Μια ανθοδέσμη δεν φτάνει: Η αθέατη πραγματικότητα της μητρότητας – Το γυναικείο σώμα ως τόπος βίας

Κυριακή 11 Μαΐου. Μέρα αφιερωμένη στη μητέρα. Στις γυναίκες που έφεραν παιδιά στον κόσμο, που μεγάλωσαν ανθρώπους, που παλεύουν καθημερινά με τα όρια του σώματος και του συστήματος. Ανθοπωλεία γεμάτα ουρές, σχολικές κάρτες, status στα social media με αγάπη και συγκίνηση. Όλα στη θέση τους – εκτός από το ίδιο το δικαίωμα των γυναικών να είναι μητέρες με αξιοπρέπεια.

Σε μια γωνιά του κόσμου, στη Γάζα, γυναίκες γεννούν μέσα σε σκηνές προσφύγων, με ελάχιστα εφόδια, χωρίς ρεύμα, με φόντο ερείπια. Η φετινή καμπάνια του Ταμείου του ΟΗΕ για τον Πληθυσμό (UNFPA) έδειξε αυτό ακριβώς: πώς η μητρότητα γίνεται μαρτύριο. 180.000 έγκυες γυναίκες σε εμπόλεμες ζώνες παγκοσμίως. Πολλές θα γεννήσουν μόνες τους. Πολλές δεν θα τα καταφέρουν ούτε οι ίδιες, ούτε τα βρέφη τους. Το σώμα της γυναίκας γίνεται τόπος βίας, όχι θαύματος.

Στην Ελλάδα, η απόσταση από τη Γάζα μοιάζει γεωγραφικά μεγάλη – αλλά οι ανισότητες παραμένουν. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ και την Eurostat, οι Ελληνίδες είναι πρώτες στην ανεργία στην Ε.Ε., πρώτες στον κίνδυνο φτώχειας για μονογονεϊκές οικογένειες, πρώτες στην προσωρινή/μερική απασχόληση λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων. Οι εργαζόμενες μητέρες αμείβονται λιγότερο, υποστηρίζονται λιγότερο, προστατεύονται λιγότερο. Η πολιτεία τις θέλει «ηρωίδες», αλλά τους στερεί τα εργαλεία.

Γιορτή της Μητέρας: Το Doodle της Google είναι αφιερωμένο «σε όλες τις μαμάδες του κόσμου που μας βοηθούν να ανθίσουμε»

Αόρατες παραμένουν όσες μεγαλώνουν παιδιά εκτός νόρμας: χωρίς σύμβαση, χωρίς βοήθεια, χωρίς αναγνώριση. Οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενες σε τουρισμό και εστίαση, οι ανύπαντρες μητέρες που αντιμετωπίζονται ακόμη με καχυποψία. Οι προσφυγομάνες στα camps, οι φυλακισμένες, οι κακοποιημένες. Μητέρες σε κάθε γωνιά της χώρας που δεν γιορτάζουν – επιβιώνουν.

Η σημερινή μέρα λοιπόν δεν χρειάζεται περισσότερα stories και ευχές. Χρειάζεται φωνή. Χρειάζεται ανάδειξη των προβλημάτων, δημόσιο διάλογο, πολιτική βούληση. Χρειάζεται στήριξη, θεσμική και κοινωνική, ώστε καμία γυναίκα να μην νιώθει ότι «δεν τα βγάζει πέρα».

Αν είναι να τιμήσουμε τη μητέρα, ας το κάνουμε αλλιώς: Με συλλογική φροντίδα. Με αναγνώριση. Με αλλαγή.

Για τη μάνα στη Γάζα. Τη μάνα στο Περιστέρι. Τη μάνα που δεν έχει να πληρώσει τον παιδικό σταθμό. Τη μάνα που γέννησε χτες σε σκηνή. Τη μάνα που παραιτήθηκε από τη δουλειά γιατί δεν της έδιναν άδεια θηλασμού.

Για όλες όσες η ανθοδέσμη δεν φτάνει.

• γιορτή της μητέρας
• ΕΛΣΤΑΤ
• μητέρα
• μητρότητα