14 κάλπες, μια τραγωδία και πολλές… κωμωδίες – Οι πρώην Αλέξης και Αντώνης… ξανάρχονται – Ο Πολάκης, ο Παππάς και ο… Φάμελλος – Μαύρισαν τον Δούκα –κι όχι, δεν φταίει ο ήλιος

Είναι κάποιοι αριθμοί που δεν προορίζονται για ΠΡΟΠΟ, αλλά για την ιστορία της κοινοβουλευτικής γελοιότητας. Δεκατέσσερις κάλπες. Ναι, 14. Όχι επειδή έχουμε εκλογές σε 14 περιφέρειες, αλλά επειδή χρειάζεται να ψηφίσουμε χωριστά για κάθε έναν από τους 14 πολιτικούς που κατηγορούνται για το έγκλημα των Τεμπών. Το προηγούμενο ρεκόρ; Μόλις 10. Τότε με τη Novartis. Ποιοι ήταν στην εξουσία τότε; Α ναι… οι ίδιοι που σήμερα ζητούν διαφάνεια και κάθαρση.

Το σκηνικό θυμίζει «Everything Everywhere All at Once» (2022). Πολιτική ευθύνη; Ποινική ευθύνη; Ηθική ευθύνη; Όλες μαζί. Και πουθενά. Η μόνη σίγουρη ευθύνη; Αυτή για την αγορά επιπλέον κάλπεων. Γιατί, όπως φαίνεται, η πολιτική μας σκηνή έχει βαλθεί να χτυπήσει το ρεκόρ Γκίνες στην κατηγορία «δημοκρατία copy-paste».

Reunion στην Πλατεία των… θαυμάτων

Δεν φτάνουν οι 14 κάλπες, έχουμε και reunion. Όχι στο Hollywood, αλλά στην Πλατεία Συντάγματος. Άνω και κάτω, δεξιά και αριστερά, ριζοσπαστικά και υπερσυντηρητικά: όλοι μαζί, αγκαλιά, σε μια συμμαχία που θα ζήλευε και το «The Avengers». Η Ελληνική Λύση, η Νίκη, η Πλεύση Ελευθερίας και οι «κασελακικοί» βρίσκονται να ψηφίζουν στον ίδιο τόνο – αν όχι με την ίδια μελωδία, τότε σίγουρα με το ίδιο ντέφι.

Πρόκειται για κάτι μεταξύ «Dr. Strangelove» και «La La Land». Όπου στην πρώτη περίπτωση γελάς γιατί φοβάσαι και στη δεύτερη χορεύεις χωρίς να ξέρεις γιατί. Η μεταμοντέρνα ελληνική πολιτική λειτουργεί σαν πείραμα θεάτρου του παραλόγου. Ούτε ο Ιονέσκο δεν θα φανταζόταν τόσο σουρεάλ συμπόρευση.

Ο Πολάκης, ο Παππάς και ο διαιτητής της Κουμουνδούρου

Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, το σκηνικό έχει αλλάξει από «Brokeback Mountain» σε «The Hateful Eight». Ο Παύλος Πολάκης και ο Νίκος Παππάς, με σενάριο που θυμίζει Tarantino, ετοιμάζουν φραστικά ντου στο συνέδριο. Στόχος τους ο Φάμελλος. Το κείμενο τους; Ένα μανιφέστο με φόντο μαύρο, κόκκινο και τη σκιά του Τσίπρα να πλανάται πάνω απ’ το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Ο Πέτρος Κωνσταντινέας υπογράφει το κείμενο και κάποιοι εικάζουν ότι είναι εκεί όχι για την πολιτική του πυγμή, αλλά για να σφυρίξει την παράταση. Ή τη λήξη. Ή απλώς να ελέγξει αν παίζεται εκτός έδρας. Γιατί το κοινό, όσο περνά ο καιρός, θυμίζει πιο πολύ θεατές στο «Cats» παρά σε «Lincoln». Έχουν έρθει, αλλά δεν ξέρουν γιατί.

