Πόλεμος συσπειρώνει, ακρίβεια αποσυνθέτει – η ΝΔ ανεβαίνει… – Δούκας: «Αντάρτης με άποψη» – Στον… πλανήτη Βουλή το θέμα είναι η… κάμερα 

Στα “εύκολα” η κυβέρνηση παίρνει ανάσα, στα δύσκολα… βυθίζεται. Η δημοσκόπηση δείχνει αυτό που στο Μαξίμου ψιθυρίζουν χαμηλόφωνα: ο πόλεμος φέρνει επιστροφές ψηφοφόρων, αλλά η καθημερινότητα διώχνει περισσότερους απ’ όσους γυρίζουν.

Η Νέα Δημοκρατία μαζεύει τη δεξιά της βάση – λογικό, το “rally around the flag” δουλεύει πάντα σε περιόδους έντασης. Όμως το 64% που βλέπει τα πράγματα να πηγαίνουν προς το χειρότερο δεν είναι απλώς καμπανάκι. Είναι καμπάνα.

Η ακρίβεια δεν είναι πια θέμα. Είναι καθεστώς. Και όταν συνδυάζεται με την υπόθεση των υποκλοπών, που το 81% θέλει να ανοίξει ξανά, τότε το αφήγημα περί «σταθερότητας» αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με πολιτική άμυνα παρά με προοπτική.

Το πιο ενδιαφέρον; Η κυβέρνηση κερδίζει πόντους στα γεωπολιτικά, αλλά χάνει τη μάχη στο σούπερ μάρκετ. Και στο τέλος της ημέρας, ο ψηφοφόρος δεν ψηφίζει με βάση το Ορμούζ, αλλά με βάση το καλάθι.

Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση παραμένει θεατής. Το ΠΑΣΟΚ καθηλωμένο σε αρνητικά ποσοστά, ο ΣΥΡΙΖΑ σε αποσύνθεση, και ο «Κανένας» να συνεχίζει να προηγείται για πρωθυπουργός. Πολιτικό κενό, μετρημένο και επιβεβαιωμένο.

Και κάπου εκεί, αρχίζει να φαίνεται η πραγματική εικόνα: δεν υπάρχει κύμα υπέρ της κυβέρνησης. Υπάρχει απλώς λιγότερη φθορά σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Το πρόβλημα για το σύστημα είναι άλλο. Το 60% θέλει πολιτική αλλαγή. Και όταν η κοινωνία ζητά αλλαγή χωρίς να έχει αποφασίσει ποιον θέλει, τότε το παιχνίδι δεν έχει ακόμα αρχίσει. Έχει απλώς… ανοίξει.

Δούκας: «Αντάρτης με άποψη»

Αν η πολιτική ήταν χρηματιστήριο, ο Χάρης Δούκας θα είχε ήδη ρίξει μόνος του τη μετοχή της εσωκομματικής ηρεμίας. Με το «δεν φοβάμαι τη διαγραφή», δεν εμφανίζεται ως γενναίος μεταρρυθμιστής, αλλά ως πολιτικός που παίζει στα όρια της πρόκλησης, επενδύοντας περισσότερο στον θόρυβο παρά στη στρατηγική.

Γιατί όταν λες «να ξεκολλήσει η βελόνα», το ερώτημα είναι απλό: προς τα πού; Προς μια σοβαρή κυβερνητική πρόταση ή προς μια ιδεολογική καθαρότητα που αφήνει το ΠΑΣΟΚ εκτός παιχνιδιού; Η εμμονή στο «όχι» με τη Νέα Δημοκρατία, ανεξαρτήτως συσχετισμών, δεν είναι στρατηγική· είναι πολιτικό πείσμα ντυμένο με προοδευτικό περιτύλιγμα.

Και το πιο ενδιαφέρον: ενώ δηλώνει ότι στηρίζει το αφήγημα νίκης του Ανδρουλάκη, ταυτόχρονα το υπονομεύει, στήνοντας παράλληλο πολιτικό κέντρο μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Διπλό μήνυμα, διπλό παιχνίδι.

Η ατάκα «δεν υπάρχει πρόεδρος υπό ομηρεία» ακούγεται ωραία στα τηλεοπτικά πάνελ, αλλά στο εσωτερικό ενός κόμματος μεταφράζεται αλλιώς: ως αμφισβήτηση με χαμόγελο. Και η “πρόταση συνεδρίου” δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια απόπειρα θεσμικής κατοχύρωσης της προσωπικής του γραμμής.

Στο τέλος της ημέρας, ο Δούκας δεν ρισκάρει διαγραφή. Ρισκάρει κάτι πιο ουσιαστικό: να καταγραφεί ως ο άνθρωπος που, στο όνομα της «άποψης», μπέρδεψε τη φωνή με τον θόρυβο. Και στην πολιτική, ο θόρυβος σπάνια κερδίζει εκλογές. Βέβαια για όλα αυτά υπάρχει εξήγηση καθώς ήρθε 3^ο-4^ο στην εκλογή συνέδρων, επομένως τι του απέμεινε; Να κάνει φασαρία…

Πόλεμος έξω, ακρίβεια μέσα – και η Βουλή κλείνει την κάμερα

Την ώρα που η κοινωνία μετρά ευρώ στο ταμείο και εξελίξεις στον χάρτη της Μέσης Ανατολής, στο Κοινοβούλιο ανακάλυψαν το… πραγματικό πρόβλημα: τα κινητά..

Το επεισόδιο με τα «κρακεράκια» μπορεί να έγινε η αφορμή, αλλά δύσκολα είναι η αιτία. Γιατί όταν η πολιτική παράγει περισσότερο θέαμα από περιεχόμενο, η λύση δεν είναι να σβήσεις την κάμερα. Είναι να αλλάξεις το έργο.

Ο Κανονισμός επικαιροποιείται, λένε. Σωστό. Μόνο που η κοινωνία δεν ζητά update στους κανόνες της αίθουσας, αλλά reset στην πραγματικότητα που ζει. Και αυτή δεν καταγράφεται σε βίντεο – καταγράφεται στους λογαριασμούς.

Το οξύμωρο; Πολιτικοί που έχτισαν καριέρες πάνω στην εικόνα, τώρα ενοχλούνται από αυτήν. Όταν η κάμερα είναι δική τους, είναι «διαφάνεια». Όταν είναι του άλλου, γίνεται «παραβίαση».

Και κάπως έτσι, σε μια περίοδο που όλα φλέγονται – γεωπολιτικά και οικονομικά – η Βουλή μοιάζει να συζητά σε άλλη συχνότητα. Όχι γιατί δεν βλέπει τι συμβαίνει. Αλλά γιατί επιλέγει… να μη φαίνεται.

• ακρίβεια
• δημοσκοπήσεις
• Χάρης Δούκας