών .

Η Ελλάδα σε σκηνή πολιτικού θρίλερ

Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν μεταβολές και την κυβέρνηση να αντιμετωπίζει προκλήσεις σε τομείς όπως η υγεία και η οικονομία, η πολιτική σκηνή της Ελλάδας θυμίζει σενάριο πολιτικού θρίλερ. Οι επόμενες κινήσεις των πρωταγωνιστών θα καθορίσουν την πορεία της χώρας, ενώ οι πολίτες παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις εξελίξεις.

ΣΥΡΙΖΑ εν καμίνω…

Ποια επανεκκίνηση, βρε παιδιά της Κουμουνδούρου, μετά απ΄αυτά που έγιναν στην πρόσφατη Κεντρική Επιτροπή; Κρατήστε σημειώσεις:

Φάμελλος εναντίον Νίκου Παππά και τούμπαλιν για τα Κασσελακικά. Σπίρτζης εναντίον ηγετικής ομάδας και στελεχών που «έσωσαν τον Κασσελάκη». Πολάκης και Νίκος Παπάς υπέρ της δημιουργίας δημόσιας τράεπζας, Γιώργος  Καραμέρος εναντίον αυτής της πρότασης γιατί «είναι ακοστολόγητη».

Φάμελλος εναντίον των τάσεων στο κόμμα, αλλά υπερ των ρευμάτων(!), Πολάκης και Παπάς υπέρ. Και βέβαια, Φάμελλος εναντίον των «ψηφοφόρων του δίευρου» (για την εκλογή αρχηγού), το δίδυμο Παπά-Πολάκη, υπέρ(τελικά εγκρίθηκε η πρόταση Φάμελλου).

Και μέσα σ’ όλα, να κι ο Τσίπρας! Όχι, δεν ήταν εκεί ο άνθρωπος, αλλά ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος είπε το εξής κι έβαλε φωτιά στα τόπια

«Το πρόσωπο που συζητιέται περισσότερο στην Κεντροαριστερά δεν είναι κανένας από τους σημερινούς αρχηγούς, αλλά ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας»…

Πείτε μας τώρα εσείς: Με όλα αυτά και εν όψει του Συνεδρίου, τι βλέπετε; Για επανεκκίνηση πάει το γηραλέο φορτηγό της Κουμουνδούρου ή για φούντο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην άκρη του γκρεμού και κοιτάει κάτω…
 Το κόμμα που νομοθέτησε τον Κασσελάκη, ψάχνει τώρα το manual για να τον απεγκαταστήσει.

 “Don’t look up” αλλά στη… Βουλή

Αν κάποιος δει σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ και του πεις ότι αυτό ήταν το κόμμα της πρώτης φοράς Αριστερά, του τρίτου Μνημονίου, του “ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ”, του δημοψηφίσματος, των μαζικών συλλαλητηρίων και των χιλιάδων τετραγώνων πολιτικού κεφαλαίου που κατέκτησε μεταξύ 2012-2019, θα νομίσει ότι μιλάς για μια άλλη ταινία – τύπου La La Land. Που και εκεί τελικά δεν έμεινε κανείς με το κορίτσι.

Γιατί σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει περισσότερο το The Banshees of Inisherin (ελληνιστί, «Οι ψυχρές σιωπές του ΣΥΡΙΖΑϊκού νησιού»), όπου όλοι τσακώνονται με όλους, κανείς δεν μιλάει ουσιαστικά με κανέναν και οι υποψήφιοι για ψυχανάλυση αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.

Η Κεντρική Επιτροπή και οι “Καλοί, οι κακοί και οι άβολα σιωπηλοί”

Παππάς εναντίον Φάμελλου. Σπίρτζης εναντίον Φάμελλου και Κόκκαλη. Ο Πολάκης πιο «μακριά» από την ηγεσία κι από τον Άρη. Ο Τσακαλώτος σε στυλ “σε είχα προειδοποιήσει” και ο Τσίπρας… αχνός στον ορίζοντα.

Η κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια συνεδρίαση που θύμιζε κάτι ανάμεσα σε House of Cards και Zombieland: η πλοκή μπερδεμένη, οι παίκτες αιμοδιψείς, και το κοινό – τα μέλη δηλαδή – παγωμένο με ένα κουτί ποπ κορν και το βλέμμα στο ταβάνι.