Σινά, Βρυξέλλες και ένα ευρωδίλημμα made in Athens

Ο Γιάννης Μανιάτης κάνει διεθνή καριέρα με την Ιερά Μονή Σινά – ή τουλάχιστον προσπαθεί. Ζητά συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά πέφτει πάνω στους ενδοιασμούς του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Αν στηρίξουν, θα φανούν… ουρά του ΠΑΣΟΚ. Αν δεν στηρίξουν, θα φανούν… ουρά του Σίσι.

Η κατάσταση θυμίζει «The King’s Speech». Ο καθένας ψάχνει τα λόγια του, αλλά δεν ξέρει αν πρέπει να μιλήσει ή να το βουλώσει. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Παύλος Μαρινάκης κατακεραυνώνει το ΠΑΣΟΚ για διπροσωπία, εδώ γελάμε αλλά θα κρατηθούμε γιατί μια δουλειά είναι και αυτή του κυβερνητικού εκπροσώπου και καμία δουλεία δεν είναι ντροπή. Ή όπως θα το έλεγε ο Μάρλον Μπράντο στο «The Godfather»: «You can act like a man!» Αλλά καλύτερα μη μιλάς καθόλου.

Επίλογος με Popcorn κα… Ξύλινα Σπαθιά

Το δράμα των Τεμπών μετατρέπεται σε πολιτικό reality show. Οι κάλπες, οι ίντριγκες, τα γραφικά reunion και οι εσωκομματικές μονομαχίες δημιουργούν ένα σενάριο για το οποίο ούτε ο Σκορσέζε δεν θα έβαζε υπογραφή. Εκείνος θέλει ήρωες με ηθικά διλήμματα. Εμείς έχουμε ήρωες με προνομιακή ασυλία.

Το μόνο που απομένει είναι να δούμε αν αυτή η φαρσοκωμωδία θα τελειώσει με standing ovation ή με γιαούρτι στα θεωρεία.

Μέχρι τότε… μην ξεχάσετε: Παρασκευή μεσημέρι, 14 κάλπες, popcorn και πολιτική ανατριχίλα.

4.500 ψηφοδέλτια και μια κωμωδία κατηγορητηρίων – Από τη “Νοvartis” στη “Tempiwood”

Το σκηνικό μοιάζει βγαλμένο από το «The Trial of the Chicago 7». Μόνο που εδώ δεν έχουμε 7 κατηγορούμενους, αλλά 14. Και δεν τους δικάζει δικαστήριο, αλλά… μια παράσταση της Βουλής που θυμίζει θέατρο σκιών με bonus εκτυπωτή. Γιατί όταν χρειάζεσαι 4.500 ψηφοδέλτια για να στήσεις μια κοινοβουλευτική διαδικασία, κάτι έχει πάει στραβά. Πολύ στραβά.

Το ότι δεν βρέθηκε ακόμη βουλευτής να ζητήσει να μεταδοθεί live η ψηφοφορία από το Netflix είναι θαύμα. Το ότι οι κάλπες είναι τόσες ώστε να χρειάζεται νέα διαρρύθμιση του χώρου είναι ακόμα μεγαλύτερο. Μια χώρα που δεν μπορεί να φτιάξει σιδηροδρομική ασφάλεια καταφέρνει, πάντως, να φτιάξει 14 κάλπες ανάμεσα σε έδρανα, δημοσιογραφικά θεωρεία και πολιτική αμηχανία.

Στροβιλισμός Κασελάκη: από το “στηρίζουμε ό,τι περιέχει Μητσοτάκη” στο “μήπως να το ξανασκεφτούμε;”

Η πλευρά Κασσελάκη αποδείχθηκε πιο αναποφάσιστη κι από τον Άμλετ. Το μόνο που έλειπε ήταν να κρατάνε κρανίο στη Βουλή. Καταθέτουν πρόταση, αποσύρουν υπογραφές, προκαλούν σύγχυση και αφήνουν την Κουμουνδούρου να μαζεύει τα σπασμένα με μια ανακοίνωση που θύμιζε κάτι ανάμεσα σε απολογία και… αιχμές για “επικοινωνιακή εκμετάλλευση”.

