Η χορεύτρια που έγινε ηθοποιός

Η Μάρθα Καραγιάννη γεννήθηκε 6 Νοεμβρίου 1939 και είναι μια από τις δημοφιλέστερες χορεύτριες – ηθοποιούς της Φίνος Φιλμ. Υπήρξε μια από τις μόνιμες συνεργάτιδες του Δαλιανίδη στις comedy και στα περίφημα μιούζικαλ της χρυσής εποχής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Αν και δεν έγινε ποτέ η απόλυτη πρωταγωνίστρια, αγαπήθηκε από το κοινό, γιατί ήταν μια ζουμερή, ευχάριστη κοπέλα που ο Δαλιανίδης της έδινε πάντα τους πιο κατάλληλους ρόλους. Σχεδόν πάντα έκανε την συνοικιακή, λαϊκή, αφελή κοπέλα. Οι γυναίκες λάτρεψαν τον αυθορμητισμό της και οι άντρες το sexy κορμί της.

Τα πρώτα χρόνια

Οι γονείς της ήταν ποντιακής καταγωγής. Συγκεκριμένα η μητέρα της Δόμνα γεννήθηκε στο Μπακού (Αζερμπαϊτζάν) και ο πατέρας της Χαρίλαος στο Αικατερινοντάρ (σημερινό Κρασνοντάρ) στην νότια Ρωσία. Η ίδια γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Σπούδασε χορό  από τα οχτώ της χρόνια.

Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε σε ηλικία 17 ετών (1956) στην ταινία της Φίνος Φιλμς, “Η άγνωστος”, σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου. Όμως η κινηματογραφική της καριέρα συνδέθηκε με τα λαμπερά μιούζικαλ, τις κωμωδίες και τις κομεντί του Γιάννη Δαλιανίδη. Η συνεργασία τους ξεκίνησε το 1961 στην ταινία “Ζητείται ψεύτης” όπου έκανε το ρόλο μιας σεξοβόμβας που αναστάτωνε τους άντρες. Και ο κόσμος την πρόσεξε. Έκτοτε ο Δαλιανίδης έβαλε σκοπό να μετατρέψει την χορεύτρια σε ηθοποιό και μερικές φορές και σε τραγουδίστρια. Έτσι στην ταινία “Οι θαλασσιές οι χάντρες” (1967) εμφανίζεται ως καθαρά κωμική ηθοποιός και στο “Γοργόνες και Μάγκες” τραγουδάει κιόλας. Έπαιξε σε 50 περίπου ταινίες. Τελευταία – σε μεγάλη ηλικία πια – συμμετείχε στις ταινίες: “Πεθαίνω για σένα”, (2009) και “Από έρωτα” (2014). Επίσης σε όλη της την καριέρα είχε σημαντική παρουσία στις επιθεωρήσεις και στο μουσικό θέατρο.

Στην τηλεόραση έπαιξε ανάμεσα σε άλλα στα σήριαλ “Ο Δρόμος” του Κώστα Πρεντετέρη (1977-1980), “Μικρομεσαίοι” του Γιάννη Δαλιανίδη, (1992-1993), “Ζωή πατίνι” (1995-1996), “Οι Βασιλιάδες” (2011-2013) και ως guest εμφανίστηκε σε αρκετές σειρές.

Ενώ στις κωμωδίες και στα μιούζικαλ του Δαλιανίδη έσκιζε, είχε καημό να παίξει και σε μια σοβαρή ταινία. Ο Φίνος ήταν πολύ διστακτικός, αλλά τελικά για να της κάνει το χατίρι το 1969 είπε στον Φώσκολο να την βάλει πρωταγωνίστρια στη ταινία “Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα” με συμπρωταγωνιστή τον Κώστα Καζάκο. Αυτός είναι και ο μοναδικός καθαρά πρωταγωνιστικός ρόλος – και ο πρώτος δραματικός ρόλος της Μάρθας στον κινηματογράφο. Δυστυχώς η ταινία απέτυχε, γιατί ο κόσμος την ήθελε σε άλλα πράγματα – σε ερωτικές ανάλαφρες κωμωδίες.

Και ένα μικρό μυστικό που λίγοι ίσως το ξέρουν. Επειδή δεν της άρεσαν καθόλου τα μαλλιά της, φορούσε συνέχεια περούκες. Μόνο τα τελευταία χρόνια που βαρέθηκε πια, άρχισε να εμφανίζεται χωρίς περούκες και να βάζει στο κεφάλι κάτι μαντήλια τύπου τουρμπάν.

Έρωτες και απιστίες

Στην προσωπική της ζωή ήταν πάντα η χαρά του Θεού. Οι περισσότεροι φίλοι της ήταν γυναίκες και gay, γιατί με τους άντρες είχε άλλου είδους σχέσεις. Επειδή ήταν ελκυστική και σέξι την πολιορκούσαν όλα τα αρσενικά της εποχής. Μνημειώδεις οι έρωτες της, οι σχέσεις της, τα ξενύχτια της στην “Κουΐντα” του Μπάμπη Μουτσάτσου, η σχέση της με τον Γιώργο Κωνσταντίνου, ο γάμος της με τον δημοφιλή ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Μίμη Στεφανάκο κτλ. κτλ.

