Από τον Λευκό Οίκο με αγάπη… “kiss my ass” – Ανεξάρτητη Αρχή made in Greece: «Πάρε το πόρισμά σου και… τρέχα» – Η Κασσιανή(και η) Μπατζελή – Το casting του ΠΑΣΟΚ για το sequel των εκλογών

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, σε μια στιγμή ειλικρινούς απελπισίας, δήλωσε ότι κρατάει τον πήχη των προσδοκιών χαμηλά. Να τον ενημερώσουμε ότι δεν χρειαζόταν – ήδη τον κρατούσαν χαμηλά οι ίδιοι οι υπουργοί του στο ΚΥΣΟΙΠ, που είχαν ύφος ανθρώπων που μόλις διάβασαν spoiler για το τέλος του Titanic και συνειδητοποίησαν ότι δεν σώζεται κανείς, ούτε καν η φέτα.

Γιατί, όπως φαίνεται, η Ελλάδα ετοιμάζεται να δώσει μάχη για τα εθνικά της συμφέροντα με βασικό όπλο τη… γραβιέρα και την ελιά Καλαμών. Ποιος είπε ότι οι οικονομικοί πόλεμοι χρειάζονται βιομηχανία αιχμής; Στην περίπτωση Τραμπ, φαίνεται ότι οτιδήποτε μπορεί να μπει σε βαζάκι, μπορεί και να μπει στη λίστα των δασμών.

«Show me the money» είπε ο Τραμπ

Σε σκηνικό που θυμίζει Jerry Maguire, ο Τραμπ κοιτάζει τον παγκόσμιο εμπορικό χάρτη και λέει ξεκάθαρα: «Show me the money!» Δασμοί παντού, για όλους. Δεν έχει σημασία αν η φέτα δεν παράγεται στις ΗΠΑ – σημασία έχει ότι το τυρί έχει προοπτική και το εκλογικό κοινό του Τραμπ εκτιμά την αίσθηση του “America First” ακόμη και αν αφορά τον ταραμά.

Η Ελλάδα, όπως μαθαίνουμε, σκοπεύει να επιστρατεύσει το λόμπι της Ομογένειας για να αλλάξει τη μοίρα της. Το αφήγημα θυμίζει κάτι από House of Cards: αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, στείλε τον θείο από το Σικάγο να τους ψήσει με ελληνικό λάδι που «δεν έχει λογική να τιμωρείται», όπως εύστοχα είπε ο πρωθυπουργός.

Ο Μαξιμιανός…  ρεαλισμός

Το Μαξίμου, με χαρακτηριστική σοβαρότητα, προτείνει ενιαία ευρωπαϊκή απάντηση, κάτι σαν το The Avengersτων Βρυξελλών. Μόνο που στο franchise αυτό η Ιταλία, η Ισπανία και η Ουγγαρία παίζουν τον ρόλο των απρόθυμων υπερηρώων που αργούν να μπουν στη μάχη γιατί κοιτούν τα δικά τους συμφέροντα.

«Η Ευρώπη δεν πρέπει να αντιδράσει σπασμωδικά», μας διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός. Σωστά. Ούτε και η ορχήστρα του Τιτανικού αντέδρασε σπασμωδικά: έπαιζε μέχρι να βουλιάξει το καράβι.

Η δημοσιονομική αρετή σώζει ζωές (;)

Η κυβέρνηση, βέβαια, συνεχίζει να επενδύει στο άλλοθι της «δημοσιονομικής σταθερότητας». Σωτήριο μήνυμα για τα υπουργικά πάνελ, λιγότερο καθησυχαστικό για τους εξαγωγείς ελαιολάδου που κοιτάζουν την αγορά των ΗΠΑ σαν το μαγειρείο που έκλεισε χωρίς προειδοποίηση.

