Η γαλλογερμανική κόντρα για τα 150 δισ. Ευρώ της… άμυνας – Η Ευρώπη εγκλωβισμένη στα εσωτερικά της παιχνίδια – Οι μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές και ο ρόλος των ισχυρών παικτών 

Η Ευρώπη μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια επαναλαμβανόμενη πολιτική αδράνεια, αδυνατώντας να αντιληφθεί ότι οι ισορροπίες στον παγκόσμιο χάρτη αλλάζουν ραγδαία. Την ώρα που ο κόσμος μετατοπίζεται προς μια νέα τάξη πραγμάτων, με την Κίνα να ενισχύει την παγκόσμια επιρροή της, τη Ρωσία να επιστρέφει δυναμικά στο παιχνίδι της ισχύος και τις ΗΠΑ να κινούνται προς έναν νέο κύκλο εσωστρέφειας υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναλώνεται σε διαφωνίες που υπονομεύουν τη στρατηγική της αυτονομία.

Το τελευταίο επεισόδιο αυτής της πολιτικής αμηχανίας αφορά τη γαλλογερμανική διαμάχη για το φιλόδοξο αμυντικό πακέτο των 150 δισ. ευρώ. Μια πρωτοβουλία που προοριζόταν να ενισχύσει τη στρατιωτική βιομηχανία της Ευρώπης, αλλά κινδυνεύει να βρεθεί στο κενό, εξαιτίας της αδυναμίας Παρισιού και Βερολίνου να συμφωνήσουν.

Ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς υποστηρίζει ότι η αμυντική χρηματοδότηση της ΕΕ θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε εταίρους εκτός Ένωσης, συμπεριλαμβάνοντας τη Μεγάλη Βρετανία, τη Νορβηγία, την Ελβετία και την Τουρκία. Από την άλλη, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν επιμένει ότι τα κονδύλια πρέπει να στηρίξουν αποκλειστικά την ευρωπαϊκή βιομηχανία, με στόχο την αυτονομία της ηπείρου.

Κόντρα Γαλλίας – Γερμανίας για «την αγάπη» του Ερντογάν και τα 150 δισ. του ευρωπαϊκού αμυντικού πακέτου

Το αποτέλεσμα; Ένα κρίσιμο σχέδιο στρατηγικής σημασίας βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση, ενώ το ίδιο το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας εξαρτάται από συμβιβασμούς και ατελείωτες συζητήσεις.

Ο κόσμος αλλάζει, η Ευρώπη μένει στάσιμη

Ενώ οι Βρυξέλλες καθυστερούν, η γεωπολιτική σκακιέρα διαμορφώνεται από δυνάμεις που δεν έχουν την πολυτέλεια της γραφειοκρατίας και των ατέρμονων συζητήσεων.

• ΗΠΑ – Επιστροφή στον απομονωτισμό: Η πιθανή επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον θα εστιάσει στα εσωτερικά της συμφέροντα, αφήνοντας την Ευρώπη να διαχειριστεί μόνη της τα ζητήματα ασφαλείας. Η προοπτική ενός αποδυναμωμένου ΝΑΤΟ και μιας λιγότερο δεσμευμένης Αμερικής στην ευρωπαϊκή άμυνα καθιστά επιτακτική την ανάγκη για κοινή ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας.
• Κίνα – Η ανοδική πορεία προς την παγκόσμια ηγεμονία: Το Πεκίνο δεν αρκείται πλέον στον ρόλο του οικονομικού γίγαντα, αλλά ενισχύει διαρκώς τη στρατιωτική του ισχύ, επεκτείνοντας την επιρροή του σε Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Η Ευρώπη, αντί να απαντήσει με ενότητα και στρατηγική ανεξαρτησία, συνεχίζει να λειτουργεί με τους παλιούς, ξεπερασμένους κανόνες.
• Ρωσία – Ο Πούτιν ισχυροποιείται: Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, παρά τις κυρώσεις και τη συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία, παραμένει ένας από τους μεγάλους παίκτες στο παγκόσμιο σύστημα. Η ρωσική επιρροή στην Αφρική και την Ασία επεκτείνεται, ενώ οι ευρωπαϊκές δυνάμεις προσπαθούν να συντονίσουν μια κοινή στρατηγική άμυνας χωρίς να έχουν καταλήξει σε συμφωνία ούτε για τα βασικά.

Ευρωπαϊκές μυστικές υπηρεσίες: «Ευάλωτη και αποσπασματική» η ευρωπαϊκη κατασκοπεία χωρίς το «σύστημα πληροφοριών» των ΗΠΑ

Το ίδιο λάθος ξανά και ξανά

Η γαλλογερμανική κόντρα για το αμυντικό πακέτο των 150 δισ. ευρώ θυμίζει το φιάσκο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αμυντικής Βιομηχανίας των 1,5 δισ. ευρώ, το οποίο επίσης καθυστέρησε και τελικά εγκαταλείφθηκε λόγω αντιδράσεων για το ποσοστό που μπορούσε να διατεθεί σε εξοπλισμούς εκτός ΕΕ.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και το ίδιο αδιέξοδο απειλεί να μπλοκάρει μια πρωτοβουλία που θα μπορούσε να αποτελέσει ορόσημο για την αμυντική ετοιμότητα της Ευρώπης. Οι Βρυξέλλες μετρούν αντίστροφα για τη Σύνοδο Κορυφής στις 20-21 Μαρτίου, όπου θα γίνει η τελική διαπραγμάτευση. Ωστόσο, με δεδομένο το προηγούμενο των συνεχών καθυστερήσεων, λίγοι πιστεύουν ότι θα βρεθεί μια λύση που θα ικανοποιεί όλες τις πλευρές.

Το κρίσιμο ερώτημα: Θα συνεχίσει η Ευρώπη να παίζει ρόλο θεατή;

Η ΕΕ βρίσκεται σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Μπορεί να συνεχίσει να είναι ένας οικονομικός κολοσσός που υστερεί στρατιωτικά και γεωπολιτικά, εξαρτώμενη από τις διαθέσεις των ΗΠΑ και των παγκόσμιων ισχυρών, ή μπορεί να αναλάβει επιτέλους την ευθύνη της στρατηγικής της αυτονομίας.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι διαφωνίες ανάμεσα σε Παρίσι και Βερολίνο. Είναι η συνολική αδυναμία της Ευρώπης να λειτουργήσει με ενιαία φωνή και να απαντήσει στις προκλήσεις της εποχής.

Εάν οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν αντιληφθούν εγκαίρως ότι ζουν σε έναν κόσμο που δεν έχει πλέον την πολυτέλεια των εσωτερικών συμβιβασμών, τότε η ΕΕ κινδυνεύει να γίνει θεατής των παγκόσμιων εξελίξεων, χωρίς να έχει τη δύναμη να διαμορφώσει το μέλλον της. Και αυτό είναι κάτι που, αν συνεχιστεί, θα την οδηγήσει σε ένα αβέβαιο γεωπολιτικό περιθώριο.

• Γαλλία
• Γερμανία
• Ευρώπη
• ΗΠΑ
• Ντόναλντ Τραμπ
• παγκόσμια ηγεμονία