Χαφτάρ: Το Μαξίμου περπατά στον δρόμο που χάραξε ο Δένδιας – Τσίπρας: Πανηγυρίζει τις δημοσκοπήσεις πριν την κάλπη, όπως και το 2023 – Σε ποιον πλανήτη βρίσκεται ο Φάμελλος;

Στην πολιτική, όπως και στη διπλωματία, υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα εκδικείται όσους βιάζονται να χλευάσουν μια στρατηγική. Και η σημερινή συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Σαντάμ Χαφτάρ στο Μέγαρο Μαξίμου είναι μία από αυτές.

Γιατί, καλώς ή κακώς, η σημερινή επαναπροσέγγιση με την ανατολική Λιβύη δεν ξεκίνησε χθες. Ούτε γεννήθηκε στα γραφεία του Υπουργείου Εξωτερικών τις τελευταίες εβδομάδες. Ξεκίνησε από την επίμονη προσπάθεια του Νίκου Δένδια να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους με τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ σε μια περίοδο που αρκετοί στην Αθήνα θεωρούσαν ότι η συγκεκριμένη σχέση ήταν πολιτικά άχρηστη ή ακόμη και ενοχλητική.

Δεν είναι μυστικό ότι υπήρξαν φωνές ακόμη και μέσα στην κυβέρνηση που αντιμετώπιζαν με καχυποψία τις επαφές με τη Βεγγάζη. Όταν ο Δένδιας ταξίδευε για συναντήσεις με τον Χαφτάρ ή όταν υποδεχόταν στελέχη του στρατοπέδου του στην Ελλάδα, ορισμένα γνωστά «παπαγαλάκια» του συστήματος Μαξίμου έσπευδαν να ειρωνευτούν τις κινήσεις αυτές, παρουσιάζοντάς τες περίπου ως προσωπική ατζέντα.

Την ίδια ώρα, οι ελληνικές σχέσεις με την ανατολική Λιβύη περνούσαν φάσεις ψυχρότητας, ενώ οι χειρισμοί της Αθήνας έδιναν συχνά την εντύπωση ότι ο Χαφτάρ μπορούσε να αναζητήσει αλλού στηρίγματα. Κάποιοι μάλιστα φοβήθηκαν ότι η απομάκρυνση αυτή θα τον έσπρωχνε ακόμη πιο κοντά στην επιρροή της Άγκυρας και προσωπικά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σήμερα, όμως, ο γιος και στενότερος συνεργάτης του στρατάρχη περνά την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου, συναντά τον πρωθυπουργό και προηγουμένως τον υπουργό Εξωτερικών. Και αυτό δεν είναι απλώς μια διπλωματική συνάντηση. Είναι η έμμεση αναγνώριση ότι η γραμμή διατήρησης των επαφών με τη Βεγγάζη είχε τελικά στρατηγική αξία.

Η πολιτική έχει μια ιδιαιτερότητα. Συχνά οι ίδιοι που χθες αμφισβητούσαν μια επιλογή, σήμερα φωτογραφίζονται πάνω στα αποτελέσματά της. Και στην περίπτωση Χαφτάρ, αρκετοί θυμούνται πολύ καλά ποιος κράτησε ανοιχτή την πόρτα όταν άλλοι ήταν έτοιμοι να την κλείσουν.

Πανηγυρίζει τις δημοσκοπήσεις πριν την κάλπη, όπως και το 2023

Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι «γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση μέσα σε 24 ώρες και σε λίγους μήνες θα γίνουμε κυβέρνηση». Η αισιοδοξία είναι θεμιτή στην πολιτική. Η μνήμη επίσης.

Γιατί κάπου ανάμεσα στις προβλέψεις για την επιστροφή στην εξουσία, ίσως αξίζει μια στάση στο 2023. Τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε στις κάλπες με δημοσκοπήσεις που εμφάνιζαν μια δύσκολη αλλά διαχειρίσιμη αναμέτρηση και κατέληξε να βρεθεί σχεδόν 21 μονάδες πίσω από τη Νέα Δημοκρατία.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα. Ηταν ότι μεγάλο μέρος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε να πιστεύει τη δική του αφήγηση περισσότερο από την πραγματικότητα. Και όταν άνοιξαν οι κάλπες, η πραγματικότητα αποδείχθηκε εξαιρετικά αγενής.

Σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός επανέρχεται με βεβαιότητες για την επόμενη μέρα. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν μπορεί ένα νέο κόμμα να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό συνέβη πράγματι μέσα σε μία ημέρα λόγω των ανακατατάξεων στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Το δύσκολο είναι το επόμενο βήμα. Γιατί μεταξύ της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της κυβέρνησης υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: η κοινωνία.

Και η ίδια κοινωνία που κάποιοι το 2023 έβλεπαν να πλησιάζει στην εξουσία, τελικά τους έστειλε στο πιο βαρύ εκλογικό στραπάτσο της μεταπολιτευτικής Αριστεράς.

Γι’ αυτό, πριν αρχίσουν οι μετρήσεις για το Μέγαρο Μαξίμου, ίσως χρειάζεται πρώτα μια ειλικρινής αποτίμηση για το πώς από το «έρχεται η νίκη» φτάσαμε στο «χάσαμε με είκοσι μονάδες». Γιατί η πολιτική συγχωρεί πολλά. Την αμνησία όμως σπάνια.

Ο Φάμελλος, οι χυλόπιτες του Τσίπρα και ο δρόμος προς την πολιτική ανυπαρξία

Ο Σωκράτης Φάμελλος εξακολουθεί να μιλά για «ενότητα του προοδευτικού χώρου» λες και βρίσκεται σε κάποιο παράλληλο πολιτικό σύμπαν. Γιατί στην πραγματική ζωή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ενώνεται. Διαλύεται.

Οι ίδιοι άνθρωποι που παρουσίαζαν τον Στέφανο Κασσελάκη ως την αιτία όλων των δεινών όταν το κόμμα κινούνταν σε διψήφια ποσοστά, σήμερα έχουν καταφέρει να το οδηγήσουν στα όρια της πολιτικής εξαΰλωσης και παριστάνουν τους αρχιτέκτονες της ανασύνθεσης.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι άλλο. Ο Αλέξης Τσίπρας εδώ και μήνες τους δείχνει ξεκάθαρα την πόρτα. Αποφεύγει να ταυτιστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, χτίζει το δικό του εγχείρημα, κρατά αποστάσεις και σε κάθε δημόσια παρέμβασή του εκπέμπει το ίδιο μήνυμα: «προχωράω παρακάτω».

Και όμως, εκείνοι επιμένουν.

Τους ρίχνει πολιτικές χυλόπιτες και αυτοί τις βαφτίζουν «συντροφική συνεργασία». Τους αγνοεί και αυτοί μιλούν για κοινή πορεία. Δεν τους καλεί στο τραπέζι και αυτοί συζητούν για το μενού.

Ο Φάμελλος εμφανίζεται αισιόδοξος για μια μεγάλη προοδευτική σύγκλιση. Το πρόβλημα είναι ότι η μοναδική σύγκλιση που καταγράφεται μέχρι στιγμής είναι η σύγκλιση του ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική ανυπαρξία.

Και κάπου εδώ γεννιέται το πραγματικό ερώτημα. Αν ο Κασσελάκης ήταν ο λόγος της κρίσης όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στο 15%, ποιος ευθύνεται σήμερα που το κόμμα παλεύει να μετρηθεί με μεγεθυντικό φακό;

Η πολιτική συγχωρεί τα λάθη. Δεν συγχωρεί όμως την άρνηση της πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα για την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι σκληρή: ο Τσίπρας κοιτάζει αλλού, η κοινωνία κοιτάζει αλλού και οι ίδιοι συνεχίζουν να συζητούν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Μόνο που όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει από την αίθουσα, δεν κάνεις συνέδριο. Μιλάς μόνος σου.

• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Νίκος Δένδιας
• Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν
• Σαντάμ Χαφτάρ
• Σωκράτης Φάμελλος