Χατζηδάκης: Σε αναμονή… μέχρι να τελειώσει η ακρίβεια μόνη της – Δούκας – Χριστοδουλάκης: Αντιδεξιά… βγαίνοντας – Θεοδωρικάκος: Αντανακλαστικά… σε αργή κίνηση – Αλεξιάδης σε Τσίπρα μας… κούρασες

Ο Χατζηδάκης μίλησε. Και όταν μιλά ο Χατζηδάκης για την ακρίβεια, συνήθως σημαίνει ένα πράγμα: ότι τίποτα άμεσο δεν πρόκειται να γίνει.

Την ώρα που το «τσουνάμι» τιμών χτυπά νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ο αντιπρόεδρος επιλέγει τη γνωστή συνταγή: «στοχευμένες», «περιορισμένες» και – κυρίως – υπό προϋποθέσεις παρεμβάσεις. Με απλά λόγια: βλέπουμε και… αν χρειαστεί, κάτι θα κάνουμε.

Το πρόβλημα είναι ότι η αγορά δεν λειτουργεί με «σενάρια». Οι τιμές τρέχουν ήδη και η κυβέρνηση μοιάζει να τις παρακολουθεί σαν δελτίο καιρού. Ο Χατζηδάκης μιλά για τρία επίπεδα παρεμβάσεων, αλλά στην πράξη η εικόνα είναι μία: καθυστέρηση.

Και ενώ οι πολίτες πιέζονται, ο ίδιος επαναφέρει το αφήγημα «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα», λες και το ζητούμενο είναι μια θεωρητική συζήτηση και όχι η καθημερινότητα στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και στην αντλία.

Το πιο αποκαλυπτικό; Η φράση-κλειδί: «αν προχωρήσουμε προς τα εκεί». Δηλαδή, η κυβέρνηση δεν έχει αποφασίσει καν αν πρέπει να παρέμβει. Σε μια κρίση που ήδη τρέχει.

Ο Χατζηδάκης εμφανίζεται ως εγγυητής της «σοβαρότητας». Μόνο που σε συνθήκες ακρίβειας, η υπερβολική «σοβαρότητα» μεταφράζεται συχνά σε πολιτική ακινησία.

Και όσο η κυβέρνηση περιμένει να δει πού θα κάτσει η μπίλια, η αγορά έχει ήδη αποφασίσει: οι τιμές ανεβαίνουν – και δεν περιμένουν καμία «στοχευμένη» παρέμβαση για να το κάνουν.

Δούκας – Χριστοδουλάκης: Αντιδεξιά… μέχρι να ξεχάσουμε γιατί μιλάμε

Την ώρα που η ακρίβεια σαρώνει, οι πολίτες πιέζονται και η καθημερινότητα γίνεται όλο και πιο ακριβή, στο ΠΑΣΟΚ έχουν βρει το μεγάλο τους θέμα: ποιος είναι πιο «αντιδεξιός» από τον άλλον.

Δούκας και Χριστοδουλάκης δίνουν ρεσιτάλ πολιτικής καθαρότητας, λες και το πρόβλημα της χώρας είναι αν θα μπουν περισσότερες… κόκκινες γραμμές και όχι αν υπάρχει πραγματική πρόταση για την κοινωνία που πιέζεται.

Το νέο trend; Ψηφίσματα. Δηλαδή, να δεσμευτεί το κόμμα ότι δεν θα συνεργαστεί με τη ΝΔ – λες και οι πολίτες περιμένουν από το ΠΑΣΟΚ να λύσει την ακρίβεια με… αποφάσεις συνεδρίου.

Η εικόνα είναι σχεδόν σουρεαλιστική: έξω η κοινωνία ψάχνει να τα βγάλει πέρα και μέσα στο κόμμα συζητούν για ιδεολογικές «γραμμές άμυνας» από τα επιμελητήρια μέχρι τους δήμους. Πολιτική σε θεωρητικό επίπεδο, με μηδενική επαφή με την πραγματικότητα.

Και μέσα σε όλα αυτά, η ηγεσία εμφανίζεται να κρατά αποστάσεις από το ψήφισμα, ενώ τα στελέχη ανεβάζουν τους τόνους. Με απλά λόγια: εσωκομματική μάχη, χωρίς κοινωνικό ακροατήριο.

Το ΠΑΣΟΚ δείχνει να ψάχνει ρόλο, αλλά προς το παρόν βρίσκει μόνο… αντίπαλο. Και όσο ανακαλύπτει τη «δεξιά» σε κάθε επίπεδο, ξεχνά το βασικό: ότι η κοινωνία δεν ζητά ιδεολογικά πιστοποιητικά, αλλά λύσεις.

