Έπεσε το 100, έπεσε το 199 – Όταν κινδυνεύεις, το κράτος δεν μπορεί να σου λέει «δοκιμάστε αργότερα»

Φανταστείτε να μπαίνει ένας διαρρήκτης στο σπίτι σας. Να ακούτε κάποιον να ζητά βοήθεια. Να βλέπετε καπνούς να βγαίνουν από το διπλανό διαμέρισμα. Παίρνετε το 100 για την Αστυνομία. Δεν λειτουργεί. Παίρνετε το 199 για την Πυροσβεστική. Ούτε αυτό λειτουργεί! Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Συνέβη χθες, Πέμπτη, στην Ελλάδα του 2026.

Και ξέρετε ποια ήταν η εξήγηση; Εργασίες του παρόχου τηλεφωνίας! Ευτυχώς, υπήρχε το 112, στο οποίο παραπέμφθηκαν οι πολίτες, και η βλάβη αποκαταστάθηκε το απόγευμα.

Ωραία. Να δώσουμε λοιπόν ένα χειροκρότημα που ξαναλειτούργησαν οι τηλεφωνικές γραμμές! Μόνο που δεν μιλάμε για το τηλέφωνο της πιτσαρίας. Μιλάμε για τους αριθμούς που μπορεί να χωρίζουν τη ζωή από τον θάνατο.

Και εδώ αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα. Πώς είναι δυνατόν τεχνικές εργασίες σε ένα τηλεπικοινωνιακό δίκτυο να επηρεάζουν ταυτόχρονα την επικοινωνία με την Αστυνομία και την Πυροσβεστική; Δεν υπάρχουν ανεξάρτητες εφεδρείες; Δεν υπάρχουν διαδικασίες ώστε η μετάβαση στο εναλλακτικό σύστημα να γίνεται χωρίς να χρειάζεται ο πολίτης να αναζητά άλλον αριθμό;

Και το κυριότερο, Πόσες κλήσεις δεν εξυπηρετήθηκαν; Υπήρξαν περιστατικά στα οποία χάθηκε πολύτιμος χρόνος; Ποιος το έλεγξε; Γιατί το να αποκατασταθεί μια βλάβη δεν σημαίνει ότι απαντήθηκαν και τα ερωτήματα που προκάλεσε.

Ακούμε καθημερινά για ψηφιακό κράτος, τεχνητή νοημοσύνη, τεχνολογική επανάσταση και υπηρεσίες του μέλλοντος. Πολύ ωραία όλα αυτά. Αλλά πριν φτάσουμε στο κράτος του μέλλοντος, μήπως να εξασφαλίσουμε ότι λειτουργεί το κράτος του παρόντος; Γιατί ο πολίτης που βρίσκεται σε κίνδυνο δεν ενδιαφέρεται ούτε για τον πάροχο ούτε για τις τεχνικές εργασίες. Θέλει να σηκώσει κάποιος το τηλέφωνο. Και σε μια οργανωμένη χώρα, το 100 και το 199 μπορεί να έχουν βλάβη. Η προστασία του πολίτη, όμως, δεν επιτρέπεται να μπαίνει ποτέ εκτός λειτουργίας.

• 100
• 199
• βλάβη
• δημόσια ασφάλεια
• Πολιτική Προστασία
• τηλεφωνικές γραμμές