Road trip sessions: Αθήνα – Τρίκαλα

Η σειρά πολυμεσικών κειμένων με τίτλο Road trip sessions είναι μια νέα σειρά του newpost.gr σκοπός της οποίας είναι να ταξιδέψει τον αναγνώστη σε τόπους και προορισμούς ανά την Ελλάδα με τρόπο φρέσκο και προσαρμοσμένο στις σύγχρονες ταξιδιωτικές ανάγκες αλλά και να τον βάλει σε μια διαδικασία να ψάξει ο ίδιος τις διαδρομές και τοποθεσίες οι οποίες αναδεικνύονται μέσα από τα άρθρα. Η Ελλάδα είναι μία χώρα φαινομενικά μικρή, εντούτοις απέραντη για όποιον έχει τη διάθεση να ανακαλύψει τις αναρίθμητες γωνιές της. Επίσης οι τοποθεσίες -όπως και οι διαθέσεις- μεταβάλλονται ανάλογα την εποχή, συνεπώς ενδέχεται να δούμε παραπάνω από μία φορές το ίδιο μέρος. Το ταξιδιωτικό μέσο που χρησιμοποιούμε είναι κατά βάση το αυτοκίνητο. Και ο ιδανικότερος τρόπος να ξοδεύει κανείς χρήματα είναι για να αγοράζει ελευθερία, δηλαδή ταξίδια. Τα άρθρα της σειράς δεν είναι χορηγούμενα, συνεπώς όσα καταλύματα, εστιατόρια, μπαρ κλπ. παρουσιάζονται προκύπτουν μέσα από προσωπική έρευνα, κυρίως διαδικτυακή και η επιλογή τους στηρίζεται στην καλύτερη σχέση ποιότητας – τιμής. Στο τέλος της μέρας επιβεβαιώνουμε την Ιθάκη του Καβάφη: σημασία δεν έχει ο προορισμός, σημασία έχει το ταξίδι. Από αυτό λοιπόν το σημείο δυναμώνουμε τη μουσική, συντονίζουμε τα social media μας και ξεκινάμε.

Πρώτος προορισμός της νέας αυτής σειράς ταξιδιών είναι τα Τρίκαλα. Άνευ λόγου και αιτίας, παρά μόνο για τη χαρά του ίδιου του ταξιδιού και των συμπαρομαρτούντων, την Τρίτη 28.12 και χωρίς να υπάρχει σχεδιασμός αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε για τα Τρίκαλα με σκοπό να διανυκτερεύσουμε εκεί και την επόμενη μέρα να… δούμε. Τα τι και πως θα τα βρίσκαμε στον δρόμο.

Παρότι ίσως ο περισσότερος κόσμος όταν ακούει Τρίκαλα σκέφτεται ως ενδεικτική διαδρομή την Αθηνών – Θεσσαλονίκης με έξοδο στη Λάρισα και έπειτα τη Λαρίσης – Τρικάλων (ή ενδεχομένως έξοδο στη Λαμία κι από εκεί τη Λαμίας – Δομοκού – Τρικάλων) η δική μας πρώτη σκέψη αναφορικά με τη διαδρομή, πάει προς την Πελοπόννησο, η για να είμαστε ακριβείς την Αθηνών – Κορίνθου όπου στην έξοδο της Mάνδρας παίρνουμε το δρόμο για Θήβα.

Γιατί να κάνουμε κάτι τέτοιο θα σκεφτεί ο κάθε άνθρωπος με στοιχειώδη γεωγραφική και συγκοινωνιακή γνώση της χώρας. Γιατί να «φάμε» σχεδόν 2 ώρες παραπάνω; Θα το πω απλά: take the long way home if you want to rock’n’roll.

