«Ελπίδα- Καρυστιανού», δάκρυα και casting: Η πολιτική παράσταση που θα ζήλευε κι ο Σεφερλής – Το πρόγραμμα “όλα σε ένα”: Από κάθαρση μέχρι servicers και από Ντοστογιέφσκι μέχρι… φιλοζωικά σωματεία – Βουλή TV: Το σόου… συνεχίζεται

Υπήρχαν στιγμές στην παρουσίαση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» που δεν ήξερες αν παρακολουθείς ιδρυτική διακήρυξη κόμματος, casting για πολιτικό reboot ή βραδιά επιθεώρησης που θα ζήλευε μέχρι και ο Μάρκος Σεφερλής. Από τη μία τα δάκρυα, από την άλλη τα χειροκροτήματα, λίγο πιο δίπλα οι αιχμές για τον Τσίπρα, οι αναφορές στον Ντοστογιέφσκι, η Μουτσάτσου να δηλώνει ότι «προετοιμαζόταν 14 χρόνια» και το κοινό να προσπαθεί να καταλάβει αν βρίσκεται σε πολιτική εκδήλωση ή σε trailer εναλλακτικής πλατφόρμας streaming.

Και μέσα σε όλα αυτά, το μεγάλο reveal: «Για να αλλάξεις τα πράγματα χρειάζεσαι εξουσία». Δηλαδή μετά από μήνες που παρουσιαζόταν περίπου ως αυθόρμητο κοινωνικό ξέσπασμα χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες, ξαφνικά μάθαμε ότι τελικά… το έργο είχε και κάλπη. Ποιος να το περίμενε.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν το καστ. Από πρώην νομάρχες και επικοινωνιολόγους μέχρι φιλορώσους συμβολισμούς, βιντεομηνύματα, «branding όχι rebranding» και πρόσωπα που έμοιαζαν να έχουν βγει από πολιτικό multiverse των τελευταίων 20 χρόνων. Ένα μείγμα αντισυστημικού θυμού, πατριωτικής ρητορικής, τηλεοπτικής δραματοποίησης και μεταμνημονιακής νοσταλγίας, δεμένο με μουσική υπόκρουση «εθνικής αφύπνισης».

Και κάπου εκεί, όσοι τόσον καιρό έβλεπαν τις κινήσεις και τσιμπιόντουσαν μήπως υπερβάλλουν, κατάλαβαν ότι μάλλον δεν υπερέβαλλαν καθόλου. Γιατί όταν μια πολιτική παρουσίαση θυμίζει ταυτόχρονα TED Talk, λαϊκή συνέλευση, talent show και εθνικό μνημόσυνο με πολιτικό merchandising, τότε δεν μιλάμε απλώς για νέο κόμμα. Μιλάμε για ολοκληρωμένη παράσταση.

Με καθαρά χέρια, δυνατό φωτισμό και πολύ προσεκτικό σκηνοθετικό στήσιμο.

Το πρόγραμμα “όλα σε ένα”: Από κάθαρση μέχρι servicers και από Δοστογιέφσκι μέχρι… φιλοζωικά σωματεία

Ακούγοντας τις βασικές αρχές του νέου κινήματος, υπήρξαν στιγμές που νόμιζες ότι κάποιος πήρε όλα τα προεκλογικά φυλλάδια των τελευταίων 40 χρόνων, τα έβαλε σε μπλέντερ και πάτησε “frappé δημοκρατίας”. Μέσα σε μία ώρα λύθηκαν η διαφθορά, η ακρίβεια, τα καρτέλ, οι τράπεζες, το δημογραφικό, η γραφειοκρατία, τα funds, οι μεταφορές, τα ΜΜΕ, τα αθλητικά σωματεία και πιθανότατα η υγρασία στους τοίχους.

«Μηδενική ανοχή στη διαφθορά». Πρωτότυπο. Κανένα κόμμα μέχρι σήμερα δεν είχε σκεφτεί να είναι… κατά της διαφθοράς. Όπως και το «οι πολιτικοί είναι υπηρέτες του λαού», που ακούστηκε με τέτοια αθωότητα λες και μόλις ανακαλύψαμε τη δημοκρατία beta version.

Μετά ήρθε το κομμάτι της οικονομίας. Έλεγχος συμβάσεων, τραπεζών, funds, servicers, μνημονίων, ευρωπαϊκών κονδυλίων και γενικά ό,τι κινείται. Κάπου εκεί περίμενες να ανακοινωθεί και ειδική επιτροπή για το ποιος ανέβασε τις τιμές στον φρέντο εσπρέσο.

