Nickel Boys: Η αληθινή ιστορία πίσω από την υποψήφια για Όσκαρ ταινία – Ήθελαν να την κρύψουν

Ήταν ένα από τα πιο σκοτεινά, πιο ντροπιαστικά επεισόδια στην αλλόκοτη ιστορία του κρατικά επιδοκιμασμένου ρατσισμού της Φλόριντα: δεκάδες παιδιά, τα περισσότερα από αυτά μαύρα, ξυλοκοπήθηκαν ή πυροβολήθηκαν μέχρι θανάτου ή κακοποιήθηκαν σεξουαλικά σε ένα μυστικό και απομακρυσμένο αναμορφωτικό σχολείο, που λειτουργούσε επί δεκαετίες.

Στις αρχές του επόμενου μήνα, στα βραβεία Όσκαρ στο Λος Άντζελες, η φρίκη που έπληξε τους μαθητές του διαβόητου Arthur G Dozier School for Boys θα αποκαλυφθεί μπροστά στον κόσμο, χάρη στην υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας για την «υπερβατικά συγκινητική και τρομακτική ταινία» Nickel Boys, και την υποψηφιότητα καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για τον σκηνοθέτη RaMell Ross και τον συν-σεναριογράφο του, Joslyn Barnes.

Οι δύο μαύροι έφηβοι που είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές της ταινίας, καθώς και το ίδρυμα στο οποίο στάλθηκαν, είναι φανταστικοί. Αλλά η εποχή των νόμων διαχωρισμού του Τζιμ Κρόου και της υπεροχής των λευκών στην οποία διαδραματίζεται η ταινία, ήταν πάρα πολύ οδυνηρά πραγματική.

Η μεταφορά του βραβευμένου με Πούλιτζερ μυθιστορήματος του Κόλσον Γουάιτχεντ το 2019 αποκαλύπτει σκληρές αλήθειες για τη δοκιμασία που υπέστησαν τα αγόρια του Ντόζιερ, συμπεριλαμβανομένης της κακοποίησης και της βίας που τους ασκήθηκε από το προσωπικό και τους φύλακες, καθώς και για το πώς οι λευκοί αξιωματούχοι έκρυβαν την αλήθεια για χρόνια.

«Στην κυριολεξία, τα αγόρια θάφτηκαν και η ιστορία επιχειρήθηκε να θαφτεί», δήλωσε ο Ρος. «Τώρα η ιστορία του Ντόζιερ έχει αναχθεί στην ακαδημαϊκή ιστορία, στην ιστορία της λογοτεχνίας, σε κάτι σαν τα χρονικά του κινηματογράφου».

Το Nickel Academy του Ρος δεν είναι τόσο η οπτικοποίηση ενός κινηματογραφιστή για μια βίαιη κρατική δομή επανένταξης νέων του βαθύ Νότου της δεκαετίας του 1960 όσο ένα απροκάλυπτο αντίγραφο του Dozier, επίσημα γνωστού ως Florida Reform School for Boys από την έναρξη λειτουργίας του στη μικρή πόλη Marianna του Panhandle το 1900 έως το τελικό κλείσιμό του το 2011.

Ο Λευκός Οίκος του Ντόζιερ – Χώρος απίστευτων βασανιστηρίων – Τα αγόρια που εξαφανίστηκαν

Στο χώρο, ένα ασβεστοβαμμένο κτίριο γνωστό ως Λευκό Σπίτι ήταν το μέρος όπου παιδιά ηλικίας μόλις έξι ετών μεταφέρονταν μετά από μικροπαραβάσεις και αλυσοδεμένα σε τραπέζια, καθώς μαστιγώνονταν μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις τους.

Υπήρχαν ισχυρισμοί επιζώντων, πολλοί από τους οποίους έχουν πλέον αποβιώσει, για ένα «μπουντρούμι βιασμού» -άλλοι θυμήθηκαν αδυσώπητα χτυπήματα με τη μεταλλική αγκράφα μιας δερμάτινης ζώνης, γνωστής ως «black beauty (μαύρη ομορφιά)»- στην πραγματική ζωή καθώς και στο βιβλίο και την ταινία, κάποια παιδιά εξαφανίζονταν στη μέση της νύχτας, χωρίς να τα ξαναδούν ποτέ ζωντανά.

Τα πτώματα εκείνων που δεν επέστρεψαν προστέθηκαν σε άλλα που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια μιας τριετούς ανασκαφής που ξεκίνησε το 2013 από ανθρωπολόγους του Πανεπιστημίου της Νότιας Φλόριντα (USF), το έργο των οποίων αποτέλεσε έμπνευση για το βιβλίο του Γουάιτχεντ και τελικά για το ιστορικό δράμα του Ρος.

Επικεφαλής της ομάδας του USF ήταν η δρ Έριν Κίμερλ, η οποία αποκάλυψε ανθρώπινα λείψανα σε 55 τάφους. Ορισμένοι ήταν θαμμένοι μέσα σε ένα πρόχειρο νεκροταφείο γνωστό ως Boot Hill, που απεικονίζεται με ζοφερό ρεαλισμό στην ταινία με ακατέργαστους μεταλλικούς σταυρούς ως σημάδια.

Άλλα βρέθηκαν αλλού, αρκετά με τραύματα από πυροβολισμούς ή αμβλύ τραύμα, ή με «σημαντικές ενδείξεις» υποσιτισμού ή λοιμώξεων. Οκτώ, συμπεριλαμβανομένων δύο καθηγητών, πέθαναν σε μια μυστηριώδη πυρκαγιά σε κοιτώνα το 1914 -άλλοι 11 έπεσαν θύματα της γρίπης τέσσερα χρόνια αργότερα.