Όπως σε ένα αεροπορικό ταξίδι μπορεί να δούμε από το φινιστρίνι πολλά μέρη που θα θέλαμε να πάμε αλλά δεν θα το κάνουμε γιατί το αεροπλάνο πάει σε έναν συγκεκριμένο προορισμό, έτσι και με την εθνική οδό πολύ δύσκολα θα βγούμε από τη διαδρομή μας για να προσεγγίσουμε κάτι που μας τράβηξε το ενδιαφέρον, επιπλέον στις υψηλές ταχύτητες που οι εθνικές οδοί επιτρέπουν πολλά αξιοσημείωτα χάνονται προτού προλάβουμε να τα επεξεργαστούμε. Επίσης, προσωπικά, δεν μου είναι αμελητέα τα 23,5 ευρώ (προ αυξήσεων που τέθηκαν σε εφαρμογή 01.01.22) που χρειάζονται για να φτάσω μέχρι τα Τρίκαλα και άλλα τόσα για να γυρίσω, σε περίπτωση που επιλέξω να πάρω την εθνική. Σχεδόν 50 ευρώ μπορούν να γίνουν μία πολύ ωραία διαμονή σε off-season περιόδους, σε ένα κατάλυμα που προσφέρει τζάκι και ηρεμία στο δωμάτιο. Σε κάθε περίπτωση όμως ζητήστε απόδειξη γιατί αλλιώς μπορεί να γίνετε εσείς οι υπεύθυνοι για την επόμενη χρεοκοπία της χώρας.

Ας κρατήσουμε όμως την ψυχοσύνθεση του ταξιδιώτη και όχι του τεχνοκράτη, για εμάς δεν είναι οικονομικό το θέμα. Είναι τα τοπία και το απρόβλεπτο του ταξιδιού. Είναι του δρόμου η χαρά και το αναπάντεχο που η στιγμή μπορεί να φέρει, ένα πέταγμα ενός ζευγαριού κορμοράνων στον ορίζοντα που μπορεί να μας συμπαρασύρει σε λάσπες δασικών δρόμων στο δέλτα του Αλιάκμονα για να τους δούμε από «λίγο πιο κοντά» ή μια φρεσκοχιονισμένη κορυφή του Παρνασσού η οποία θα μας κάνει να εγκαταλείψουμε ολοκληρωτικά το σχέδιο να φτάσουμε στα Τρίκαλα. Όχι όμως σε αυτό το ταξίδι, ας επανέλθουμε εκεί που είχαμε μείνει γιατί έτσι κι αλλιώς έχουμε δρόμο μπροστά μας και με αυτή τη συννεφιά η μέρα θα «πέσει» νωρίς.

Κιθαιρώνας – Αρβανιτοχώρια

Στο δρόμο προς Θήβα και αμέσως μετά το σημείο όπου αρχίζει (η τελειώνει;) η λεωφόρος ΝΑΤΟ, ξεκινάει η ανάβαση για τον Κιθαιρώνα, το «σπίτι» των Βακχών. Παλαιοχώρι ή Παλαιοκούνδουρα (με το εξαιρετικότατο ζαχαροπλαστείο του Γιώργου Γλυκού – είναι επάνω στο δρόμο και είναι το κάτι άλλο), Οινόη, Βίλια (τόπος καταγωγής της «Βάκχας» Έλλης Λαμπέτη), Ερυθρές και γραμμή για Θήβα. Η εναλλαγή των τοπίων είναι αξιοσημείωτη και η μέρα που ταξιδεύουμε εμείς, με τον ήλιο να παίζει κρυφτό με τα σύννεφα, κάνει αυτή τη εναλλαγή να μας φέρνει στο νου τα συννεφοσκεπή τοπία του Γάλλου Κλοντ Μονέ ή τους ελληνικούς ουρανούς του δικού μας, Νίκου Χατζηκυριακού Γκίκα.

Θήβα

Μετά τις Ερυθρές συναντάμε το βιομηχανικό πάρκο Θήβας ανάμεσα σε αμπελώνες και χωράφια που πάνε όσο πάει το μάτι, αλλά και το ΚΥΤ Θήβας, σε περίπτωση που κάποιος θέλει να προσφέρει λίγη ανθρωπιστική βοήθεια. Από τη Θήβα παίρνουμε το δρόμο για Λειβαδιά και καλό είναι να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σε αυτό το σημείο γιατί είναι μια μεγάλη ευθεία αρκετών χιλιομέτρων την οποία εκτός από τα Ι.Χ και φορτηγά χρησιμοποιούν και πολλά αγροτικής χρήσης οχήματα. Λίγο πριν τη Λειβαδιά κάνουμε δεξιά και συνεχίζουμε προς Μπράλο.

