Γιατί η επέκταση του «κόφτη» είναι επικίνδυνη ιδέα

Τις τελευταίες ημέρες όλα τα δεδομένα δείχνουν πως η κυβέρνηση άρχισε να υποχωρεί για ακόμη μία φορά από τις «κόκκινες» γραμμές της, σε μία προσπάθεια να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση που σέρνεται ήδη για αρκετούς μήνες, και ακόμα φως στο τούνελ δε φαίνεται.

Μετά από αρκετά μπρος – πίσω, πολεμικές δηλώσεις [που μοιάζουν περισσότερο με χαρτοπόλεμο] και μπόλικες άκομψες απειλές από την πλευρά του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δηλαδή το Βερολίνο έχει εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση που το ΔΝΤ αποφασίσει ότι δεν θέλει να παραμείνει στο πρόγραμμα [το οποίο περιλαμβάνει δρακόντειες δεσμεύσεις και ακόμη πιο άγρια λιτότητα] το Μέγαρο Μαξίμου και το οικονομικό επιτελείο αποφάσισαν πως θέλουν το Ταμείο στο πρόγραμμα. Και στο βαθμό που αποφασίστηκε κάτι τέτοιο –και με δεδομένο πως αποκλείεται να εκπληρωθεί η απαίτηση που βάζει το Ταμείο για ελάφρυνση χρέους- η Αθήνα αρχίζει τις παραχωρήσεις.

Δειλά – δειλά, κυβερνητικοί παράγοντες άφηναν στην άκρη τα φυσεκλίκια και άρχισαν τις κατευναστικές δηλώσεις περί «έντιμου συμβιβασμού». Στη συνέχεια αυτόν τον οριοθέτησαν με την επέκταση του δημοσιονομικού κόφτη μετά το 2018, ο οποίος βάσει των όσων έχουν δει το φως της δημοσιότητας θα περιλαμβάνει περικοπές δαπανών, ψαλίδι στο αφορολόγητο και τις συντάξεις, αλλά και αυξήσεις φόρων. Δηλαδή η κυβέρνηση προκειμένου να πείσει το ΔΝΤ –το οποίο εκτιμά πως οι στόχοι για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% δεν βγαίνουν- αποφασίζει να θεσμοθετήσει τις μνημονιακές συνταγές, άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα και να καθιερώσει αέναη λιτότητα, μόνο και μόνο για να κερδίσει πολιτικό χρόνο.

Σύμφωνοι, οι συσχετισμοί και η συγκυρία είναι απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση. Οι σοσιαλιστές χάνουν συνεχώς έδαφος, ο Ολάντ στη Γαλλία είναι ένας πρόεδρος εντελώς απαξιωμένος που μετρά μήνες στα Ηλύσια Πεδία, η Κομισιόν βρίσκεται σε πόλεμο με το Βερολίνο που έχει συντάξει από πίσω του μία σειρά από δορυφόρους που είναι έτοιμοι να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του Σόιμπλε. Αλλά η λύση του να δοθεί Γη και ύδωρ στους δανειστές προκαταβολικά ηχεί σαν καταδίκη τόσο για τις όποιες προοπτικές έμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για τις προοπτικές της αδύναμης ελληνικής οικονομίας που ανακάμπτει, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορεί να πάει πιο κάτω έπειτα από τόσα χρόνια περικοπών.

Η κυβέρνηση αποσκοπεί να λάβει ως αντίδωρο την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση και τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους. Και τα δύο όμως δεν είναι παρά ασπιρίνη για έναν βαριά άρρωστο. Αφενός γιατί το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης δεν θα βρίσκεται σε ισχύ για πολύ ακόμη, δηλαδή τα οφέλη του θα είναι σημαντικά μικρότερα πλέον σε σύγκριση με 6 μήνες πριν ας πούμε, αφετέρου γιατί τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, μπορούν να συγκεκριμενοποιηθούν μεν, αλλά η εφαρμογή τους, όπως έχει αποφασιστεί στο Eurogroup δεν θα αρχίσει πριν το τέλος του προγράμματος, το 2018.

Τι μένει; Ένας μηχανισμός περικοπών, ο «κόφτης» η επέκταση του οποίου δεν είναι καινούργιο «φρούτο» καθώς σχετική αναφορά είχε γίνει στην απόφαση του Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου, αλλά τότε είχε περάσει στα «ψιλά». Ακόμη και να περάσει η θέση της κυβέρνησης για επέκτασή του, η χρονική διάρκεια ίσως μετά τις διαβουλεύσεις με το ΔΝΤ να είναι περισσότερη από έναν χρόνο. Με άλλα λόγια η οικονομία θα βρίσκεται κάτω από τη Δαμόκλειο Σπάθη των περικοπών σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα που θα συμφωνηθεί στο εγγύς μέλλον…

• Eurogroup
• αξιολόγηση
• Βόλφγκανγκ Σόιμπλε
• ΔΝΤ
• Κομισιόν
• Μέγαρο Μαξίμου
• ποσοτική χαλάρωση
• πρωτογενές πλεόνασμα