Τα κακοδιατηρημένα και ελλιπή κρατικά αρχεία έδειξαν 31 ταφές μεταξύ 1914 και 1973, αλλά η έρευνα του USF ανέφερε ότι ο αριθμός των θανάτων ήταν τουλάχιστον 98. Δεν ανασύρθηκαν όλα τα πτώματα και το 2019 ανακαλύφθηκαν άλλοι 27 «πιθανοί» τάφοι.

Η επίπονη έρευνα και οι δοκιμές DNA επέτρεψαν στην Κίμερλ, η οποία ενήργησε ως σύμβουλος ανθρωπολογίας για τα Nickel Boys, να ταυτοποιήσει θετικά μια χούφτα από τα θύματα και να αποδώσει αυτό που αποκάλεσε «ένα είδος δικαιοσύνης» στις οικογένειες των νεκρών.

Ένας από αυτούς ήταν ο Τζορτζ Όουεν Σμιθ, ο οποίος, όπως και ένας από τους πρωταγωνιστές του Nickel Boys, στάλθηκε σε αναμορφωτήριο όταν βρέθηκε να οδηγεί ένα κλεμμένο αυτοκίνητο. Ήταν 14 ετών όταν εξαφανίστηκε το 1940, και οι υπάλληλοι του σχολείου έγραψαν στους γονείς του ότι το είχε σκάσει και αργότερα βρέθηκε νεκρός από πνευμονία.

Όμως ένας μάρτυρας είδε το προσωπικό να τον πηγαίνει στον Λευκό Οίκο και να τον μεταφέρει ξανά έξω ακίνητο. Η αδελφή του Σμιθ, Ovell Krell, δήλωσε στον Guardian το 2014 ότι ο εντοπισμός του και η επιστροφή της σορού του ήταν «το τέλος ενός μεγάλου, δύσκολου ταξιδιού».

Η Κίμερλ δήλωσε ότι εκτίμησε την ακρίβεια του Nickel Boys στη δραματοποίηση πολλών από τις αποκαλύψεις της ομάδας της. Επεσήμανε τη σαφή απεικόνιση μιας προ-εμφυλιακών δικαιωμάτων εποχής κατά την οποία νεαροί μαύροι άνδρες και παιδιά μπορούσαν να στέλνονται σε σκληρά ιδρύματα όπως το Dozier για κάπνισμα, κοπάνα, επειδή θεωρούνταν «αδιόρθωτοι» ή απλώς επειδή δεν είχαν άλλο μέρος να πάνε.

«Υπάρχουν τόσες πολλές ιστορίες, τόσοι θάνατοι και κακοποιήσεις, και απλώς η αδικία του γιατί ήταν εκεί, και ποιος ήταν εκεί, και όλα αυτά», είπε.

Όλα αυτά τα αγόρια που πέθαναν, ήταν το ένα παράδειγμα μετά το άλλο για τις αδικίες πριν από τα πολιτικά δικαιώματα, όπως γιατί αυτά τα παιδιά δεν έχουν δικηγόρους, γιατί συλλαμβάνονται χωρίς να ειδοποιούνται οι γονείς τους, γιατί απλώς θεωρούνται αδιόρθωτα και στέλνονται σε στρατόπεδο εργασίας για δύο χρόνια;

«Μπορεί να είναι τόσο βαρύ και δύσκολο να μιλήσεις γι’ αυτό, και όταν έχω μιλήσει για την έρευνα ή την ιστορία, μερικές φορές νιώθω ότι αφήνω το ακροατήριο τόσο πεσμένο και καταθλιπτικό. Αλλά είναι επίσης η ιστορία για την εύρεση ειρήνης και ελπίδας για αυτές τις οικογένειες, οπότε πραγματικά εκτίμησα την προσέγγιση της ταινίας».

Ο Ρος δήλωσε ότι ελπίζει ότι η ιστορία του Ντόζιερ, και η υποψήφια για Όσκαρ αναπαράστασή της, θα θεωρηθεί ως μια συγκλονιστική «ταινία». Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ επιτίθεται στα προγράμματα πολυμορφίας, ισότητας και ενσωμάτωσης (DEI) -και στη Φλόριντα, παρά την επίσημη συγγνώμη για τις καταχρήσεις του Ντόζιερ το 2017 και το άνοιγμα ενός ταμείου αποζημίωσης 20 εκατ. δολαρίων για τα θύματα, ο σκληροδεξιός κυβερνήτης Ρον ΝτεΣάντις κατηγορείται ότι είναι «ενεργά εχθρικός» προς τη μαύρη κοινότητα.

«Με έκανε να σκεφτώ τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία διαγράφεται ταυτόχρονα και τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία μπορεί να είναι σαν ένα είδος βιωματικού μνημείου», δήλωσε ο Ross.

«Το θέμα με το να κάνεις έργο για την χωρίς εισαγωγικά δικαιοσύνη, και μου αρέσει να βλέπω αυτή την ταινία ως ένα είδος οπτικής δικαιοσύνης, είναι ότι είναι πάντα η κατάλληλη στιγμή, απλώς γίνεται περισσότερο η κατάλληλη στιγμή, επειδή αυτά τα πράγματα φαίνεται να μην τελειώνουν ποτέ.

«Ελπίζω να κάνω λάθος, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα είναι μια συγκλονιστική ταινία σε 10 χρόνια, λόγω του τρόπου με τον οποίο εξελίσσονται τα πράγματα και του τρόπου με τον οποίο έχουν εξελιχθεί».

• Nickel Boys
• ιστορία
• Ντόζιερ
• ταινία