Ο Παρνασσός στα αριστερά μας

Στη διαδρομή για Μπράλο έχουμε σταθερά τον Παρνασσό στα αριστερά και τους διαρκείς πειρασμούς να «ξεφύγουμε» για κάποιο από τα χωριά του. Χαιρώνεια (με το τεράστιο άγαλμα του λιονταριού – τύμβο της μάχης της Χαιρώνειας), Τιθορέα (με τον προϊστορικό οικισμό της), Αμφίκλεια (εδώ μπορεί να γίνει μια σύντομη στάση για άλλον ένα καφέ και κάποιο σνακ) και στη συνέχεια Μπράλος. Προτού πάρουμε την ανάβαση για την κορυφή αξίζει μια ολιγόλεπτη στάση στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό του χωριού αλλά και στο αγγλικό νεκροταφείο. Η ενέργεια που αποπνέει η περιφέρεια της Φωκίδας εν συνόλω είναι παροιμιώδης.

Μυστικά μονοπάτια

Συνεχίζουμε προς Λαμία και μόλις περνάμε την κορυφή του Μπράλου (αμέσως μετά τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας) στο αριστερό μας χέρι υπάρχει ένα μικρό άνοιγμα, το οποίο παίρνουμε και αμέσως κάνουμε δεξιά. Ο δρόμος αυτός οδηγεί προς τη Λαμία μέσω Γοργοποτάμου και δίνει την ευκαιρία να εποπτεύσουμε πανοραμικά όλο τον κάμπο της Φθιώτιδας, ειδικά από το σημείο του τύμβου της Νέας Ζηλανδίας η θέα είναι απρόσκοπτη και φτάνει μέχρι την Εύβοια και τον Παγασητικό. Στο σημείο που αρχίζει ο κάμπος της Φθιώτιδας και ακριβώς πριν τη γέφυρα του Ασωπού, αξίζει να κάνουμε μια παράκαμψη 20 μέτρων αριστερά αφενός για να χαζέψουμε το φαράγγι και αφετέρου για να αιωρηθούμε σε μια αυτοσχέδια κούνια η οποία κρέμεται από έναν παμπάλαιο πλάτανο. Προσοχή! Μην επιχειρήσετε να διασχίσετε την παλιά γέφυρα. Από το φαράγγι του Ασωπού συνεχίζουμε προς Λαμία και στη συνέχεια κινούμαστε περιφερειακά προς Δομοκό.

Ομίχλη στον νέο αυτοκινητόδρομο και στο βάθος… Τρίκαλα 

Στο δρόμο για Δομοκό πέφτουμε πάνω στον νέο αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας, τον οποίο και παίρνουμε με προορισμό το τέρμα του, τα Τρίκαλα. Είναι μια τεράστια ευθεία σχεδόν 80 χλμ. με κατηφορική κλίση 5% η οποία οδηγεί στην πόλη των Τρικάλων. Συχνή πιθανότητα έντονης ομίχλης οπότε ας είμαστε κι εδώ προσεκτικοί. Σε αυτό το σημείο αναρωτιόμαστε που θα διανυκτερεύσουμε οπότε με μια σύντομη στάση στα ΣΕΑ του αυτοκινητοδρόμου και τα κινητά μας να ψάχνουν πιθανά καταλύματα βρίσκουμε το ξενοδοχείο Πανελλήνιο, στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης, στην γέφυρα του ποταμού Ληθαίου, ένα κατάλυμα value for money. Οι ιδιοκτήτες του Πανελληνίου έχουν και το River House, ένα ιδιαίτερο boutique hotel πλησίον του Πανελληνίου το οποίο προτείνουμε ανεπιφύλακτα, θα χρειαστεί όμως κράτηση, ακόμη και off-season, τουλάχιστον 2 ημέρες νωρίτερα. Άλλη πρόταση για ξενοδοχείο είναι το 5άστερο Anandi (εκτός πόλης) κι έπειτα καταλύματα που προτείνουν οι εφαρμογές που έχει το καθένα στο κινητό του. Μετά από περίπου 40 λεπτά και ενώ η ώρα πλησιάζει 19:00, φτάνουμε στον προορισμό μας. Αφήνουμε το αυτοκίνητο στο δημοτικό πάρκινγκ, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο ξενοδοχείο, κάνουμε τσεκ-ιν και ξεχυνόμαστε στην πόλη.