 Του δίευρου το κάγκελο

Η μεγαλύτερη ειρωνεία δεν είναι ότι το κόμμα που επέβαλε τον Στέφανο Κασσελάκη μέσω ενός δίευρου, τώρα καταργεί τους “ψηφοφόρους της ημέρας”. Είναι ότι προσπαθεί να αποδομήσει μια πρακτική που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας νομιμοποίησε – όταν φυσικά δεν υπήρχε αντίπαλος και ο κόσμος πλήρωνε το αντίτιμο όσο θα έδινε και για καφέ. Μόνο που το καφέ είχε… καφεΐνη. Ο Κασσελάκης έφερε παραισθήσεις.

Είναι σαν να έπαιξε ο ΣΥΡΙΖΑ Inception με τον ίδιο του τον εγκέφαλο – και τελικά, ξύπνησε μέσα στον εφιάλτη.

Ταμείο στο τέλος

Ακόμα και την ώρα που καταγγέλλουν τον Κασσελάκη για παρατυπίες στο πόθεν έσχες (σε νόμο που οι ίδιοι είχαν αφήσει ατελή), οι εργαζόμενοι στα κομματικά media του ΣΥΡΙΖΑ είναι τρεις μήνες απλήρωτοι. Ο Φάμελλος, που έλεγε «θα λυθεί», τώρα κάνει πως κοιτάει αλλού. Ένα είδος Slumdog Millionaire, μόνο που αντί για εκατομμύρια, δεν έχουν ούτε για τα βασικά.

Κι έτσι φτάνουμε στο πραγματικό ερώτημα: όχι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνέλθει. Αλλά αν θέλει να υπάρξει.

Post Credits Scene:

Ένας Τσίπρας κάθεται σ’ ένα γραφείο, ξεφυλλίζοντας παλιά χειρόγραφα του 2015. Στο φόντο, μια παλιά αφίσα με τη φράση: «Ή εμείς ή αυτοί».
Στο soundtrack παίζει “The End” των Doors.

Ο τίτλος πέφτει αργά:
ΣΥΡΙΖΑ: Coming soon… ή never again.

Η συνέχεια επί της κάλπης.

Στην ποδιά της Ζωής…

Τον θυμάστε τον Στέφανο που έλεγε ότι φιλοδοξεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός; Ε, λοιπόν, μετά την δημοσκοπική κατρακύλα και τον κίνδυνο πολιτικού αφανισμού, ψάχνει συμμάχους μπας και κρατηθεί στο προσκήνιο.

Και τι έκανε; Αρχισε να γλυκοκοιτάζει προς την πλευρά της ανερχόμενης Ζωής Κωνσταντοπούλου, λέγοντας ότι οι θέσεις της για τα Τέμπη…ταυτίζονται με τις δικές του. Και πρότεινε συμπόρευση…

Επειδή όμως η πιάτσα άρχισε να μιλάει για συγχώνευση με την «Πλεύση Ελευθερίας», ο Στέφανος διευκρίνισε ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Η δε Ζωή, που δεν έχει κανένα λόγο να ασχοληθεί με τέτοιου είδους συγχωνεύσεις, ξεκαθάρισε ότι είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο για συνεργασία στο Κοινοβούλιο.

Όμως, να σας πούμε και κάτι άλλο που μας συγκίνησε. Και όλη την ελληνική κοινωνία, πιστεύουμε. Μιλάμε για τα επικολυρικά της Τζάκρη στο Συνέδριο του κόμματος. Τι πάθος, τι αγωνιστικότητα, τι λυρισμός. Και τι κλάμα ως επιστέγασμα. Σαν κλάμα απελπισμένων μας φάνηκε, αλλά τέλος πάντων…

Βέβαια, εμείς βλέποντας τον Κασσελάκη να γλιστράει στην ανυπαρξία, θυμηθήκαμε ένα τραγούδι του Καλογιάννη, με τίτλο «Πάει κι ο Στέφανος». Αλλά μόλις συνειδητοποιήσαμε ότι είναι μακάβριο, το αποσύραμε αμέσως από το μυαλό μας, γιατί ετούτος ο Στέφανος είναι μια χαρά το παιδί και χαίρει άκρας υγείας.

Ετσι, κρατήσαμε απλώς τον τίτλο, βλέποντας τον φιλόδοξο πρωθυπουργό να μην μπορεί να βγεί από τα δημοσκοπικά τάρταρα…

Μαζί με τη Ζωή: Το πολιτικό ρομάντζο που δεν άντεξε την πρώτη πράξη

Στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας, ο Στέφανος Κασσελάκης ανακοίνωσε με ενθουσιασμό τη συνεργασία με την Πλεύση Ελευθερίας και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, δημιουργώντας ένα «μέτωπο δικαιοσύνης» για την υπόθεση των Τεμπών.