Η στάση τους θύμισε “Gone Girl” – εξαφανισμένη γραμμή, εξαφανισμένη ευθύνη και όλοι ψάχνουν ποιος έκανε τι, πότε και γιατί. Τελικά, ακόμα και το Προεδρείο της Βουλής αναγκάστηκε να ερμηνεύσει τον Κανονισμό για να διαπιστώσει αν επιτρέπεται η ανάκληση υπογραφών. Επέτρεπε. Ή αλλιώς: η Βουλή ως νομικό escape room.

Το βαρύ κατηγορητήριο και το μέτωπο των «πάντων για όλα»

Είναι από εκείνες τις στιγμές που η πολιτική πραγματικότητα θυμίζει “Full Metal Jacket”. Η πρόταση Καρυστιανού φορτώνει στους ώμους των 11 πολιτικών προσώπων μια λίστα αδικημάτων που μοιάζει με το manual του Ποινικού Κώδικα. Μέχρι και “εσχάτη προδοσία” έχει το μενού. Αν προσθέσουμε και λίγο “κακή αισθητική” ή “συστηματική αποστροφή στην αλήθεια”, μπορούμε να στήσουμε και sequel.

Το ανομοιογενές μέτωπο που την υποστηρίζει – από Πλεύση και Νίκη μέχρι «κασσελάκηδες» και Ελληνική Λύση – θυμίζει “Ocean’s Eleven”, αν αντί για ληστεία ετοιμάζονταν να καταθέσουν μηνύσεις. Ή ένα πολιτικό “Suicide Squad”: ο καθένας με το δικό του ιστορικό, τη δική του ατζέντα, αλλά όλοι μαζί για το χάος.

Συσπείρωση μέσω πανικού: πώς η ΝΔ ευλογεί το κατηγορητήριο… για να κερδίσει την ψήφο

Η κυβερνητική πλειοψηφία είδε το κατηγορητήριο και δεν πανικοβλήθηκε. Αντίθετα, ανακουφίστηκε. Η ύπαρξη μιας τόσο τραβηγμένης στα άκρα πρότασης βοηθάει να εμφανιστεί η πρόταση της ΝΔ για τον Κώστα Καραμανλή ως… σοβαρή. Όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε «παράβαση καθήκοντος» και «εσχάτη προδοσία», το πρώτο μοιάζει με απλή επίπληξη.

Είναι η παλιά μέθοδος του “Wag the Dog”: όταν το αφήγημα δεν βγαίνει, φτιάξε ένα ακόμα πιο τρελό για να φαίνεται το δικό σου λογικό. Όπως έλεγε ο Ντάστιν Χόφμαν στην ταινία: “You know what they say: if you want someone to believe a lie, make it big.” Ε, εδώ το έκαναν… τερατώδες.

Προανακριτική ή πολιτική επιθεώρηση;

Το τελικό αποτέλεσμα; Ένα κοινοβουλευτικό «μπουλούκι» που διεκδικεί ρόλους σε μια τραγωδία χωρίς κάθαρση. Οι 14 κάλπες, οι τρεις προτάσεις, τα διαφορετικά κατηγορητήρια και οι αλληλοσυγκρουόμενες στρατηγικές δείχνουν πως η Προανακριτική, αντί να υπηρετήσει τη μνήμη των θυμάτων, κινδυνεύει να μετατραπεί σε “Who’s Afraid of Virginia Woolf?”: φωνές, ταπείνωση, και όλοι βγαίνουν πιο χαμένοι απ’ ό,τι μπήκαν.

Και κάπως έτσι, το δράμα των Τεμπών μετατρέπεται σε σκηνή όπου όλοι παίζουν, αλλά κανείς δεν ακούει. Ούτε καν τους πολίτες που ήθελαν απαντήσεις και εισπράττουν… ψηφοδέλτια.

Σε κάθε άλλη χώρα, οι 4.500 φάκελοι θα σήμαιναν εκλογές. Εδώ σημαίνουν ένα κοινοβουλευτικό crash test θεσμών, λογικής και αξιοπιστίας. Στο τέλος, δεν θα μετρήσουμε ψήφους – θα μετρήσουμε απώλειες. Κυρίως πολιτικού κύρους. Ίσως γι’ αυτό η μόνη ταινία που ταιριάζει πραγματικά είναι το “No Country for Old Men”. Μόνο που εδώ δεν φταίνε οι «παλιοί». Φταίνε όλοι.