Θυμίζει τον Τσώρτσιλ που έλεγε: «Οι οικονομολόγοι βλέπουν τα πράγματα να πηγαίνουν στραβά, αλλά ποτέ δεν είναι σίγουροι γιατί πήγαν έτσι.» Στην περίπτωσή μας, δεν έχουμε καν χρόνο για εξηγήσεις.

Η Ευρώπη σε ρόλο Ρίκι Τζερβέις στα Golden Globes

Μέσα σ’ όλα, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν κάνει το δικό της stand-up: απειλεί αντίποινα στους Αμερικανούς με δασμούς στα αμερικανικά προϊόντα, την ώρα που κάποιοι εταίροι της λένε «βρείτε τα μόνοι σας». Η ΕΕ εδώ μοιάζει με παρουσιάστρια των Golden Globes που λέει αστεία για όλους αλλά ξέρει ότι κανείς δεν γελάει – μόνο που στην περίπτωσή μας, το γέλιο είναι νευρικό.

Ο βίος και η πολιτεία της φέτας

Εν τέλει, η Ελλάδα κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα. Περιμένει να δει αν θα καεί η φέτα, το λάδι, η ελιά – ή μήπως το σύνολο της οικονομίας μας από τις αλυσιδωτές αντιδράσεις της τραμπικής πολιτικής.

Όπως θα έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Η πολιτική είναι η ικανότητα να προβλέπεις τι θα γίνει αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα και στη συνέχεια να εξηγείς γιατί δεν έγινε.»

Καλή τύχη λοιπόν. Θα τη χρειαστούμε.

Από τον Λευκό Οίκο με αγάπη… kiss my ass

Αν ο Wolf of Wall Street είχε sequel με τίτλο The Tariff King, τον πρωταγωνιστικό ρόλο θα τον έπαιρνε δικαιωματικά ο Ντόναλντ Τραμπ, που εμφανίστηκε στο δείπνο της Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής σαν άλλος Gordon Gekko του διεθνούς εμπορίου, καυχώμενος ότι δεκάδες ηγέτες τον παρακαλούν γονατιστοί για εξαιρέσεις από το δασμολογικό του blitzkrieg. Με το γνωστό φλερτ ανάμεσα στη γραφικότητα και τον μεγαλοϊδεατισμό, περηφανεύτηκε πως ξένες κυβερνήσεις τον “φιλούν εκεί που δεν λάμπει ο ήλιος”, δηλαδή  «kiss my ass» για τους σεμνότυφους,  παρακαλώντας για συμφωνίες που θα γλιτώσουν τις οικονομίες τους από την πυρηνική έκρηξη των δασμών. «Σας παρακαλώ, κύριε» τον επικαλούνται, είπε, λες και είναι ο Ντον Κορλεόνε στο Godfather IV: The Trade Wars. Όπως έλεγε άλλωστε και ο Τσώρτσιλ, «το αδιέξοδο είναι η τέχνη να πιέζεις τον άλλον να δώσει τη λύση» — μόνο που εδώ ο Τραμπ βλέπει τον κόσμο σαν ένα μεγάλο σαλόνι διαπραγματεύσεων, όπου εκείνος μοιράζει ρόλους: παρίες ή προσκυνητές. Και το χειρότερο; Όλοι παίζουν.

Ο Παπαδημητρίου, η πυρόσφαιρα και το τέλος της αξιοπιστίας

Αν ο David Fincher γύριζε το The Curious Case of Benjamin Button στην Ελλάδα, το σενάριο θα ήταν έτοιμο:
Ένας πρόεδρος ανεξάρτητης αρχής (λέμε τώρα), που ξεκινά με βεβαιότητες, ωριμάζει με αμφιβολίες και καταλήγει σε αμνησία ταχύτητας φωτός.
Ο κ. Παπαδημητρίου κατάφερε σε λιγότερο από 24 ώρες να διαψεύσει τον εαυτό του, να κάψει το πόρισμα που ο ίδιος υπέγραφε και να ανάψει φωτιές — πυρόσφαιρες για την ακρίβεια — στο Μαξίμου.