Ποταμός Ληθαιός

Βρισκόμαστε στην πλατεία Ρήγα Φεραίου, την πιο κεντρική πλατεία των Τρικάλων. Ο ποταμός Ληθαίος χωρίζει την πόλη στα 2 και στις όχθες του υπάρχει κόσμος κάθε ώρα της μέρας, κάθε μέρα της εβδομάδας. Ζευγάρια, παππούδες, οικογένειες, μικροπωλητές, οι κατηγορίες συναντώνται ανάλογα με την ώρα που διέρχεται ο περαστικός. Οι γέφυρες της Ρήγα Φεραίου (κάτω και Ασκληπειού) είναι ένα χαρακτηριστικό σημείο για φωτογραφίες αλλά και να ξαποστάσει κανείς ενώ το βουητό του ποταμού δροσίζει την ακοή.

Βαρούσι

Είμαστε 3 μέρες μετά τα Χριστούγεννα, η ώρα οχτώ παρά και όλος ο κόσμος αυτή τη στιγμή θα βρίσκεται στο Μύλο των Ξωτικών, χειμερινή ατραξιόν των Τρικάλων και αυτό από μόνο του είναι πολύ καλός λόγος για να μην περάσουμε ούτε απέξω. Οπότε λέμε να περπατήσουμε προς το Βαρούσι, την παλιά αρχοντική συνοικία της πόλης, περιοχή γηγενών όπου κατά την οθωμανική κυριαρχία βρισκόταν το φρούριο των Τρικάλων και η τουρκική πόλη ενώ επί βυζαντινής κυριαρχίας στο σημείο αυτό δέσποζε το κάστρο. Τα μερικές δεκάδες σκαλιά που υπάρχουν στο δρόμο για το κάστρο ας μην αποτελέσουν εμπόδιο για μια βόλτα μέχρι επάνω, η θέα της πόλης από την πίσω πλευρά του καμπαναριού θα ανταποδώσει την προσπάθεια και με το παραπάνω. Κάνει μεγάλη εντύπωση ότι στο ευρύτερο κέντρο της πόλης δεν υπάρχουν εναέρια καλώδια, όπως δεν υπάρχουν κάδοι σκουπιδιών, γεγονός το οποίο σε συνδυασμό με το πολύ καθαρό περιβάλλον δημιουργεί… μεταφυσικά ερωτήματα που απαντώνται όμως αμέσως: τα Τρίκαλα είναι μία «έξυπνη» πόλη και ένας από τους καλύτερους δήμους της Ευρώπης σε ποιότητα ζωής.

Μανάβικα

Στους πρόποδες του Βαρουσιού είναι τα Μανάβικα, τα οποία μπορεί τις πρωινές και μεσημβρινές ώρες να αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της εμπορικής καρδιάς του θεσσαλικού κάμπου, μόλις όμως ο ήλιος δύσει τα μανάβικα μετατρέπονται σε ένα super hot στέκι εστίασης και ψυχαγωγίας που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε όχι μόνο από τα αντίστοιχα των Αθήνων αλλά και πολλών πρωτευσουσών της ανατολικής Ευρώπης. Καφέ, ταβέρνες, έθνικ εστιατόρια, street food, παμπς, μπαρς, θέατρο αλλά και κέντρα διασκέδασης και ζωντανής μουσικής συνθέτουν το παλίμψηστο της διασκέδασης των Τρικάλων. Σίγουρα το γεγονός ότι βρισκόμαστε στην κορύφωση των χειμερινών εορτών συμβάλλει στην παραπάνω εικόνα.

