Η Μάρω Κοντού, ο Μάνος Χατζιδάκις και η δική τους «Οδός Ονείρων»

Κοντού Μαριάνθη: Χαρισματική, γλυκύτατη, δημιουργική ακόμα και στην 9η δεκαετία της ζωής της. Έφυγε σαν κυρία με την απώλεια να είναι τεράστια. Όμως πέρα από το θέατρο και τον κινηματογράφο, εξίσου πενθεί και το πεντάγραμμο. Κομψότατη, γεμάτη αστική ευγένεια, με τις λίγες ερμηνείες της να μας συντροφεύουν εσαεί. (Σχεδόν) πάντα, σε συνθέσεις του πανμέγιστου Μάνου Χατζιδάκι.

Στη δική μας ιστορία, «ζωγράφισε» πάνω σε έναν φωτεινό καμβά. Ο κορυφαίος συνθέτης διέκρινε αμέσως αυτή τη σπάνια εκφραστική ικανότητα και της εμπιστεύτηκε κρίσιμους ρόλους στα μουσικά του οράματα.

Το καλοκαίρι του 1962 αποτέλεσε σημείο καμπής.

Το θερινό θέατρο Μητροπόλιταν φιλοξένησε την περίφημη «Οδό Ονείρων», σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού. Εκεί, η φωνή της ντύθηκε για πρώτη φορά με τις μελωδίες του Χατζιδάκι και ταξίδεψε το κοινό σε έναν μαγικό κόσμο.

Η συμμετοχή της στον ομώνυμο δίσκο γέννησε ανεπανάληπτα κομμάτια. Στη «Μαύρη Φορντ» παρέδωσε ένα ρεσιτάλ λεπτού σαρκασμού, ενώ συνέπραξε μοναδικά με τις Ζωή Φυτούση, Νίκη Λεμονή και Σούλα Μπάστα στις αγαπημένες «Αδελφές Τατά» από τον κοσμικό Λαγκαδά.

Ο σημερινός της θάνατος ρίχνει οριστικά την αυλαία. Η Μάρω Κοντού αποτελούσε τον τελευταίο εν ζωή κρίκο εκείνης της θρυλικής εκείνης ομάδας, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και ιστορικές ερμηνείες.

Πλέον έφυγαν όλοι. Και τι δεν θα έδινε ο γράφων για να βιώσει τούτη τη μυσταγωγική στιγμή, από το δίδυμο Κοντού και Χορν. Όχι ότι υποτιμούμε τον Βασίλη Λέκκα, μιας και η εμφάνιση που παρατίθεται λειτούργησε ως προσομείωση χρονοκάψουλας. Το άσμα μπορεί να μην περιέχεται στην «Οδό Ονείρων», μα χαρίζει στον θεατή/ακροατή μια γεύση εκείνης της εποχής. Τότε που οι καλλιτέχνες δεν έγραφαν για να γράψουν.

Κι όπως είχε κάποτε πει ο αείμνηστος Διονύσης Σαββόπουλος, «Ο Χατζιδάκις περιέγραφε σε 3 στροφές, πράγματα για τα οποία εγώ χρειαζόμουν 42».

Καλό της ταξίδι.

• Μάνος Χατζιδάκις
• Μάρω Κοντού