Αυτή η κινηματογραφική ανατροπή δεν πέρασε απαρατήρητη: μετά τον Χατζηδάκη, ήρθε και ο Παύλος Μαρινάκης να του κουνήσει μαντήλι. Λίγο πιο θεσμικά, λίγο πιο “δεν αποφασίζω εγώ, αλλά λέω τι σκέφτομαι”, αλλά το μήνυμα ήταν σαφές:

“Πάρε το πόρισμά σου και τρέχα.”

Ανεξάρτητη Αρχή… made in Greece

Παλιά έλεγαν ότι η ανεξαρτησία μιας αρχής φαίνεται όταν βρεθεί σε δύσκολη θέση. Στην ελληνική εκδοχή, η ανεξάρτητη αρχή είναι ανεξάρτητη… όσο το επιτρέπει το υπουργικό manual.

«Το κράτος είμαι εγώ», έλεγε ο Λουδοβίκος ΙΔ’.
Ο κ. Παπαδημητρίου μάλλον το πήρε πολύ προσωπικά.

Η κυβέρνηση, που μέχρι χθες παρουσίαζε τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ σαν το «Ιερό Ευαγγέλιο της Εθνικής Αυτογνωσίας», βλέπει τώρα τον «ευαγγελιστή» της να μετατρέπεται σε καρικατούρα της αξιοπιστίας. Και βέβαια, η ιστορία με την πυρόσφαιρα, τα σιλικονούχα έλαια και τις αναφορές στη Siemens έριξαν περισσότερο λάδι (σιλικόνης;) στη φωτιά.

«Όταν τα e-mails γίνονται σενάριο κατασκοπείας»

Σε μια κίνηση που θα ζήλευε και ο Φράνσις Φορντ Κόπολα στο The Conversation, ο κ. Παπαδημητρίου μοίρασε τα προσωπικά του e-mails με ευρωπαίους αξιωματούχους σαν να είναι popcorn στο σινεμά.

Κατηγόρησε τον Μπαρτ Ακού — όχι για ασήμαντα πράγματα, αλλά σχεδόν για διεθνή συνωμοσία βιομηχανικών συμφερόντων! Αν τον άκουγε ο Oliver Stone, σίγουρα θα προγραμμάτιζε sequel στο JFK:

“TEB — Τρένα, Ελιές, Βιομηχανία.”

Μαξίμου: “Τρέχουμε πίσω από τις σφαίρες”

Στο Μαξίμου πλέον, ο όρος “damage control” δεν φτάνει. Πιο σωστό θα ήταν το: “damage admittance and damage resignation pending.”
Δεν είναι πια το αν θα αποχωρήσει ο Παπαδημητρίου, αλλά το πότε θα του ζητηθεί να μαζέψει τις σφραγίδες του.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και το σιωπηρό ερώτημα που αιωρείται πάνω από το υπουργείο Μεταφορών:

«Ποιος τον διόρισε;»
Όπως έλεγε και ο παππούς μας ο Ουίνστον Τσώρτσιλ:
«Αν οδηγείς μέσα από την κόλαση, συνέχισε να οδηγείς.»
Εδώ μάλλον τους έχει μείνει μόνο το κομμάτι της κόλασης.

«Όλοι γνώριζαν; Μα όλοι;»

Η υπόθεση είναι τόσο δυσώδης, που ακόμα και οι πιο πιστοί υπερασπιστές του «ατυχήματος» στα Τέμπη, αρχίζουν να αποστασιοποιούνται. Κι όσο αποκαλύπτεται ότι τα ευρήματα για το παράνομο φορτίο και την πυρόσφαιρα ήταν γνωστά ή τουλάχιστον υποψιασμένα, τόσο το κυβερνητικό αφήγημα γίνεται τρύπιο σαν ελβετικό τυρί.

