Ο πιο καλός ο μαθητής

Αν η ελληνική κυβέρνηση έδινε εξετάσεις με θέμα τη νέα διεθνή στρατηγική των ΗΠΑ, θα έπαιρνε «άριστα 10». Οι δημόσιες τοποθετήσεις υπουργών, αλλά και του ίδιο του πρωθυπουργού, για τη διεθνή νομιμότητα είναι πλήρως εναρμονισμένες με τις επιδιώξεις της Ουάσινγκτον, όπως αποτυπώνονται στην έκθεση Εθνικής Ασφάλειας, που έδωσε στη δημοσιότητα ο Λευκός Οίκος στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη.

Τον χορό έσυραν ο Άδωνις Γεωργιάδης (που κάποτε είχε πει πως, αν ήταν Αμερικάνος, θα ψήφιζε τον Ντόναλντ Τραμπ και με τα δυο του χέρια) και ο Θάνος Πλεύρης. Οι δύο συνοδοιπόροι από την εποχή του ΛΑΟΣ έθεσαν υπό αμφισβήτηση το οικοδόμημα πάνω στο οποίο έχει οικοδομηθεί η μεταπολεμική παγκόσμια σταθερότητα, υποστηρίζοντας ότι η «ιδεολογική ηγεμονία» της Αριστεράς έχει αλώσει τους ευρωπαϊκούς και διεθνούς θεσμούς. Στο ίδιο μήκος κύματος, η αμερικανική έκθεση ανέφερε ότι «τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη περιλαμβάνουν δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων υπερεθνικών φορέων, που υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και κυριαρχία».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέφυγε να σχολιάσει όσα είπαν οι δύο υπουργοί. Τελικά δεν χρειάστηκε. Το έκανε με τον τρόπο του ο πρωθυπουργός.

Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την οποία θεώρησε άκαιρη τη συζήτηση περί διεθνούς νομιμότητας μετά την απαγωγή Μαδούρο, «κουμπώνει» στην επιδίωξη του νέου δόγματος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, για ηγεμονία στο Δυτικό Ημισφαίριο που δεν θα τίθεται υπό αμφισβήτηση από κανέναν.

Στη δεύτερη θητεία του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να απομακρύνεται από την ευρωκεντρική εξωτερική πολιτική, που ακολούθησαν οι προκάτοχοί του από τη δεκαετία του 1980 και μετά, και να επαναφέρει τη χώρα σε μια υπερατλαντική τροχιά, που θυμίζει παλαιότερες εποχές. Είχε δώσει, εξάλλου, τα πρώτα δείγματα γραφής το 2020, δηλώνοντας ότι «η Ελλάδα είναι ο πιο αξιόπιστος και ο πιο προβλέψιμος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών». Η θερμή υποδοχή στην Κίμπερλι Γκιλφόιλ και η υπογραφή των ενεργειακών συμφωνιών με τις ΗΠΑ επιβεβαίωσαν με τον πλέον επίσημο τρόπο αυτή τη στροφή.

Προσώρας, οι διεθνείς ισορροπίες επιτρέπουν τους ελιγμούς, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση ακολουθεί πολιτική κατευνασμού του Ντόναλντ Τραμπ. Τι θα συμβεί όμως αν οι Βρυξέλλες και η Ουάσινγκτον πάψουν να ακολουθούν παράλληλη πορεία -ή ακόμη χειρότερα, αν μπουν σε πορεία σύγκρουσης; Αυτό που κάποτε αποτελούσε σενάριο πολιτικής φαντασίας, αποτελεί πλέον υπόθεση πολιτικού ρεαλισμού, για την οποία μια κυβέρνηση που εξελέγη με σημαία την Ευρώπη και τον φιλελευθερισμό οφείλει να πάρει καθαρή θέση.

• Ελληνοαμερικανικές Σχέσεις
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Ντόναλντ Τραμπ