Ιράν: Το θάρρος ξεκινάει εκεί που εγώ θα έκανα… την πάπια

Κοιτάζω τις εικόνες που έρχονται από το Ιράν και, ειλικρινά, νιώθω πολύ μικρός.

Βλέπω αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια. Με το βλέμμα ήρεμο, σχεδόν παγωμένο. Ανάβουν ένα τσιγάρο και με την ίδια φλόγα βάζουν φωτιά στη φωτογραφία του Χαμενεΐ. Μια κίνηση απλή. Μια κίνηση που όμως εκεί κάτω, ισοδυναμεί με θανατική καταδίκη. Ξέρουν ότι για αυτό το «κλικ» του αναπτήρα, μπορεί αύριο να τους κρεμάσουν σε γερανό ή να τους εξαφανίσουν σε κάποιο υπόγειο.

Και ρωτάω τον εαυτό μου: Εγώ τι θα έκανα;

Ας μην το παίζουμε ήρωες εκ του ασφαλούς. Εγώ στη θέση τους, μάλλον θα έκανα την πάπια. Θα κοίταζα τη δουλειά μου, θα έσκυβα το κεφάλι, θα κλείδωνα την πόρτα και θα έτρεμα μη με φάνε λάχανο, όσο κι αν θα σιχαινόμουν το θεοκρατικό καθεστώς . Γιατί η ζωή είναι γλυκιά και ο φόβος του θανάτου σε παραλύει.

Αλλά αυτά τα παιδιά όχι. Αυτά τα παιδιά αντέχουν εκεί που εγώ θα λύγιζα. Έχουν ξεπεράσει τον φόβο, γιατί μάλλον η δίψα για μια ελεύθερη ανάσα είναι πιο δυνατή από την απειλή της αγχόνης.

Εκεί που εμείς θα επιλέγαμε την ασφάλεια της σιωπής, αυτά τα παιδιά επιλέγουν τη φασαρία της ελευθερίας, κι ας τους κοστίσει τα πάντα.

Μόνο σεβασμός σε αυτή τη γενιά που καίει τα είδωλα των δυναστών της, καπνίζοντας το τσιγάρο της μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Όπως κάποτε ο Φορτίνο Σαμάνο…