Φινάλε: Τρένο χωρίς φρένα

Όπως έλεγε ο Frank Underwood στο House of Cards:

«Η εξουσία είναι πολύ σαν τον πραγματικό εαυτό σου. Όσο περισσότερο την εξασκείς, τόσο περισσότερο σου αποκαλύπτεται.»
Στην περίπτωση του Παπαδημητρίου, η εξουσία του αποκαλύφθηκε… ως ανέκδοτο.

Η κυβέρνηση τρέχει πίσω από την υπόθεση όπως ο Τζορτζ Κλούνεϊ στο Burn After Reading: “What did we learn, Palmer?”
Η απάντηση: “Not one goddamn thing.”

Και το χειρότερο; Ο λογαριασμός δεν έχει έρθει ακόμα.

«Το αναμενόμενο φινάλε: Παραίτηση με ουρά»

Και όπως ήταν προδιαγεγραμμένο στο σενάριο — γιατί, μεταξύ μας, ούτε ο Hitchcock δεν θα άφηνε αυτό το έργο χωρίς κλείσιμο — ήρθε και το τέλος.

Ο Παπαδημητρίου παραιτήθηκε.

Το Μαξίμου ανακουφίστηκε, η κοινή λογική χειροκρότησε, και ο κ. Παπαδημητρίου κατέβηκε επιτέλους από το τρένο-φάντασμα που ο ίδιος είχε απογειώσει χωρίς φρένα και χωρίς σχέδιο διαφυγής.

Ή, όπως θα έλεγε και ο Frank Underwood στο House of Cards:

«Η εξουσία φθείρει μόνο εκείνους που δεν την έχουν.»
Ε, σε αυτή την περίπτωση, η εξουσία φθείρει κι εκείνους που δεν ξέρουν τι να την κάνουν.

Η Κασσιανή(και η) Μπατζελή

 Την Μεγάλη Τρίτη θα κριθεί η περίπτωση της Κατερίνας Μπατζελή από το «στρατοδικείο» του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή αν θα διαγραφεί με αφορμή τις δηλώσεις της εναντίον του Νίκου Ανδρουλάκη ή θα πέσει στα μαλακά.

Αρχικά, ας θυμηθούμε τι έχει γίνει. Όχι πως έχασε τον ύπνο της η κοινωνία εξ αιτίας της υπόθεσης αυτής, αλλά μιας και ταλανίζει το ταλαίπωρο ΠΑΣΟΚ, να πούμε δυό λόγια, έτσι για την ιστορία.

Λοιπόν, βγήκε ο Νίκος Παππάς του ΣΥΡΙΖΑ και δήλωσε ότι κάποιος έβαλε βέτο στον κ.Ανδρουλάκη και γι αυτό δεν θέλει συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντέδρασε το ΠΑΣΟΚ με μια ιδιαίτερα αυστηρή δήλωση εναντίον του Παππά. Τον χαρακτήρισε «τοξικό υβριστή» και ζήτησε από τον Φάμελλο  να διαγράψει «τον κύριο 13-0».

Μετά απ΄αυτό βγαίνει η Μπατζελή και παρακάμπτει την βαριά κουβέντα του Παππά(κάποιος έβαλε βέτο στον Ανδρουλάκη) και εκφράζει την ενόχλησή της για το  «κύριος 13-0» μιλώντας για τοξικό χαρακτηρισμό.

Κάπως έτσι-και με το δίκιο της- η Χαριλάου Τρικούπη παρέπεμψε την Μπατζελή στο εσωκομματικό…στρατοδικείο και άρχισαν οι φήμες και οι εικασίες για διαγραφή κλπ.

Εμείς ξέρουμε ότι από τότε μέχρι σήμερα έγιναν κάποιες προσπάθειες να βρεθεί κάποια ήπια λύση ώστε να μην επιβαρυνθεί κι άλλο η κακή ατμόσφαιρα στο ΠΑΣΟΚ.

