Ταινίες τώρα στις αίθουσες: Τι αξίζει να δείτε

Ο Ιούλιος μπαίνει στις αίθουσες με πρόγραμμα γεμάτο αντιθέσεις. Από έναν Ρομπέν των Δασών που δεν θυμίζει καθόλου τον λαμπερό ήρωα των παιδικών μας χρόνων, μέχρι ένα κλειστοφοβικό πάρτι γενεθλίων με άρωμα Ωνάση και φόντο την Κέρκυρα, οι νέες ταινίες της εβδομάδας έχουν υλικό για διαφορετικά γούστα. Το μενού περιλαμβάνει σκοτεινή περιπέτεια εποχής, δραματική κομεντί, εφηβικό ψυχολογικό θρίλερ, κοινωνικό δράμα από το Ιράν, πιο ανάλαφρη περιπέτεια δράσης, αλλά και μία σπουδαία επανέκδοση για τους φίλους του αστυνομικού θρίλερ.

Σε μια περίοδο που η μεγάλη οθόνη ανταγωνίζεται τις πλατφόρμες και την καλοκαιρινή ραστώνη, οι νέες πρεμιέρες προσπαθούν να δώσουν λόγο στον θεατή να μπει ξανά σε σκοτεινή αίθουσα. Άλλες το πετυχαίνουν με ατμόσφαιρα, άλλες με ηθοποιούς πρώτης γραμμής, άλλες με ιδέες που μπορεί να μην είναι πάντα άψογα εκτελεσμένες, αλλά έχουν ενδιαφέρον.

Ο Θάνατος του Robin Hood

Ο «Θάνατος του Robin Hood» είναι ίσως η πιο απρόσμενη ταινία της εβδομάδας, ακριβώς επειδή παίρνει έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους λαϊκούς ήρωες της δυτικής μυθολογίας και τον απογυμνώνει από κάθε ρομαντική λάμψη. Ο Ρομπέν των Δασών του Μάικλ Σαρνόσκι δεν είναι ο γοητευτικός επαναστάτης που κλέβει από τους πλούσιους για να δώσει στους φτωχούς. Είναι ένας πληγωμένος, βίαιος και γερασμένος άνδρας, στοιχειωμένος από το παρελθόν του.

Ο Χιου Τζάκμαν, μακριά από την εικόνα του ηρωικού πρωταγωνιστή, δίνει στον Ρομπέν μια αίσθηση φθοράς και ενοχής. Το ενδιαφέρον της ταινίας δεν βρίσκεται τόσο στη δράση, όσο στο ερώτημα που θέτει: Πώς γεννιούνται οι θρύλοι; Ποιος αποφασίζει ότι ένας άνθρωπος με σκοτεινό παρελθόν μπορεί να μετατραπεί σε σύμβολο ελπίδας για έναν λαό;

Η ταινία έχει έντονη ατμόσφαιρα, αργούς ρυθμούς και μια σχεδόν πένθιμη διάθεση. Δεν θα ικανοποιήσει όσους αναζητούν μια κλασική περιπέτεια εποχής, αλλά θα ενδιαφέρει όσους αγαπούν τις αποδομητικές αφηγήσεις και τους αντιήρωες. Είναι ένα φιλμ για τη λύτρωση, την ενοχή και την ανάγκη των ανθρώπων να κατασκευάζουν μύθους για να αντέχουν την πραγματικότητα.

Η Πρόσκληση

Η «Πρόσκληση» της Ολίβια Γουάιλντ κινείται σε εντελώς διαφορετικό κλίμα. Πρόκειται για δραματική κομεντί δωματίου, βασισμένη στην ισπανική επιτυχία «Οι Γείτονες από Πάνω», με μια τετράδα ηθοποιών που αρκεί από μόνη της για να προκαλέσει ενδιαφέρον: Σεθ Ρόγκεν, Ολίβια Γουάιλντ, Πενέλοπε Κρουζ και Έντουαρντ Νόρτον.

Η ιστορία ξεκινά από μια φαινομενικά απλή συνθήκη. Ένα παντρεμένο ζευγάρι, που έχει χάσει την ερωτική και συναισθηματική του ζωντάνια, καλεί για δείπνο τους γείτονες του πάνω ορόφου. Όσο προχωρά η βραδιά, οι ευγένειες υποχωρούν και βγαίνουν στην επιφάνεια καταπιεσμένες επιθυμίες, απωθημένα και μυστικά.

Η Γουάιλντ χειρίζεται με ρυθμό το υλικό, δίνει χώρο στους ηθοποιούς και κρατά την ένταση μέσα στο διαμέρισμα χωρίς να το κάνει να μοιάζει στατικό. Η ταινία, πάντως, κουβαλά και την αδυναμία πολλών αμερικανικών ριμέικ ευρωπαϊκών επιτυχιών: Στρογγυλεύει τις πιο αιχμηρές γωνίες και κάνει τα πράγματα λίγο πιο εύκολα για τον θεατή. Παραμένει, όμως, μια ευχάριστη επιλογή για όσους θέλουν έξυπνους διαλόγους, κλειστούς χώρους, γρήγορες ατάκες και μια βραδιά με ενήλικη κωμική αμηχανία.