Στο κεφάλαιο «πατρίδα», η Ελλάδα θα γίνει αυτάρκης, ισχυρή, παραγωγική, αποκεντρωμένη και ανεξάρτητη από ξένους εταίρους. Δηλαδή κάτι ανάμεσα σε Ελβετία, Νορβηγία και χωριό του ’60 με οπτικές ίνες.

Υπήρχε όμως και η ποιητική πλευρά. Περιβάλλον, φιλοζωία, πολιτισμός, παραολυμπιακός αθλητισμός, επανακατοίκηση της υπαίθρου, διαφάνεια στα ΜΜΕ και συμμετοχή των πολιτών. Ένα πολιτικό πρόγραμμα που θύμιζε λίγο καλλιστεία ιδεών: «και ειρήνη στον κόσμο».

Το καλύτερο πάντως ήταν η αίσθηση ότι όλα αυτά παρουσιάζονταν όχι σαν πολιτικό σχέδιο με συγκρούσεις, κόστος και αντιφάσεις, αλλά σαν motivational seminar αυτοβελτίωσης. “Πίστεψε στην αλλαγή, αγάπα τη δημοκρατία, νίκησε τα καρτέλ”.

Και κάπως έτσι, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κατάφερε το ακατόρθωτο: να χωρέσει σε μία διακήρυξη τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον αντιμνημονιακό θυμό του 2012, λίγο πατριωτικό TikTok, λίγο σχολική γιορτή, λίγο think tank της πλατείας και αρκετό «θα τα αλλάξουμε όλα».

Μόνο που στην πολιτική, το δύσκολο δεν είναι να τα λες όλα. Είναι να μην ακούγονται σαν trailer υπερπαραγωγής λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Βουλή TV – Το Σόου Συνεχίζεται

Η Βουλή χθες δεν θύμιζε κοινοβούλιο. Θύμιζε επεισόδιο πολιτικού ριάλιτι με σκηνοθεσία ελληνικής βιντεοταινίας, όπου όλοι φωνάζουν ταυτόχρονα, κανείς δεν ακούει κανέναν και στο τέλος εμφανίζεται κάποιος να φωνάζει «φτάνει πια αυτή η ξεφτίλα» λες και μόλις ανακάλυψε τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στο πολιτικό σύστημα.

Η νέα σύγκρουση ανάμεσα στον Γιώργο Φλωρίδη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε απ’ όλα: «τρελές», «φασίστες», Χρυσή Αυγή, Ιωάννα της Λωραίνης, αισθητικά σχόλια, ειρωνείες και έναν προεδρεύοντα Γιώργο Γεωργαντά να προσπαθεί να επιβάλει τάξη σαν διαιτητής σε τοπικό ντέρμπι που έχει ήδη χαθεί από το 15ο λεπτό.

Ο Φλωρίδης πέταξε την ατάκα περί «θεάματος», η Κωνσταντοπούλου απάντησε με το γνωστό μείγμα οργής, καταγγελίας και πολιτικού one woman show, ενώ ο Δημήτρης Καιρίδης αποφάσισε να ανεβάσει κι άλλο τη θερμοκρασία, βαφτίζοντάς την «διάδοχο της Χρυσής Αυγής». Κι εκεί κάπου η συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ εξαφανίστηκε κάτω από τόνους προσωπικής τοξικότητας.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι εμφανίζονται σοκαρισμένοι από το επίπεδο της αντιπαράθεσης, ενώ στην πραγματικότητα μοιάζουν να το απολαμβάνουν. Γιατί στο σημερινό πολιτικό σκηνικό, η ουσία είναι βαρετή. Η ατάκα κάνει trend. Η θεσμική ένταση φέρνει τηλεθέαση. Και η Βουλή λειτουργεί πλέον σαν πλατφόρμα συνεχούς παραγωγής viral αποσπασμάτων.

Μόνο που κάπου ανάμεσα στις κραυγές, στις ειρωνείες και στους χαρακτηρισμούς, χάθηκε ξανά το βασικό ερώτημα: ποιος τελικά θα λογοδοτήσει για το πραγματικό σκάνδαλο.

• Γιώργος Φλωρίδης
• Ελπίδα για τη Δημοκρατία
• Ζωή Κωνσταντοπούλου
• Μαρία Καρυστιανού