Τον Στεφανάκο τον παντρεύτηκε (παρ’ όλο που ήταν γνωστός γυναικάς) όταν ήταν 21 ετών και εκείνος 23. Έμεινε και έγκυος αλλά απέβαλε. Ένα γεγονός που της στοίχισε αφάνταστα και την τραυμάτισε ψυχολογικά, τόσο που αποφάσισε ότι δεν ήθελε να ξαναμείνει έγκυος. Το 2001 έγραψε τα πάντα στην αυτοβιογραφία της με τίτλο “Ο έρωτας μωρό μου είναι γλέντι” που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Άγκυρα”.

Επίσης μην ξεχάσουμε πως για 12 χρόνια είχε μια σχέση που όλοι νομίζαμε πως θα οδηγήσει σε γάμο, αλλά δεν έγινε. Ήταν με τον τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού Βασίλη Κωνσταντίνου. Ήταν άτυχη – ας πούμε – με τις σχέσεις της. Ερωτευόταν άντρες που ήταν φανατικοί γυναικάδες και την απατούσαν συνέχεια. Λέγεται πως ο Βασίλης Κωνσταντίνου ενώ ήταν σε σχέση μαζί της, ξενοκοίταζε κι’ άλλες, λέγοντας τους ψέματα, ότι είχαν χωρίσει. Κι’ έτρεχε η Μάρθα και τον “μάζευε” από σπίτια άλλων γυναικών.

Εγώ συνεργάστηκα με την Μάρθα στα μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν η Ζωή Λάσκαρη είχε ανεβάσει μαζί της το έργο “Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές” και εγώ έκανα τις δημόσιες σχέσεις. Έχω να θυμάμαι μια πολύ ταλαντούχα και δουλευταρού γυναίκα, που είχε πολύ πλάκα και άποψη. Εκτός δουλειάς ήταν πάντα ευχάριστη και πολύ ομιλητική. Επίσης λάτρευε τα ταξίδια γι’ αυτό και είχε πει πως είναι “Πολίτης του κόσμου”. Από το 1980 και μετά είχε γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο.

Και έφτασε το τέλος

Η Μάρθα έφυγε στα 83 της, αφού επί 2 χρόνια ταλαιπωρήθηκε με νοσοκομεία και χειρουργεία. Κάποια στιγμή που ένας κοντινός της άνθρωπος μου είπε πως δεν είναι καλά, ανέβασα ένα άρθρο που έγραψα ότι δεν είναι καλά και έπεσαν να με φάνε. Έλεγαν ότι ψεύδομαι, ότι το κάνω για λόγους προσωπικής μου προβολής και κάτι τέτοιες γελοιότητες. Μέχρι που “έστησαν” εκπομπή για να μας πείσουν ότι η Μάρθα είναι καλά. Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να της ευχηθώ περαστικά και όπως ξεπέρασε ως μαχήτρια τα δύο διαφορετικά χειρουργεία που έκανε το 2020, έτσι να ξεπεράσει και την όλη κατάσταση.

Και άρχισαν να διαρρέουν φωτογραφίες της για να μας πείσουν ότι είναι καλά – όπου κατάφεραν ακριβώς το αντίθετο. Όλοι βλέπαμε στις φωτογραφίες μια Μάρθα εντελώς αγνώριστη, καταβεβλημένη – σαν να μην ξέρει τι της συμβαίνει. Σαν να μην επικοινωνούσε με το περιβάλλον. Εν πάση περιπτώσει, όσοι ξέραμε ότι η Μάρθα δεν είναι καλά, δεν εκπλαγήκαμε με την απώλεια της. Το περιμέναμε. Έφυγε στις 18 Σεπτεμβρίου 2022 – σε ηλικία 83 ετών.

Η απομόνωση

Φτιάχνοντας αυτό το άρθρο τηλεφώνησα σε αρκετούς παλιούς φίλους της για να μου πουν πως ήταν τα τελευταία χρόνια και λίγο πολύ μου είπαν ότι είχαν να την δουν πολύ καιρό μια και σταδιακά τα τελευταία χρόνια είχε απομονωθεί. Δεν ήξεραν οι περισσότεροι σε τι κατάσταση βρισκόταν η υγεία της. Ο Τάκης Σαγιώρ μου είπε ότι την τελευταία φορά που την είδε το 2021, δεν ήταν πολύ καλά. Έκτοτε δεν την ξανάδε, ενώ ο φίλος της ηθοποιός και συγγραφέας Γιώργος Γεωργίου – που είχε συνεργαστεί μαζί της στο θέατρο και της είχε γράψει και επιθεωρησιακά νούμερα – μου μίλησε με πικρία, όταν τον ρώτησα γιατί δεν την βλέπει.

Αποξενωθήκαμε λόγω συγκυριών και του στενού περιβάλλοντος της. Για να καταλάβεις, όταν κάποια στιγμή την πήρα τηλέφωνο για να της ευχηθώ για το Νέο Έτος, το σήκωσε η… συγκάτοικος της, κάποια Ντόρα Δούμα, με έβρισε και μου μίλησε σαν καραγωγέας στο Λιμάνι. Από τότε χαθήκαμε οριστικά με την Μάρθα. Την Δούμα την είδα στην κηδεία της Μπρόγιερ αλλά την προσπέρασα.

• ελληνικός κινηματογράφος
• Μάρθα Καραγιάννη