Αλλά φαίνεται πως, όταν δεν έχεις απαντήσεις, φτιάχνεις ερωτήματα. Και στο ΠΑΣΟΚ, αυτή την περίοδο, έχουν… περίσσευμα.

Θεοδωρικάκος: Αντανακλαστικά… σε αργή κίνηση

Καλά, μιλάμε για αντανακλαστικά επιπέδου Θεοδωρικάκου. Σε λίγο θα πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ με χρηματαποστολή και αντί για μπριγιάν, οι αρραβωνιασμένοι θα προσφέρουν… μοσχάρι σε δόσεις.

Ο Θεοδωρικάκος διαβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση έχει «κοινωνικά αντανακλαστικά». Μόνο που αυτά φαίνεται να ενεργοποιούνται… αφού πρώτα περάσει το κύμα ακρίβειας και αδειάσουν τα πορτοφόλια.

Η φράση-κλειδί; «Αν χρειαστεί, θα πάρουμε μέτρα». Δηλαδή, πρώτα πληρώνεις την κρίση και μετά ίσως δεις και καμιά στήριξη. Μέχρι τότε, κουράγιο και… προσαρμογή.

Την ίδια ώρα, η αγορά τρέχει με ρυθμούς φωτιάς και η πολιτική απάντηση μένει στο γνωστό μοτίβο: προσωρινά, στοχευμένα και – κυρίως – αργοπορημένα.

Και μέσα σε όλα, ο Θεοδωρικάκος ενοχλείται γιατί «χαλάει το story». Μάλλον το πρόβλημα δεν είναι ότι ο κόσμος δεν βγαίνει, αλλά ότι το αφήγημα δεν βγαίνει.

Στο τέλος της ημέρας, τα «αντανακλαστικά» υπάρχουν. Απλώς δεν είναι της κυβέρνησης. Είναι του πολίτη που βλέπει την τιμή και… κάνει πίσω.

Και αυτό, όσο κι αν το βαφτίσεις «παρέμβαση», λέγεται απλά: επιβίωση.

Αλεξιάδης καρφί σε  Τσίπρα: Ή επιστρέφεις ή τελειώνεις το μαγαζί

Η επιστολή του Αλεξιάδη δεν ήταν απλώς μια εσωκομματική γκρίνια. Ήταν πολιτικό τελεσίγραφο με ονοματεπώνυμο: Τσίπρα. Και μάλιστα με τη σκληρή γλώσσα που αποφεύγουν πια οι περισσότεροι γύρω του.

Ο Αλεξιάδης λέει αυτό που κανείς δεν τολμά να πει δημόσια: ότι ο Τσίπρας παίζει σε δύο ταμπλό. Από τη μία κρατά το «δημιούργημα» του ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη φλερτάρει με κάτι νέο, χωρίς να εξηγεί αν το παλιό το τελειώνει ή το αφήνει να σβήσει μόνο του.

Το ερώτημα του Αλεξιάδη είναι ωμό: «Θες να υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ ή όχι;». Και πίσω από αυτό κρύβεται μια βαριά κατηγορία: ότι ο Τσίπρας αποσύρθηκε χωρίς να παραδώσει, αφήνοντας ένα κόμμα σε πολιτικό κενό και μια ηγεσία σε αναμονή της… έγκρισής του.

Ακόμη πιο δηλητηριώδες είναι το καρφί για τους «νέους συνομιλητές» του Τσίπρα. Πρόσωπα που – όπως υπενθυμίζει ο Αλεξιάδης – τον πολεμούσαν και τώρα εμφανίζονται ως εσωτερικοί του μεταφραστές. Με απλά λόγια: άλλοι μιλούν για τον Τσίπρα, γιατί ο ίδιος δεν μιλά.

Και εκεί βρίσκεται η ουσία. Ο Τσίπρας δεν απουσιάζει απλώς. Επιλέγει να απουσιάζει. Και αυτή η επιλογή αρχίζει να διαβάζεται όχι ως στρατηγική, αλλά ως αδυναμία απόφασης.

Ο Αλεξιάδης, με μια φράση, του πετάει το γάντι: ή μπαίνεις ξανά στο γήπεδο ή παραδέχεσαι ότι το παιχνίδι τελείωσε. Γιατί κόμμα χωρίς καθαρό αρχηγό και αρχηγός χωρίς καθαρή στάση, δεν συντηρούνται με μισόλογα.

Και όσο ο Τσίπρας κρατά την «Ιθάκη» για τον εαυτό του, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να μείνει χωρίς λιμάνι.

• ακρίβεια
• Αλέξης Τσίπρας
• Κωστής Χατζηδάκης
• Νίκος Χριστοδουλάκης
• ΠΑΣΟK
• Χάρης Δούκας