Ουαί υμίν Ευρωπαίοι υποκριτές!

Σοβαρή ρήξη με απροσδιόριστες  διαστάσεις μεταξύ Τουρκίας- Ολλανδίας/Γερμανίας; Πρόσκαιρη ρήξη, ναι. Αλλά σιγά τον πόλεμο. Το πιο πιθανό είναι  σύντομα να αποκατασταθούν πλήρως οι σχέσεις. Κι εκείνο που φαίνεται οτι θα μείνει- ουχί ήσσονος σημασίας, φυσικά-,είναι η ενίσχυση αντιτουρκικού κλίματος  στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, εξ αιτίας  της Ερντογανικής αλαζονείας .

Κοινότοπο και ηλίου φαεινότερον: Ο  «πόλεμος» βολεύει τα μάλα τον Ρούτε και τον Ερντογάν. Ο ένας ελπίζει να κερδίσει πόντους στη μάχη με τον ακροδεξιό Βιλντερς (σήμερα οι εκλογές) και ο άλλος ποντάρει στην εικόνα της αδικημένης Τουρκίας-στην έξαψη του εθνικού αισθήματος-,ώστε να καταγάγει περηφανή νίκη στο δημοψήφισμα στις 16ης  Απριλίου.

Ωστόσο, ο Ερντογάν έχει αποδείξει ότι δεν ορρωδεί προ ουδενός. Κραυγάζει, απειλεί, συμπεριφέρεται οριακά, αλλά δεν διστάζει να κάνει στροφή 180 μοιρών. Αποδείχτηκε πανηγυρικά στις  ρήξεις του με Ρωσία και Ισραήλ. Νιώθει πανίσχυρος ο Πρόεδρος της Τουρκίας (οικονομική ευρωστία/γεωστρατηγική θέση/κοσμικό Ισλάμ) και πολλαπλώς ευνοημένος από τα χαϊδολογήματα ολόκληρης της Δύσης (Ενωση, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ). Ξέρει ότι τον χρειάζονται. Και παίζει με τους όρους του , σε μια  συνεχή κρίση μεγαλείου.

Η Ολλανδία ,από την πλευρά της, διατηρεί παλαιόθεν άριστες σχέσεις με την Τουρκία. Σήμερα, δε, είναι τεράστιες οι ολλανδικές επενδύσεις στην γείτονα και μεγάλος ο αριθμός Ολλανδών τουριστών που την επισκέπτονται. Αμοιβαία τα συμφέροντα, επομένως, και εύκολη η επαναπροσέγγιση. Κάνα δυο συγγνώμες και όλα μέλι-γάλα.

Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις με την Γερμανία, η οποία έκπαλαι υπο -στηρίζει ποικιλοτρόπως την Τουρκία. Δεν είναι τυχαίοι οι χαμηλοί τόνοι των Γερμανών, παρ ότι  καθυβρίστηκαν σκαιότατα από τον Ερντογάν (ναζί κλπ). Η αυτοκράτειρα της Ευρώπης δεν αγνοεί την μεγάλη αγορά της Τουρκίας ούτε τον νευραλγικό ρόλο της στην περιοχή, ειδικά στο θέμα της προσφυγικής ροής και της Συρίας. Επομένως, είναι υπέρτεροι οι λόγοι για εξομάλυνση στις σχέσεις τους παρά για εκτράχυνση.

Εισαγωγικώς αναφερθήκαμε στην πιθανότητα να ενισχυθεί το αντιτουρκικό /αντιισλαμικό κλίμα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Και να καταστεί αναγκαίος πολιτισμικά ο επαναπροσδιορισμός της Ευρώπης.

Προσοχή: μιλάμε για τον αντίκτυπο στην κοινωνία και όχι στο πολιτικό προσωπικό της Γηραιάς Ηπείρου. Η διαφορά είναι μεγάλη. Και οι κοινωνικές αντιδράσεις ενδέχεται μελλοντικώς να αποβούν  καθοριστικές στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ένωσης.

Ε, λοιπόν, είναι καιρός να αντιληφθούν οι Ευρωπαίοι αυτό που η Ελλάδα υφίσταται από την δυναστική γείτονα. Ότι δεν κλαυθμηρίζει η Ελλάδα για το Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά βρίσκεται διαρκώς εν αμύνη, διεκδικώντας το αυτονόητο. Την  προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων της και την  τήρηση του Διεθνούς Δικαίου…

Τώρα θα αντιληφθούν, ενδεχομένως, οι Δυτικοί τι σημαίνει πρόκληση, η οποία φτάνει ως και στην αμφισβήτηση Διεθνών Συνθηκών. Τώρα ισως  θα δουν πόσο χλιαρή-κατ ουσίαν φιλοτουρκική και απαράδεκτη-είναι η στάση της Ενωσης και των ΗΠΑ, που  απέφυγαν  λόγου χάριν να καταδικάσουν απερίφραστα τις επίμεμπτες αναφορές του Ερντογάν στην Συνθήκη της Λωζάνης.

Και κάτι ακόμη: Η γνωστή χορωδία των ημετέρων «εκσυγχρονιστών»/ ευρωπαϊστών έφτασε αρκετές στο σημείο (κυρίως κάποιοι γραφιάδες και πανεπιστημιακοί) να πει ότι η Ελλάδα την έχει παρασκοτίσει την Ένωση με τις συνεχείς αναφορές της στα προβλήματα που δημιουργεί η Τουρκία στο Αιγαίο και την Κύπρο… Ναι, οι «ορθόφρονες». Αυτά έλεγαν και έγραφαν χωρίς καμία συστολή.

Μικροπολιτική, λοιπόν,  και απύθμενη υποκρισία από τους πεφωτισμένους πολιτικούς  της Ευρώπης. Να τους χαίρονται  οι υμνωδοί και όσοι ακρίτως και λαϊκίστικα αποδέχονται ως θέσφατο τον Ευρωπαϊσμό. Διότι άλλο η δημοκρατική Ευρώπη των λαών και της ανοιχτής κοινωνίας και άλλο η Ευρώπη των λαγών και των  κυνικών.

• Άνγκελα Μέρκελ
• Ευρώπη