Δεν ξέρουμε τι θα γίνει τελικά, αλλά η Μπατζελή έκανε λίγο πίσω: «Δεν είπα ότι είναι τοξικός ο κ. Ανδρουλάκης. Στήριξα και υποστήριξα την απόφασή του για άρνηση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ καθώς και ότι δεν πρέπει να πιεζόμαστε από τη ΝΔ. Αυτή τη στιγμή εγώ και το κόμμα μου έχουμε να λύσουμε ένα θέμα και επαναλαμβάνω ότι είμαι εντός της πολιτικής γραμμής».

Αυτά είπε. Και επειδή η «δίκη» της θα γίνει την Μεγάλη Τρίτη, κατά την οποία ψάλλεται το Τροπάριο της Κασσιανής, δήλωσε με νόημα: «Δεν πήγε και άσχημα η Κασσιανή».

Λέτε το Πειθαρχικό Συμβούλιο να το λάβει υπόψιν του αυτό και να βγάλει λάδι την εν αμαρτία περιπεσούσα έναντι του αρχηγού;

Το casting του ΠΑΣΟΚ για το sequel των εκλογών

Όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ, «τα σχέδια είναι τίποτα, ο σχεδιασμός είναι τα πάντα». Και στο ΠΑΣΟΚ το έχουν πάρει κατάκαρδα. Προετοιμασία για το επόμενο blockbuster της κάλπης — το ΠΑΣΟΚ: The Return of the Green Jedi. Το τραγικό; Το σενάριο το γράφουν ακόμα την ώρα που κάνουν casting. Ψηφοδέλτια, καραμπόλες και πολιτικά ριμέικ που θυμίζουν Ocean’s Eleven αλλά με περισσότερους μπελάδες και λιγότερη λάμψη.

Ο σκηνοθέτης Ανδρουλάκης ψάχνει το επόμενο box office hit

Μετά το σχεδόν τίμιο ευρωψηφοδέλτιο, ο Νίκος Ανδρουλάκης παλεύει να στήσει καστ για τις εθνικές εκλογές που να λέει “είμαστε blockbuster, όχι ντοκιμαντέρ Β’ διαλογής”. Οι μεταγραφές από ΣΥΡΙΖΑ μεριά — Ράνια Θρασκιά και Πέτρος Παππάς — ήδη προκαλούν εσωτερικά τζαρτζαρίσματα, κάτι σαν τους Avengers που όλοι θέλουν το πρωταγωνιστικό κοντινό πλάνο. Spoiler: Δεν θα χωρέσουν όλοι στο poster.

Περιφέρειες: Το ΠΑΣΟΚ ως Game of Thrones, χωρίς δράκους αλλά με δράματα

Στην Α’ Θεσσαλονίκης, βλέπουμε το “ντουέτο της αμηχανίας” με Θρασκιά – Παππά, ενώ στη Β’ Θεσσαλονίκης ο Θανάσης Γλαβίνας περιμένει σαν σε δικαστικό θρίλερ του Σίντνεϊ Λιούμετ να μάθει αν θα πάρει έδρα από τους Σπαρτιάτες. Στην Ανατολική Αττική, ο Κώστας Τσουκαλάς ετοιμάζεται για μάχη ψήφο με ψήφο με τον Μανώλη Χριστοδουλάκη, σαν άλλος Gladiator με γραβάτα.

Το ποτήρι στη Χαριλάου Τρικούπη το βλέπουν μισογεμάτο

Ποντάρουν αισιόδοξα σε πάνω από δύο έδρες, λες και παίζουν στο La La Land και όχι στα εκλογικά χαρακώματα. Στην Α’ Αθήνας ο Παύλος Γερουλάνος δίνει το παρών — και ίσως ο Δημήτρης Μάντζος τον πλαισιώσει, γιατί όπως σε κάθε καλό buddy movie, ένας δεν φτάνει.

