Star Alert: Πληγωμένες ψυχές…

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Δεν μπορώ να αποφύγω την δική μου ματαιοδοξία της γραφής και ειδικά εδώ, στο net, που τα κείμενα αμέσως μόλις, διαβάζονται φαίνονται και μετράς βλέμματα και αναγνώστες. Όμως, εν γνώσει μου, πως αυτό δε θα διαβαστεί, θέλω να πω μια, ακόμα αδιαμόρφωτη στις λεπτομέρειες της, σκέψη.

Τα ινδάλματα της περασμένης εποχής, που τώρα περιφέρουν εαυτούς σαν σκιές, πόσο καταδικασμένα ήταν στην αυτοανάφλεξη και πόσο άφησαν στάχτη σε νέα είδωλα που κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα στήσει στα βάθρα τους; Αυτοί οι πρώην και οι νυν σταρ – λέμε τώρα- κατασκευές ενός συστήματος που αντάλλασσε το νέο κρέας, με άλλο φρεσκότερο, είχαν στο νου τους μόνο τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους και την καύση θυμιαμάτων και λιβανιών απ΄ τους αυλικούς τους.

Καμία σχέση με τις πληγωμένες, κολασμένες ψυχές, τους περιθωριακούς σταρ του παρελθόντος που ανέβηκαν στα προσωπικά και συνάμα αυτόνομα εθνικά εικονοστάσια. Τα θηρία που σε κατασπαράζουν από μέσα σου, είναι αυτά που σε κάνουν είδωλο, σταρ, ντίβα, βεντέτα, διαρκή ακτινοβολία, προσωπικό άγιο του περιθωρίου αξιοσέβαστο μέσα σε δαίμονες και πυρ εξώτερον. Η Ρόζα Εσκενάζι, η Σεβάς Χανούμ, η Μπίλι Χολιντέι, ο Τζιμ Μόρισον, η Κοτοπούλη, η Βλαχόπουλου, η Βασιλειάδου, ο Μανώλης Αγγελόπουλος, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, η Γκρέι, ο Καζαντζίδης, ο Μενιδιάτης, η Μαρινέλλα, ο Αυλωνίτης, ο Κουταλιανός, η Αλίκη, η Τζένη, η Γκιζέλα Ντάλι, ο οσιομάρτυρας της φυλής Βέγγος, η Γιώτα Λύδια, ο Μουφλουζέλης, ο Χρηστάκης, η Αλεξίου, ο Νταλάρας, ο Ορέστης Μακρής, ο Κιμούλης, ο Χατζιδάκις, ο Χρονάς, ο Θεοδωράκης, ο Κραουνάκης, ο Ξαρχάκος, ο Σεφέρης, ο Καρυωτάκης, ο Γκανάς, ο Γκάτσος, ο Ελευθερίου, οι Χαλκιάδες, ο Χατζηχρήστος, ο Παντελής Ζερβός, η Μπέλλου, ο Σαββόπουλος, η Παπαπαγιανοπούλου, ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος, η Κονιόρδου, η Φιλαρέτη Κομνηνού, η Καρυοφυλλιά, η Ντίντριχ, η Γκρέις Κέλι, η Άβα Γκάρντνερ, η Σπεράντζα Βρανά, η Καλουτά, η Ρούλα Πατεράκη, ο Βολανάκης, ο Βουτσινάς, ο Φασιανός, ο Ελ Γκρέκο, ο Μπάρκουλης, ο Λύτρας, ο Χαλεπάς,  ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, η Ειρήνη Παππά, ο Λάμπρος Κωσταντάρας, η Παξινού, η Αρώνη, η Βαλάκου, η Βασιλάκου, η Χατζηαργύρη, η Ταϋγέτη, η Νοταρά, ο Δαβαράκης, ο Μπιθικώτσης, ο Διονυσίου… πόνεσαν τα δάκτυλα μου να γράφω αγίους, οσίους, καθαγιασμένα πλάσματα λατρείας, ακόμα και αν τα βεβηλώσαμε, περασμένα μέσα μας κυτταρικά, αιώνια κομμάτια μας.
 

Και ξαφνικά; Κενό θρησκείας λαϊκής! Χωρίς είδωλα να αξίζουν το κόπο. Με τους πιστούς ετοίμους να αποθεώσουν τους υγιείς, καλοσχηματισμένους, καθαρούς απρόθυμους σταρ. Γιατί ο σταρ πρέπει και ο ίδιος να φλέγεται στην λάμψη του, να κουβαλάει την αρρώστια του, το θηρίο του, το προσωπικό του, οικόσιτο κτήνος, το φόβο, το περιθώριο, το αταίριαστο, το ξέχωρο, το άβολο, το μοναδικό, το σαρκοφάγο, το περιττό. Η σκηνή, η αγάπη του κοινού, η έκθεση καταπίνει τα κατασκευάσματα. Θα ανεχτεί αλλά δεν θα αφοσιωθεί, δε θα σώσει, δε θα αποθεώσει.

Νίλι Βανίλι να ανοιγοκλείνουν στόματα και να περιφέρουν μετριότητες είναι αυτοί, εδώ, της πνιγηρής, πληκτικής, προβλέψιμης showbiz μας. Μέτριοι όπως ο καιρός. Μέτριοι ίσως, όπως το κοινό τους. Μέτριοι ώστε να μην σταθούν στο ύψος τους, να μη καταδείξουν δρόμους, να μη γίνουμε ακόλουθοι τους. Μόνο έτσι θα βγαίναμε και θα έβγαιναν απ΄ την μετριότητα μας. Θα μου πείτε, τι να συζητάμε τώρα; Να γίνει η Φουρέιρα, Σεβάς Χανούμ ή ο Φοίβος, Παπαγιαννοπούλου; Σα να μη γυρίζει ο καιρός πίσω και να χουμε, απλά, τους καλλιτέχνες που μας αξίζουν…

 

• STAR