Οι πρώην Αλέξης και Αντώνης… ξανάρχονται: Από το «House of Cards» στο «Comeback Kid»

Λένε πως η πολιτική είναι σαν το ποδήλατο: άμα σταματήσεις να κάνεις πετάλι, πέφτεις. Μόνο που κάποιοι πρώην πρωθυπουργοί αντί να κατέβουν, ψάχνουν νέα σέλα. Κι όπως ο Πολ Νιούμαν στην ταινία «The Verdict»(1982), δεν παραιτούνται ποτέ. Ψάχνουν την επόμενη ευκαιρία για να πείσουν το κοινό ότι «η δεύτερη φορά είναι η καλή». Ενίοτε και η τρίτη.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αντώνης Σαμαράς αρνούνται πεισματικά να μείνουν στα credits. Με διαφορετικό στυλ, κοινή εμμονή: την επιστροφή. Τον ρόλο του μέντορα, του «πατέρα» ή του μόνου που μπορεί να σώσει την παράταξη από την… ίδια της την ηγεσία.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι Netflix. Δεν σε ειδοποιεί με push notification ότι ξεκίνησε η νέα σεζόν σου.

Από το «Game of Thrones» στο «The Comeback Trail»

Ο Τσίπρας κάνει διεθνή συνέδρια με μπόνους παγκόσμιους στοχαστές, αλλά δεν πιάνει μικρόφωνο στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Κλασικό political tease. Θυμίζει σκηνή από το «JFK» του Όλιβερ Στόουν: όλα είναι εκεί για να πεις «κάτι παίζει», αλλά κανείς δεν λέει τίποτα ευθέως. Το rebranding (προφορά: ρι-μπράντινγκ, ανασήμανση) γίνεται με PowerPoint, Ινστιτούτο και σιωπές που φωνάζουν.

Ο Σαμαράς, πάλι, πιο old-school. Αγιον Όρος, βιβλία, εθνική ρητορική. Το σκηνικό μοιάζει με το «Darkest Hour» – αλλά αντί για Τσώρτσιλ, μιλάει για Μονή Σινά και γεωπολιτικά σχέδια. Ετοιμάζει “μανιφέστο” για τη Δεξιά. Το timing του μοιάζει με τη σκηνή του Τζακ Νίκολσον στο «A Few Good Men»: «You want the truth? You can’t handle the truth!» Μόνο που εδώ, το κοινό δεν ζητά την αλήθεια. Ρόλους ζητά. Και ο Σαμαράς θέλει τον δικό του.

Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα. Λένε μισή αλήθεια

Τσίπρας: 27% θετικοί, 64% αρνητικοί.
Σαμαράς: 20% θετικοί, 72% αρνητικοί.
Οι υπόλοιποι; Απλώς αναρωτιούνται «ποιος από όλους θα σώσει το χωριό;»

Οι αριθμοί λένε ότι το κοινό δεν είναι ενθουσιασμένο. Αλλά ξέρετε τι λένε και για το Χόλιγουντ; Κανείς δεν ξέρει τίποτα. Ούτε για τα box office, ούτε για τις επιστροφές πολιτικών. Μέχρι να γίνει το reboot, και τότε όλοι λένε πως το είχαν προβλέψει.

Η πολιτική είναι σαν το σινεμά

Όταν η ταινία δεν τραβάει, δεν φταίει μόνο το σενάριο. Φταίνε και οι ηθοποιοί. Ή φταίει το κοινό που βαρέθηκε τα sequels. Όμως οι πρώην πρωθυπουργοί δεν είναι απλώς ηθοποιοί – είναι παραγωγοί, σκηνοθέτες και συχνά και… οι μόνοι θεατές του έργου τους.

Η δεύτερη πράξη ξεκίνησε. Αν θα έχει Oscar ή Razzie (προφορά: ράζι – Χρυσό Βατόμουρο), θα το δείξει η κάλπη. Μέχρι τότε, κρατήστε θέσεις. Η παράσταση συνεχίζεται.