Περιφέρειες Βορείου και Νοτίου Τομέα: Catch Me If You Can

Στον Βόρειο Τομέα, η Μιλένα Αποστολάκη επιστρέφει για sequel και ο Μάντζος ακούγεται κι εδώ — διπλός ρόλος σαν τον Peter Sellers στην Dr. Strangelove. Στον Νότιο, ο Παύλος Χρηστίδης κρατά τη σημαία, αν και για τον Νότιο Τομέα έχει ακουστεί και ο Τσουκαλάς — κάπως σαν πολιτικός κασκαντέρ.

Εξορία στη Λέσβο: Μια μέρα στην κόλαση;

Ο Παναγιώτης Δουδωνής, από το Επικρατείας κατευθείαν στο νησί, χτίζει προσεκτικά τη δική του βάση, με μηνιαίες επισκέψεις σαν τον Forrest Gump που πάντα “έτρεχε γιατί απλώς το ένιωθε”.

“Σύντροφοι και Μεσσίες: Το κυνήγι της χαμένης πλατφόρμας”

Αν το πολιτικό σκηνικό ήταν ταινία, θα ήταν το Inception σε σενάριο Πολίτη Κέιν. Όνειρο μέσα σε όνειρο, κι όλοι ψάχνουν τον τοτέμ τους για να καταλάβουν αν ζουν πολιτική πραγματικότητα ή προεκλογικό παραλήρημα. Στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Σωκράτης Φάμελλος επιταχύνει τον βηματισμό σαν τον Forrest Gump, ελπίζοντας ότι όσο πιο γρήγορα τρέξει, τόσο θα μικρύνει η απόσταση που χωρίζει το κόμμα από την… αναγνώριση των ψηφοφόρων.

«Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους», έλεγε ο Χάρι Τρούμαν — και φαίνεται ότι το εγχειρίδιο διαχείρισης εσωκομματικών κρίσεων του ΣΥΡΙΖΑ το έχει ξεφυλλίσει πολύ προσεκτικά η Επιτροπή Επανεκκίνησης. Στα σκαριά, λοιπόν, το κεντρικό “ριμέικ” του κόμματος, με bonus track την προσέλκυση των «χαμένων» συντρόφων, τους οποίους η Κουμουνδούρου ψάχνει πότε με επιτροπές και πότε με παρακλήσεις.

Το casting της Επανεκκίνησης

Πάνω από 500 (!) πρόσωπα επιστρατεύονται για τη μεγάλη επανεκκίνηση — μια επιχείρηση που θυμίζει λίγο τα credits στο τέλος του Lord of the Rings, όπου όλοι είχαν περάσει από τη Νέα Ζηλανδία. Παππάς και Θρασκιά παίρνουν θέση, μαζί και πρόσωπα που το μόνο που δεν έχουν κάνει είναι να γράψουν “Back to SYRIZA” με καπνογόνο στον ουρανό. Η ιστορία, φυσικά, επαναλαμβάνεται — πρώτα σαν φάρσα, μετά σαν ομαδική φωτογραφία για προεκλογικό φυλλάδιο.

Συνεργασίες: Το τελευταίο καταφύγιο των πολιτικών ηττημένων

Το αφήγημα της ηγεσίας είναι σαφές όσο και απελπισμένο: κανείς δεν νικάει μόνος του. Ούτε ο Φάμελλος, ούτε η Νέα Αριστερά, ούτε καν ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γιώργος Καραμέρος το είπε όσο πιο ευγενικά γινόταν, αλλά πίσω από τις λέξεις φάνηκε το γνωστό σενάριο: “Βρείτε τα παιδιά, γιατί αλλιώς θα τα βρούμε μπροστά μας… στις κάλπες”.

Κι όμως, οι δημοσκοπήσεις επιμένουν να κάνουν spoiler: το κοινό περιμένει συνεργασίες, αλλά όχι πια με τον αέρα της πρεμιέρας. Περισσότερο θυμίζουν sequel από εκείνα που δεν τα ζητάει κανείς, αλλά τα βλέπει από νοσταλγία. Όπως θα έλεγε και ο Μιτεράν, “όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την πολιτική από την επιβίωση, έχεις ήδη χάσει την ισορροπία σου.”

