Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον το πόσο πολύ μοιάζουν η τηλεόραση και η πολιτική! Αν και δε θα έπρεπε!

Η τηλεόραση ένα λαϊκό μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, άμεσα εξαρτημένο από την αγορά για την επιβίωση της,  δικαιούται ίσως να χρησιμοποιεί τον εντυπωσιασμό για την προσέλκυση μεγαλύτερου ακροατηρίου.

Κι όταν το συγκεντρώσει και το συγκρατεί πάντα με τον εντυπωσιασμό, δικαιούται, κατά την συνείδηση όλων μας , να κάνει μικρές “εξυπηρετήσεις” σε αυτούς που την θρέφουν. Όλα περνούν ως θεμιτά αφού υπάρχουν τα περιβόητα “διαπλεκόμενα” που ρυθμίζουν το τηλεοπτικό σκηνικό και αυτό αποτελεί κοινό μυστικό…

Η πολιτική από την άλλη, σχεδόν πάντα με λαϊκίστικο λόγο προς άγραν ακροατηρίου.  Και επίσης καθοδηγούμενη σε πλείστες των περιπτώσεων από συμφέροντα.  Μόνο που εδώ το πεδίο των συμφερόντων και των διαπλεκομένων είναι ευρύτερο.  Εντός και εκτός των τειχών, ίσως και από πολύ μακρινές χώρες…

Χρυσή βίβλος τηλεόρασης και πολιτικής η φιλοδοξία. Που τις περισσότερες φορές είναι ματαιοδοξία. Να βγω μπροστά, να γίνω γνωστός,  να κατακτήσω την αγάπη του πλήθους και δι αυτής θέσεις,  αξιώματα, χρήματα με τη σέσουλα και δόξα να φάνε και οι κότες.  Τα πιο ποταπά ένστικτα του ανθρώπου-αρπακτικού έρχονται στην επιφάνεια και στους δύο χώρους.  Και οι μάχες για την επικράτηση είναι σφοδρές,  ύπουλες,  χωρίς κανόνες παρά μόνο με στόχους.  Ο θάνατος σου η ζωή μου,  κανονικά και με το νόμο!

Όσο πιο φιλάργυρος και ματαιόδοξος είναι κανείς τόσο πιο πλατύ κοινό θα βρει να απευθυνθεί. Τα ψέματα παύουν να είναι κατακριτέα αφού αποτελούν το όχημα.  Και ως γνωστόν και κοινώς αποδεκτό πλέον στην κοινωνία μας,  ο σκοπός αγιάζει τα μέσα…

Έτσι επανδρωμένες περπατούν χέρι χέρι τηλεόραση και πολιτική.  Και αναπτύσσουν με την πάροδο των δεκαετιών κοινές παθογένειες.  Τρικλοποδιές,  συντροφικά μαχαιρώματα και μπόλικη χρυσόσκονη.  Υποκρισία στο έπακρο αλλά,  όλα κι όλα,  ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΟΡΘΌΤΗΤΑ πάνω από όλα!!! Στην οποία είναι πιστοί οι πλέον διεφθαρμένοι… Δυστυχώς…

Η μεγαλύτερη όμως ασθένεια και των δύο χώρων,  που αναπτύχθηκε και γιγαντώθηκε σταδιακά από το μιλένιουμ και μετά,  είναι η κακή κατανομή του χρόνου και των προτεραιοτήτων.  Ίσως για να θολώνουν τα νερά; Πιθανότατα!

Θα έχετε παρατηρήσει ότι η τηλεόραση επιμένει να αναλύει ώρες επί των ωρών και εκπομπές επί εκπομπών , με ανατριχιαστικές αλλά και συχνά άχρηστες λεπτομέρειες , κάποια “πιασάδικα” θέματα της επικαιρότητας.  Επιμένοντας μάλιστα να τα αναλύει για μέρες ή και εβδομάδες! Μέχρι ένα άλλο “πιασάρικο” θέμα να προκύψει και να κλέψει την παράσταση… Θέματα όπως οι καταγγελίες για την Κιβωτό του Κόσμου,  ο ξυλοδαρμός της συζύγου γνωστού ποινικολόγου,  η κατηγορίες για φοροδιαφυγή γνωστού τραγουδιστή,  η δολοφονία τοπογράφου από συμφέροντα της Μυκόνου…  Η ανάλυση μπαίνει σε τόσο ανούσιες λεπτομέρειες που ανησυχεί μέχρι και την ΕΣΗΕΑ,  την ένωση συντακτών,  όπως αναφέρθηκε σε σεμινάριο δεοντολογίας που έγινε πρόσφατα στις εγκαταστάσεις της. Φαινόμενο ανησυχητικό κυρίως διότι ταυτόχρονα με την σπατάλη τηλεοπτικού χρόνου και λόγου για τα θέματα αυτά,  άλλα θέματα,  εξίσου ή και περισσότερο σημαντικά,  παρουσιάζονται συνοπτικά,  περνούν στα ψηλά …  Η εξαήμερη εβδομαδιαία εργασία,  η δια της πλαγίας εισβολή του ιδιωτικού τομέα στο ΕΣΥ,  η χρέωση υπηρεσιών υγείας σε ασφαλισμένους,  το έλλειμμα στο κράτος δικαίου, η καταπάτηση του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων από το ίδιο το κράτος…

Αλλά και σε άλλα θέματα ήσσονος σημασίας,  οι τηλεοπτικές εκπομπές αναφέρονται άκρως περιληπτικά,  τόσο που αλλάζει το περιεχόμενο  και αλλοιώνεται η είδηση.  Δηλώσεις περικόπτονται ή παραλείπονται και εμφανίζονται άνθρωποι να λένε άλλα από αυτά που έχουν πει.  Με αποτέλεσμα την αλλοίωση της εικόνας τους και τη μείωση της προσωπικότητας τους.  Στο όνομα της οικονομίας χρόνου που όμως σπαταλάτται αφειδώς σε άλλα ανούσια πεδία!