Ο Δούκας των… μονών αστέρων – Όταν ο πρωταγωνιστής κόβεται στη σκηνή του Δήμου

Αν ο Χάρης Δούκας ήταν χαρακτήρας σε οσκαρική ταινία, θα ήταν ο Λεονάρντο ντι Κάπριο στο “The Revenant”. Μόνο που εδώ, δεν τον κυνηγάει αρκούδα αλλά οι δημότες – και μάλιστα με βαθμολογίες που θυμίζουν έλεγχο τριμήνου μαθητή που έχει ξεχάσει να πάει σχολείο.

Μέσος όρος 3,4/10 από τους Αθηναίους. Κάτω από τη βάση, κάτω από τα πεζοδρόμια (που ούτως ή άλλως είναι σε άθλια κατάσταση σύμφωνα με τους ίδιους). Κι όμως, ο καθηγητής Δούκας, σε ρόλο ανεξεταστέου, δεν φαίνεται να ιδρώνει. Μάλλον σκέφτεται πώς θα ηγηθεί της κεντροαριστεράς – τρομάρα του, όπως λέει κι ο λαός στα καφενεία.

Από τον Δήμο… στο πολιτειακό όραμα – Το σύνδρομο του “La La Land”

Είναι μερικές στιγμές που νομίζεις πως βλέπεις “La La Land” και όχι δελτίο αξιολόγησης δημάρχων. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι κάποιος που μόλις βαθμολογήθηκε με 3,4 φλερτάρει με την ηγεσία ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου; Σε άλλο πλανήτη. Ή σε άλλο σενάριο.

Ευτυχώς που δεν βγήκε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Αν με 3,4 στην Αθήνα ονειρεύεται επανίδρυση της κεντροαριστεράς, φανταστείτε τι θα γινόταν αν του έδιναν και το δαχτυλίδι. Θα είχαμε reboot του “Lord of the Rings”, με το ΠΑΣΟΚ στο ρόλο του Γκόλουμ: «my precious… δημοσκοπικό 4%».

Γλυφάδα και Άλιμος: Οι αληθινοί πρωταγωνιστές της Αυτοδιοίκησης

Ενώ ο Δούκας παίζει το “Don’t Look Up”, ο Δήμος Γλυφάδας σαρώνει σε όλους σχεδόν τους τομείς: κοινωνικές υπηρεσίες, ψηφιακή εξυπηρέτηση, παιδικές χαρές, πράσινο, αδέσποτα, μέχρι και στα ΚΑΠΗ κάνουν πάρτι. Πρωταθλητής με μέσο όρο 5,4/10 – όχι τέλειος, αλλά τουλάχιστον δεν πέφτει κάτω απ’ το τραπέζι.

Δεύτερος ο Άλιμος με 5,2, αποδεικνύοντας ότι η αξιολόγηση δεν είναι θεωρητική άσκηση, αλλά καθημερινότητα. Γιατί, όπως έλεγε ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο “There Will Be Blood”: «I drink your milkshake!»– μόνο που εδώ το milkshake είναι η πολιτική αξιοπιστία, και η Αθήνα το έχει χύσει προ πολλού στο πεζοδρόμιο.

Η Δημοτική αλήθεια είναι… πικρή για τον Δούκα των… Αθηνών

Ας το πούμε καθαρά: όταν έχεις πάρει κάτω από τη βάση από σχεδόν 5.000 δημότες, δεν κάνεις όνειρα για την κεντρική σκηνή. Κάνεις αυτοκριτική. Ή τουλάχιστον κάνεις ένα βήμα πίσω. Γιατί όπως έλεγε και ο Άλ Πατσίνο στο “Scent of a Woman”: «I’m just getting warmed up!» – αλλά στην περίπτωση του Δούκα, δεν ξέρουμε αν το κοινό έχει την υπομονή να περιμένει το act 2.

Μέχρι τότε, καλύτερα να μείνει στα έδρανα του Δήμου. Αν βέβαια του μείνει έδρανο… αφού με τέτοια αξιολόγηση, ούτε τα ΚΕΠ δεν θα του ξαναστείλουν SMS.

• Hard Talks
• Xάρης Δούκας
• Παύλος Πολάκης
• Προανακριτική επιτροπή