Ωστόσο, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έσπευσε να διευκρινίσει ότι η συνεργασία περιορίζεται στη στήριξη της πρότασης για προανακριτική επιτροπή και δεν επεκτείνεται σε ευρύτερη πολιτική σύμπραξη.

«La La Land» ή «Marriage Story»;

Η ανακοίνωση του Κασσελάκη θύμισε το λαμπερό ξεκίνημα του «La La Land», με υποσχέσεις για κοινό μέλλον και αλλαγή. Η απάντηση της Κωνσταντοπούλου, όμως, έφερε στο νου το «Marriage Story», όπου οι προσδοκίες συγκρούονται με την πραγματικότητα.

 Το «μέτωπο δικαιοσύνης» και οι πολιτικές σκοπιμότητες

Η κοινή προσπάθεια για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τα Τέμπη φαίνεται να είναι το μόνο σημείο σύγκλισης μεταξύ των δύο πλευρών. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου τόνισε ότι η πρόθεση είναι να διερευνηθούν όλες οι ευθύνες, συμπεριλαμβανομένων και του Πρωθυπουργού.

 «The Social Network» και η πολιτική σκηνή

Η προσπάθεια του Κασσελάκη να δημιουργήσει έναν νέο πολιτικό πόλο θυμίζει το «The Social Network», όπου η φιλοδοξία και οι συνεργασίες δοκιμάζονται από τις προσωπικές ατζέντες και τις διαφορετικές προσεγγίσεις.

Η πολιτική ως θέατρο

Η πολιτική σκηνή συνεχίζει να προσφέρει δραματικές εξελίξεις, με συνεργασίες που ανακοινώνονται και αμφισβητούνται σχεδόν ταυτόχρονα. Το κοινό παρακολουθεί με ενδιαφέρον, αναμένοντας την επόμενη πράξη σε αυτό το πολιτικό δράμα.

Ο Γραμματέας που γύρισε από του Μαξίμου»

“It’s a tough job, but someone’s gotta do it.”
(από το “Erin Brockovich”, μόνο που εκείνη είχε αρχεία, εδώ ούτε γραμματέα…)

Το κόμμα ψάχνει γραμματέα – όχι παρκέ, ούτε γλάστρα

Η Νέα Δημοκρατία λοιπόν βρίσκεται αντιμέτωπη με το πλέον βασανιστικό πολιτικό ερώτημα μετά το «πώς να ξανακερδίσουμε τη Θεσσαλία»: Ποιος θα γίνει γραμματέας του κόμματος; Ή, σε πιο δραματικούς τόνους: ποιος θα αναλάβει το δύσκολο έργο να γράφει τα non-paper και να δίνει το μικρόφωνο στους χειροκροτητές στα συνέδρια;

Η Μαρία Συρεγγέλα, αν και παραμένει τυπικά στη θέση, μοιάζει περισσότερο με φύλακα στο Ρόσγουελ. Είναι εκεί, αλλά όλοι ψάχνουν να βρουν τι θα κατέβει τελικά από τον ουρανό – ή έστω από το Μαξίμου.

Ο Νότης, ο Γιάννης και η Ζέτα: το καστ μιας εσωκομματικής ταινίας τρόμου

Ακούγονται διάφορα ονόματα, αλλά ούτε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ δεν θα έβρισκε cast με πιο αμφιλεγόμενη χημεία:

• Ο Νότης Μηταράκης, με ιστορικό μπούλνγκ από το Μαξίμου… επανέρχεται ως φαβορί, παρότι κάποιοι στο παρασκήνιο προσπαθούν να του ρίξουν χλιαρά veto.
• Ο Γιάννης Σμυρλής, που πάντα είναι στα «υπόψη» αλλά ποτέ στα «παρόντα», προτείνεται ως λύση ανάγκης. Σαν το WiFi στο Ελληνικό Δημόσιο: υπάρχει, αλλά δεν πιάνει.
• Και η Ζέτα Μακρή, που έμεινε εκτός κυβέρνησης και τώρα παίζει δυνατά, γιατί «δικαιούται μία ευκαιρία», όπως λένε όσοι μιλούν από υπολογιστή με Windows XP.

“House of Cards”, made in Κηφισιά

“You are entitled to nothing.”
(Frank Underwood, που αν ήταν στον χώρο της ΝΔ, μάλλον θα ήταν γενικός γραμματέας από το 2007…)

Όλα αυτά, βέβαια, θα είχαν λυθεί αν η ΝΔ είχε τον μηχανισμό, τη στρατηγική και την ψυχραιμία να κάνει κάτι απλό: να ορίσει έναν γραμματέα χωρίς 15 κύκλους εσωτερικής διαβούλευσης, 3 διαρροές στον Τύπο και 2 μεταφυσικά δείπνα στην Κηφισιά.

