Οι Χριστιανοί της Γάζας γιορτάζουν τα Χριστούγεννα υπό τον ήχο εκρήξεων

Τα Χριστούγεννα στη Γάζα δεν μυρίζουν φέτος λιβάνι και γιορτινά φαγητά. Δεν φωτίζονται από λαμπιόνια ούτε συνοδεύονται από παιδικά γέλια που αντηχούν στους δρόμους. Έρχονται βαριά, σαν προσευχή που λέγεται ψιθυριστά για να μη σβήσει από τον φόβο. Έρχονται μέσα σε ερείπια, μετρώντας απώλειες, κουβαλώντας ονόματα νεκρών και αναμνήσεις από σπίτια που δεν υπάρχουν πια. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, κάτι εξακολουθεί να επιμένει: η ανάγκη των ανθρώπων να πιστέψουν πως η ζωή δεν τελείωσε, πως η ελπίδα –έστω και πληγωμένη– δεν έχει εξαφανιστεί.

Ύστερα από δύο χρόνια πολέμου και συνεχών ισραηλινών βομβαρδισμών, οι Χριστιανοί της Γάζας, μια μικρή και ευάλωτη κοινότητα, βιώνουν τα Χριστούγεννα όχι ως ημέρες χαράς, αλλά ως μια σιωπηλή πράξη αντοχής. Συγκεντρώνονται στις λιγοστές εκκλησίες που εξακολουθούν να στέκουν όρθιες, όχι για να γιορτάσουν όπως παλιά, αλλά για να θυμίσουν στους εαυτούς τους ότι ακόμη υπάρχουν.

Στον πολιορκημένο θύλακα, όπως επισημαίνει το Palestine Chronicle, οι γιορτινές ημέρες δεν συνοδεύονται από καμπάνες ή λιτανείες. Τις αντικαθιστούν το κρύο, οι περιορισμοί, οι ελλείψεις και το διαρκές βουητό της αβεβαιότητας. Οι εκρήξεις ακούγονται ακόμη κοντά στους χώρους λατρείας, υπενθυμίζοντας ότι ο πόλεμος δεν κάνει παύση ούτε για τις γιορτές.

Η εικόνα παραχωρήθηκε από την Ενορία της Αγίας Οικογένειας στην El Pais.

Στην Καθολική Εκκλησία της Αγίας Οικογένειας, στην πόλη της Γάζας, περισσότεροι από 400 εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι –ανάμεσά τους δεκάδες οικογένειες που έχουν χάσει τα πάντα– βρίσκουν καταφύγιο εδώ και δύο χρόνια. Εκεί, μέσα σε έναν χώρο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως ναός, καταφύγιο και κοινότητα επιβίωσης, προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανά τα σύμβολα των Χριστουγέννων. Στολίζουν χριστουγεννιάτικα δέντρα με αυτοσχέδια στολίδια, γεμίζουν τον χώρο με χρώματα και παιδικές ζωγραφιές, σαν μια πράξη αντίστασης απέναντι στη θλίψη.

Όπως καταγράφει η ισπανική El Pais, δεν υπάρχουν παιχνίδια για τα παιδιά, ούτε γιορτινά τραπέζια, ούτε αίσθηση ασφάλειας. Τα περισσότερα εμπορεύματα δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη Γάζα, ενώ οι ελλείψεις είναι δραματικές. Η Νίσριν Αντόνε, 45 ετών, μητέρα τριών παιδιών, περιγράφει πώς αφιέρωσε εβδομάδες ψάχνοντας σε όσα καταστήματα είχαν απομείνει ανοιχτά για να βρει έστω ένα μικρό παιχνίδι. Δεν βρήκε τίποτα. Τελικά, μαζί με άλλες οικογένειες, ετοίμασαν μικρές σακούλες με σοκολάτες και μπισκότα – το μοναδικό «δώρο» που μπορούσαν να προσφέρουν στα παιδιά τους.

Τα παιδιά, σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις, περνούν τις γιορτές χωρίς δώρα, χωρίς παιχνίδια, αλλά όχι χωρίς όνειρα. Σχεδιάζουν, φτιάχνουν στολίδια από χαρτί, γελούν στιγμιαία, σαν να αρνούνται να παραδώσουν πλήρως την παιδικότητά τους στον πόλεμο. Η χριστιανική κοινότητα της Γάζας ζει τα Χριστούγεννα μέσα σε σοβαρές ελλείψεις ηλεκτρικού ρεύματος, καθαρού νερού, φαρμάκων και χειμερινών ρούχων. Καθημερινά, πυροβολισμοί και εκρήξεις ακούγονται δίπλα στην εκκλησία, ενώ καπνοί από κατεστραμμένα κτίρια υψώνονται στον ορίζοντα. «Αυτό δεν μοιάζει με τίποτα από όσα φανταζόμαστε όταν σκεφτόμαστε τα Χριστούγεννα», λένε οι πιστοί. Σύμφωνα με την οργάνωση Aid to the Church in Need, ο πατέρας Γαβριήλ Ρομανέλι περιγράφει την καθημερινότητα ως έναν αδιάκοπο αγώνα επιβίωσης. Οι οικογένειες περιμένουν ώρες για λίγο νερό, μοιράζονται κουβέρτες και βασίζονται στον περίβολο της εκκλησίας ως τη μοναδική τους σανίδα σωτηρίας.

Η Νίσριν λέει πως ο μεγαλύτερός της πόθος είναι απλός και ταυτόχρονα σχεδόν άπιαστος: να περάσει ξανά Χριστούγεννα με την οικογένειά της σε ένα πραγματικό σπίτι, γύρω από ένα τραπέζι. «Μόνο αν έρθει η ειρήνη», λέει, «θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε τις ζωές μας». Μέχρι τότε, στη Γάζα, τα Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή. Είναι μαρτυρία επιμονής, μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στον πόλεμο, οι άνθρωποι συνεχίζουν να ελπίζουν.

• Γάζα
• Λωρίδα της Γάζας
• Χριστιανοί
• Χριστούγεννα