Λαδοφάναρο

Μετά από δεκάλεπτη μα ενδελεχή μελέτη στη google επιλέξαμε για φαγητό το «Λαδοφάναρο». Αφού ήπιαμε γρήγορα μια μαύρη μπύρα σε μια παμπ στο πόδι -εν είδει πρώτου ορεκτικού-, κατευθυνθήκαμε… στο κυρίως. Δε θα πω πολλά, gustibus non disputandum, μόνο ότι ήπιαμε ροζέ ξηρό δικό τους. Όλα ήταν απίστευτα, πρώτη ύλη, σύνθεση, γεύση, εξυπηρέτηση. Στα δεδομένα μιας ταβέρνας – εστιατορίου πάντα, δεν ξέρω αν θα ήταν το «στέκι» μου σε περίπτωση που έμενα στα Τρίκαλα, είναι σίγουρα ένα μέρος όμως στο οποίο σαν ταξιδιώτης θα ματαξαναπήγαινα με προσμονή.

Κρύπτη

Όπως με το φαγητό έτσι και με το ποτό αφήσαμε τη google να μας προτείνει. Υπήρξε ένα στιγμιαίο δίλημμα ανάμεσα σε bar hopping ώστε να τα ανακαλύψουμε μόνοι μας από τη μία και στο να χωθούμε μια και καλή σε ένα από την άλλη, ευτυχώς εκ του αποτελέσματος, επιλέξαμε το δεύτερο. Η Κρύπτη, ένα λημέρι όνομα και πράμα. Manhattan, Prosecco, Straight Irish, με αυτή τη σειρά, διαδέχθηκαν το ένα το άλλο πολλές φορές μέσα στη νύχτα. Η Κατερίνα, έκτακτη οικοδέσποινα και bar tendress, αλλά και ο έταιρος barman του οποίου το όνομα δε συγκράτησα μέσα στη δίνη των ποτών, φρόντιζαν ώστε το μαγαζί να είναι ανεβασμένο και ο κόσμος ικανοποιημένος, παρότι όποιος ήθελε είχε τη δυνατότητα να απομονωθεί στην εσωτερική του ηρεμία.

Πρωινό και βόλτα στο Μουσείο Τσιτσάνη

Μετά από ένα αμερικανικό πρωινό μαζί με χειροποίητες ντόπιες πίτες που πήραμε στο ξενοδοχείο, επιλέξαμε μια βόλτα κατά μήκος της αριστερής όχθης του Ληθαίου με προορισμό το Μουσείο Τσιτσάνη. Τα Τρίκαλα έχουν κληροδοτήσει στη χώρα αναλογικά περισσότερους μουσικούς απ’ ότι οποιαδήποτε άλλη πόλη την περίοδο ανάμεσα σε 1923 – 1990: Τσιτσάνης, Βίρβος, Μητροπάνος, Καλδάρας, Σγούρος και πολλοί ακόμη ελκύουν την καταγωγή τους από τα Τρίκαλα. Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις για αυτό. Από το μουσείο Τσιτσάνη, όπου παλαιότερα στεγάζονταν οι διάσημες φυλακές Τρικάλων, ανεβήκαμε τη δεξιά όχθη προς το αυτοκίνητο ώστε να χτυπήσουμε τον δρόμο της… συνέχειας. Με μια μικρή στάση για καλό εσπρέσο στην καντίνα της τοξότης γέφυρας Πύλης, στους πρόποδες της Πίνδου.

Έρευνα – Σύνταξη – Φωτογραφίες – Παραγωγή: Νίκος Φυτάς

• road trip sessions
• roadtrip
• διασκέδαση
• Δομοκός
• Θήβα
• Μπράλος
• ταξίδι
• Τρίκαλα