Αλλά όταν η κομματική δομή θυμίζει περισσότερο παλιό γραφείο τελετών παρά σύγχρονο κόμμα εξουσίας, τότε ακόμα και το αυτονόητο καταλήγει σε πολιτικό ψυχοδράμα.

Κλείσιμο με… Oscar

Σε σκηνοθεσία Κυριάκου Μητσοτάκη, μοντάζ Κωστή Χατζηδάκη και παραγωγή του Παύλου Μαρινάκη, η αναζήτηση γραμματέα μοιάζει να είναι το prequel ενός sequel που δεν θέλει να δει κανείς.

Η Νέα Δημοκρατία ψάχνει γραμματέα.
Και οι υπόλοιποι; Ψάχνουν ελπίδα.
Ή έστω WiFi.

«Ου φωνήσεις εν τω Κοινοβουλίω…»

“You can’t handle the truth!”
(Jack Nicholson, A Few Good Men)
Ή αλλιώς, «μη μιλάς πολύ γιατί όλα γράφονται – εκτός κι αν πούμε ότι δεν γράφονται».

Ο Νίκος Βούτσης και το θεατρικό «off the record»

Περνώντας μια χαλαρή βόλτα –με τη στοχαστική του αύρα και το βλέμμα «ξέρω κάτι που δεν ξέρετε»– ο Νίκος Βούτσης έριξε τη φαρμακερή ατάκα στους δημοσιογράφους της Βουλής:
«Ό,τι λέγεται εδώ μέσα είναι δημόσιο. Εκτός κι αν ζητηθεί off the record. Όχι λες και τα λέμε στην κρεβατοκάμαρά μας».

Και κάπου εκεί, όλοι κατάλαβαν. Ήταν το διακριτικό χαστούκι με αποδέκτη τη Ζωή Κωνσταντοπούλου – που τελευταία μιλάει στη Βουλή σαν να βρίσκεται σε θεατρικό μονόλογο του Ζενέ, αλλά σε σκηνικό της Μήδειας.

Όταν η Ζωή «χρωματίζει» τη Δημοκρατία

Η πρώην Πρόεδρος της Βουλής –και νυν σκηνοθέτρια του κοινοβουλευτικού δράματος– φλερτάρει συστηματικά με την ιδέα ότι η αίθουσα της Ολομέλειας είναι εν είδει Καλλιμάρμαρου, με εκείνη στο ρόλο της μοναδικής φωνής της δικαιοσύνης.

Το ότι ο ουρανός είναι μπλε κι όχι φούξια, όπως φαντάζεται κατά τις παρεμβάσεις της, μάλλον πρέπει να το υπενθυμίζει κανείς με σημειωματάριο στο πόντιουμ.

“Frankly, my dear, I don’t give a damn.”
(Clark Gable, Gone With the Wind)
Το πιθανότερο σχόλιο του Βούτση αν τον ρωτούσαν γιατί τόση ειρωνεία για τη Ζωή.

Τα στοιχειώδη που χάνονται στο θόρυβο

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι το θέατρο. Είναι το γεγονός ότι η συζήτηση για τη λειτουργία του Κοινοβουλίου εξελίσσεται με όρους reality, όπου το «off the record» ζητείται εκ των υστέρων, η κοινοβουλευτική ηθική εξαντλείται σε παρεξηγήσεις για τα μικρόφωνα και οι πραγματικές ειδήσεις χάνονται ανάμεσα σε ρητορικά ξεσπάσματα.

Η πρόταση του Βούτση είχε την απλότητα ενός παλαιού κοινοβουλευτικού που βλέπει την παράσταση να ξεφεύγει. Και την ευγένεια να το πει χωρίς να ρίξει αυλαία, αλλά με ειρωνεία τύπου “θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου” – για να καταλάβουν όλοι ότι υπάρχει ακόμη θεσμικό φλέγμα σε αυτή τη χώρα.

Και τώρα, μια τελευταία ατάκα για να θυμόμαστε…

“The stuff that dreams are made of.”
(Humphrey Bogart, The Maltese Falcon)
Ή, όπως θα έλεγε ο Βούτσης για το ελληνικό Κοινοβούλιο:
«Τα υλικά από τα οποία φτιάχνονται τα οφ δε ρέκορντ… και τα πρακτικά φαντασίας».

• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Μάκης Βορίδης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