Η Πανούκλα

Η «Πανούκλα» είναι από τις ταινίες που ξεκινούν σαν ιστορία εφηβικής σκληρότητας και σταδιακά αποκτούν πιο ανησυχητικές διαστάσεις. Ο Τσάρλι Πόλινγκερ, στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τοποθετεί την ιστορία σε μια καλοκαιρινή κατασκήνωση πόλο, εκεί όπου οι ιεραρχίες των παιδιών μοιάζουν με μικρογραφία μιας βίαιης κοινωνίας.

Ο 12χρονος Μπεν φτάνει στην κατασκήνωση ευάλωτος, αμήχανος και συναισθηματικά εκτεθειμένος. Πολύ γρήγορα βρίσκεται μπροστά σε μια ομάδα αγοριών που λειτουργεί σαν αγέλη. Όποιος διαφέρει, γίνεται στόχος. Όποιος αμφισβητεί τον αρχηγό, τιμωρείται. Η «πανούκλα» του τίτλου δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι αποκλεισμού. Είναι η μεταφορά για τον τρόπο με τον οποίο η βία, η ντροπή και η ανάγκη αποδοχής μεταδίδονται από σώμα σε σώμα.

Η ταινία έχει στιγμές πραγματικού ψυχολογικού τρόμου, χωρίς να χρειάζεται εύκολες υπερβολές. Μιλά για τον εκφοβισμό, την τοξική αρρενωπότητα και την ηλικία όπου το παιδικό παιχνίδι μπορεί ξαφνικά να αποκτήσει σκληρότητα ενήλικου κόσμου. Μπορεί να χάνει κάπου τον ρυθμό της, όμως παραμένει από τις πιο ενδιαφέρουσες επιλογές της εβδομάδας.

Το Πάρτι Γενεθλίων

Το «Πάρτι Γενεθλίων» έχει ένα ισχυρό ελληνικό ενδιαφέρον. Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, γυρισμένο σε Αττική και Κέρκυρα, με τον Γουίλεμ Νταφόε στον κεντρικό ρόλο, πατά πάνω στον μύθο του πανίσχυρου μεγιστάνα που θυμίζει έντονα τον Αριστοτέλη Ωνάση.

Η δράση τοποθετείται στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Ο Μάρκος Τιμολέων, ένας ζάπλουτος επιχειρηματίας, οργανώνει στο ιδιωτικό του νησί ένα λαμπερό πάρτι για την κόρη του. Πίσω από τη χλιδή, όμως, υπάρχει έλεγχος, μυστικά, φόβος και μια βαθιά πατριαρχική ανάγκη να καθοριστεί το μέλλον των άλλων.

Ο Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ ενδιαφέρεται περισσότερο για την ατμόσφαιρα της εξουσίας παρά για το κουτσομπολιό του πλούτου. Το ειδυλλιακό σκηνικό γίνεται σχεδόν κλειστοφοβικό, ενώ ο Νταφόε κυριαρχεί με μια ερμηνεία που κινείται ανάμεσα στη γοητεία, την απειλή και την υπερβολή. Η ταινία δεν είναι χωρίς αδυναμίες στη δομή της, όμως διαθέτει θέμα, εικόνα και έναν πρωταγωνιστή που κρατά το βλέμμα πάνω του ακόμη και όταν η αφήγηση χαλαρώνει.

Το Τελευταίο Ρίσκο

Το «Τελευταίο Ρίσκο» είναι η πιο καθαρά εμπορική πρόταση της εβδομάδας. Περιπέτεια δράσης με τον Ράσελ Κρόου, τον Λουκ Έβανς, την Τερέζα Πάλμερ και τη Νίνα Ντόμπρεβ, κινείται σε γνώριμα νερά: Σκοτεινό παρελθόν, εγκληματικά δίκτυα, καρτέλ, απειλές και ένας ήρωας που θέλει να ξεφύγει, αλλά το παρελθόν δεν τον αφήνει.

Ο Μάνκο Καπάκ, ιδιοκτήτης μπαρ και άνθρωπος με πολλά κρυμμένα πίσω του, προσπαθεί να ξεκινήσει από την αρχή. Όταν όμως γίνεται στόχος ληστών και επικίνδυνων συμφερόντων, η νέα ζωή που ονειρεύεται μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης.

Δεν πρόκειται για ταινία που ανανεώνει το είδος. Το σενάριο είναι φορτωμένο, οι ανατροπές γνώριμες και η σκηνοθεσία περισσότερο λειτουργική παρά εμπνευσμένη. Ωστόσο, ο Ράσελ Κρόου δείχνει πιο ζωντανός από ό,τι σε πρόσφατες αντίστοιχες εμφανίσεις του και η ταινία μπορεί να λειτουργήσει για όσους ζητούν ένα χαλαρό, γρήγορο action φιλμ χωρίς μεγάλες απαιτήσεις.

