Όταν ο κόσμος παύει να βγάζει νόημα η σύγχυση εδραιώνεται ως νέα κανονικότητα – Το timeline του παραλογισμού

Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζεις τον κόσμο γύρω σου και αναρωτιέσαι:
«Τι στο καλό συμβαίνει; Γιατί τίποτα δεν φαίνεται να έχει λογική;»

Η μία δήλωση ακυρώνει την άλλη. Οι ηγέτες αλλάζουν απόψεις σαν πουκάμισα. Οι πλατφόρμες που υποτίθεται πως προστατεύουν την ελευθερία λόγου, καταρρέουν ή “σιγούν” από μόνες τους. Τα Μέσα αναπαράγουν εναλλάξ οργή και παγωμάρα. Οι πολίτες, κάπου στη μέση, να αιωρούνται μέσα σ’ ένα κενό πληροφορίας και εμπιστοσύνης.

Κάτι δεν πάει καλά.

Ή, ίσως, πάει ακριβώς όπως έχει στηθεί να πηγαίνει.

Η σύγχυση ως πολιτικό εργαλείο

Σε μια εποχή όπου τα πάντα παρακολουθούνται, μετρώνται, αξιολογούνται και δημοσιεύονται σε πραγματικό χρόνο, η πιο ύπουλη μορφή ελέγχου δεν είναι η καταστολή — είναι η σύγχυση. Είναι η αποδόμηση κάθε σταθερού σημείου, κάθε πυξίδας.

Όταν όλα είναι “σχετικά”, όταν ο λόγος του ενός ακυρώνεται από τον λόγο του άλλου, όταν δεν υπάρχει πια σαφής αλήθεια, τότε δεν μένει τίποτα για να πιαστείς.

Αντιθέτως, μένεις παγωμένος, αβέβαιος, αποπολιτικοποιημένος.

Και αυτό, σε τελική ανάλυση, εξυπηρετεί.

Εξουσίες χωρίς αντίλογο. Αγορές χωρίς έλεγχο. Ιδεολογίες χωρίς αντίπαλο.

Το timeline του παραλογισμού

• Σήμερα η Δύση δηλώνει υπέρ της ειρήνης, αύριο στέλνει όπλα.

• Σήμερα παγκόσμια σύνοδος για το κλίμα, αύριο άδειες για γεωτρήσεις.

• Σήμερα καταγγέλλουμε την παραβίαση ελευθεριών, αύριο υπογράφουμε συνεργασίες με απολυταρχικά καθεστώτα.

• Σήμερα το Χ (Twitter) καταρρέει τεχνικά παγκοσμίως, αύριο μάλλον θα συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτα.

Είναι όλα αυτά τυχαία; Όχι. Αλλά δεν είναι ούτε και πλήρως προσχεδιασμένα με τη λογική που φαντάζεται κάποιος σε θεωρίες συνωμοσίας.

Περισσότερο μοιάζουν με ένα παγκόσμιο σύστημα που έχει χάσει τα φρένα, κινείται με ταχύτητα, και κάθε τόσο κάνει ένα reset χωρίς καμία προειδοποίηση.

Τι κάνεις όταν τίποτε δεν βγάζει νόημα;

Καθαρίζεις τη σκέψη.

Δεν ψάχνεις “σωτήρες”. Δεν υποκύπτεις στον κυνισμό. Δεν ακολουθείς τους πάντες — ούτε γίνεσαι μισάνθρωπος.

Επιστρέφεις στα βασικά:

• Τι είναι για σένα σωστό και λάθος;

• Ποιος είσαι μέσα σε αυτό το χάος;

• Σε τι θες να συμμετέχεις ενεργά και τι να απορρίψεις;

Η εποχή μας δεν έχει ανάγκη από άλλες φωνές που φωνάζουν. Έχει ανάγκη από διαύγεια, βάθος και διάρκεια.

Αντί επιλόγου

Ίσως τελικά, όταν ο κόσμος παύει να βγάζει νόημα, είναι η στιγμή να σταματήσουμε να ζητάμε «νόημα» απ’ έξω — και να αρχίσουμε να το χτίζουμε από μέσα.

Ένας άνθρωπος που σκέφτεται καθαρά και σιωπά, είναι πιο επικίνδυνος από χίλιους που φωνάζουν χωρίς να σκέφτονται.

• καταστολή
• λογική
• Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
• σύγχυση