Ο Αλέξης του παρασκηνίου

Κι εκεί, σαν deus ex machina σε ελληνικό καλοκαιρινό δράμα, εμφανίζεται το φάντασμα του Μεσσία. Ο Αλέξης Τσίπρας. Ή τουλάχιστον η σκιά του, γιατί ο ίδιος, προς το παρόν, λέει «θα βοηθήσω», αλλά στα γκάλοπ παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο του come back: 33% θέλουν τον Αλέξη πίσω, είτε ως αρχηγό, είτε με δικό του κόμμα. Κάτι σαν το The Godfather Part III — “Just when I thought I was out, they pull me back in”.

Βέβαια, οι αμετανόητοι στην Κουμουνδούρου δεν δείχνουν να καλοβλέπουν το σενάριο “Τσίπρας: Η επιστροφή”. Ούτε η Αχτσιόγλου, ούτε ο Χαρίτσης, ούτε η Νέα Αριστερά — οι οποίοι απορρίπτουν τον μεσσιανισμό με μια γκριμάτσα απογοήτευσης, λες και μόλις τους είπαν ότι θα ξαναπροβληθεί σε επανάληψη η ίδια παλιά ταινία, χωρίς καν director’s cut.

Επίλογος: “Στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, οι συνέχειες σπάνια έχουν το ίδιο εισιτήριο.”

Ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί — από τη μία η ανάγκη για ανανέωση και διεύρυνση, από την άλλη η γοητεία της νοσταλγίας. Κι όπως σε κάθε καλό πολιτικό θρίλερ, όλα θα κριθούν στο τέλος. Γιατί όπως έλεγε και ο Κλεμανσό: “Ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να τον αφήσουμε στους στρατηγούς.” Αν το καταλάβει εγκαίρως η Κουμουνδούρου, μπορεί και να γλιτώσει το sequel της ήττας.

Υμνωδίες…άνευ αντιλόγου!

Εκδήλωση για το έργο και την προσωπικότητα του Κώστα Σημίτη έγινε στο φετινό Φόρουμ των Δελφών. Μίλησαν συνεργάτες, πρώην υπουργοί και η κόρη του εκλιπόντος, όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και η Μαριλένα Σημίτη.

Καλή ιδέα, αναγκαία εκδήλωση, αφού πρόκειται για πρώην πρωθυπουργό ο οποίος κυβέρνησε τη χώρα για δύο τετραετίες. Όμως, βρέ άνθρωποι του θεού, προς τι η επιλογή μονάχα υμνητών του Κώστα Σημίτη;

Θα χάλαγε η σούπα αν είχαν προσκληθεί και κάποιοι που έχουν αντίθετη γνώμη για τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων Σημίτη αλλά και για τον ίδιο τον εκλιπόντα;

Που είναι ο πλουραλισμός, η γόνιμη αντιπαράθεση απόψεων και ιδεών, ο αντίλογος και σ΄αυτό το πλαίσιο ο διάλογος στον οποίο όλοι ομνύουν και αποθεώνουν;

Μονάχα όσοι νιώθουν ότι είναι ευάλωτη η επιχειρηματολογία τους αποκλείουν τον αντίλογο. Ετσι δεν είναι; Εν πάση περιπτώσει οι υμνωδίες σε τίποτε δεν μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα.

Αυτή αποδίδει εκάστω τα ίσα. Δηλαδή δεν αποθεώνει τον Κώστα Σημίτη, σε αντίθεση π.χ. με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τους οποίους-σύμφωνα με όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης- θεωρεί κορυφαίους ηγέτες της Μεταπολίτευσης…

• Hard Talks
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Λευκός Οίκος
• Ντόναλντ Τραμπ