Όσα Ξέρει η Μαριέλ

Το «Όσα Ξέρει η Μαριέλ» είναι μια από τις πιο έξυπνες μικρές εκπλήξεις του προγράμματος. Η ιδέα είναι απλή και γοητευτική: Μια 12χρονη αποκτά ξαφνικά την ικανότητα να διαβάζει τις σκέψεις των γονιών της. Αυτό που αρχικά μοιάζει με παιχνίδι φαντασίας γίνεται γρήγορα μια καυστική σάτιρα για την αστική οικογένεια, τον γάμο, τις μικρές απάτες της καθημερινότητας και την εικόνα που όλοι προσπαθούν να διατηρήσουν.

Ο Φρέντερικ Χάμπαλεκ κοιτάζει τους ενήλικες μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού και βρίσκει εκεί μια ωραία ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και την πίκρα. Η ταινία έχει κέφι, παρατηρητικότητα και μια ειρωνική ματιά απέναντι στην οικογενειακή κανονικότητα. Δεν αποφεύγει πάντα τη φεστιβαλική επιτήδευση, όμως παραμένει ευχάριστη και οξυδερκής.

Η Ημιτελής Ιστορία της Σίμα

Η «Ημιτελής Ιστορία της Σίμα» έρχεται από το Ιράν και αγγίζει ένα θέμα απολύτως σύγχρονο: Τη δύναμη της φήμης στα κοινωνικά δίκτυα. Ένας καθηγητής βλέπει τη ζωή του να ανατρέπεται όταν μια πληροφορία που τον αφορά κυκλοφορεί online και αρχίζει να αποκτά ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Η ταινία μιλά για έναν κόσμο όπου η αλήθεια δεν προλαβαίνει πάντα να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Η πληροφορία γίνεται όπλο, η δημόσια εικόνα διαλύεται σε λίγα λεπτά και ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πλήθος που έχει ήδη αποφασίσει. Παρά τις αδυναμίες της, η ταινία κρατά το ενδιαφέρον γιατί ακουμπά ένα ζήτημα παγκόσμιο, το οποίο στο ιρανικό κοινωνικό πλαίσιο αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος.

Ο Ανθρωποκυνηγός

Η επανέκδοση της εβδομάδας είναι ο «Ανθρωποκυνηγός» του Μάικλ Μαν, ένα από τα πιο κομψά και παγωμένα ψυχολογικά θρίλερ των ’80s. Πριν η «Σιωπή των Αμνών» κάνει τον Χάνιμπαλ Λέκτορ παγκόσμιο κινηματογραφικό εφιάλτη, ο Μαν είχε ήδη χτίσει έναν σκοτεινό, αισθητικά ακριβή κόσμο γύρω από το μυθιστόρημα «Κόκκινος Δράκος» του Τόμας Χάρις.

Η ταινία ακολουθεί τον πρώην πράκτορα Γουίλ Γκρέιαμ, ο οποίος επιστρέφει στο κυνήγι ενός κατά συρροή δολοφόνου, αναμετρώμενος όχι μόνο με το έγκλημα, αλλά και με τα δικά του όρια. Με στιλιζαρισμένη φωτογραφία, υποβλητική μουσική και ψυχρή ένταση, ο «Ανθρωποκυνηγός» παραμένει μια ταινία που αξίζει να δει κανείς στη μεγάλη οθόνη.

Τι να διαλέξετε αυτή την εβδομάδα

Για όσους θέλουν κάτι σκοτεινό και διαφορετικό, ο «Θάνατος του Robin Hood» είναι η πρώτη επιλογή. Για ελληνικό ενδιαφέρον, λαμπερό καστ και οικογενειακή ίντριγκα, το «Πάρτι Γενεθλίων» έχει το πιο δυνατό δέλεαρ. Για πιο ανήσυχο σινεμά, η «Πανούκλα» και η «Ημιτελής Ιστορία της Σίμα» ανοίγουν πιο δύσκολες αλλά ουσιαστικές συζητήσεις. Και για τους σινεφίλ, ο «Ανθρωποκυνηγός» είναι η επανέκδοση που δεν πρέπει να χαθεί.

Οι αίθουσες αυτή την εβδομάδα δεν έχουν μόνο μία προφανή επιλογή. Έχουν ταινίες για διάθεση, ηλικία, ρυθμό και αντοχή. Από τον μύθο που πεθαίνει μέχρι την οικογένεια που διαλύεται μπροστά σε ένα παιδί, το πρόγραμμα αποδεικνύει ότι το καλοκαίρι στο σινεμά δεν είναι μόνο blockbusters. Είναι και σκοτεινές ιστορίες, μικρές εκπλήξεις και παλιά αριστουργήματα που επιστρέφουν την κατάλληλη στιγμή.

Ταινίες τώρα στις αίθουσες: Από τη «Ρομερία» μέχρι το πολιτικό θρίλερ «Υπεράνω Πάσης Υποψίας» – Δείτε τα τρειλερ

• ταινίες
• ταινίες της εβδομάδας