Στην Αθήνα ο… «άλλος» Γιώργος Λούκος

«Θα μιλήσουμε μόνο για το μπαλέτο της Λυόν. Αν ξεχαστώ και πω κάτι για το Φεστιβάλ, να το κόψεις…» λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου ο Γιώργος Λούκος από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής αφού η κλήση μου τον βρήκε στο Λονδίνο.
Ο ίδιος δεν θέλει να σχολιάσει το «σίριαλ» της παραμονής του ή όχι στο «τιμόνι» του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ωστόσο, σύμφωνα με τις υπάρχουσες ενδείξεις η θητεία του μάλλον βαίνει προς ανανέωση. (Στο περιθώριο συνέντευξης Τύπου η οποία δόθηκε προ ημερών ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Κώστας Τζαβάρας απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου ανέφερε ότι τις επόμενες ημέρες για το συγκεκριμένο θέμα θα συνεδριάσει τρικομματική επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους των παρατάξεων οι οποίες στηρίζουν την Κυβέρνηση, διατυπώνοντας, όμως, την εκτίμηση ότι θα παραμείνει ο κ. Λούκος).

Τις επόμενες ημέρες, πάντως, το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να έρθει σ΄επαφή με το «άλλο πρόσωπο» του Γιώργου Λούκου, αυτό του διευθυντή του φημισμένου μπαλέτου της Οπερας της Λυόν, της διεθνούς και πιο πολυταξιδεμένης ομάδας της Γαλλίας. Ο ίδιος διευθύνει το συγκρότημα που θα εμφανιστεί στις 8,9 και 10 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με το έργο «One of a kind» του θρυλικού τσέχου χορογράφου Γίρζι Κίλιαν, εδώ και 28 χρόνια.

«Ηρθα στη Λυόν από τη Νέα Υόρκη ως βοηθός του Μπομπ Γουίλσον και η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκοπό να μείνω, παρόλο που η Γαλλία μου άρεσε πάντα, εκεί πρωτοπήγα άλλωστε» θυμάται χαρακτηριστικά. Ο Γιώργος Λούκος παραδέχεται πως, όταν ανέλαβε τη διεύθυνση του εν λόγω συγκροτήματος δεν είχε κάποια συγκεκριμένη επιδίωξη. «Ημουν νέος, και δεν ήξερα» λέει και συνεχίζει: «Τότε ήταν μουσικός διευθυντής ο βρετανός μαέστρος Τζον Ελιοτ Γκάρντινερ. Όταν λοιπόν συνειδητοποίησα ότι ορισμένοι χορευτές δεν ήταν του επιπέδου που ήθελα, αυτός μου είπε: “κάνε αυτό που έκανα εγώ με τους μουσικούς: διωξ’ τους και όταν σε πάνε στα δικαστήρια θα έρθω εγώ να σε υπερασπιστώ. Οπερ και εγένετο. Ετσι, ήρθαν πολλοί νέοι χορευτές από διάφορες χώρες και άλλαξε το στιλ της “συνδικαλιστικής” συμπεριφοράς που προϋπήρχε…»

Η ανάληψη της διεύθυνση του μπαλέτου της Όπερας της Λυόν από τον Γιώργο Λούκο συνέπεσε με μια αλλαγή πολιτιστικής πολιτικής στη Γαλλία από την τότε κυβέρνηση τουΦρανσουά Μιτεράν. «Με υπουργό τον Τζακ Λανγκ άρχισε μια διαφορετική πολιτική επιχορηγήσεων, περιοδειών κ.λ.π και πολλοί χορογράφοι που ήταν της γενιάς μου και φίλοι μου όπως η Μαγκί Μαρέν, ο Φορσάιθ κ.α μπόρεσαν και ήρθαν και συνεργαστήκαμε και έτσι η ομάδα πήρε ένα διαφορετικό προφίλ, ένα προφίλ που δεν ήταν τόσο σύνηθες». 

Τι εννοεί ακριβώς; «Ως τότε οι ομάδες στηρίζονταν σ΄έναν χορογράφο ο οποίος έφτιαχνε τα έργα που παρουσίαζαν. Και αν μεν ο χορογράφος ήταν ο Κίλιαν, ο Φορσάιθ ή η Πίνα Μπάους είχε καλώς. Αν ήταν όμως κάποιος μέτριος, δεν ήθελε να συνεργαστεί με κάποιον καλύτερο, είναι σαφές ότι η μετριότητά του θα φαινόταν. Εγώ και κάποιοι άλλοι που δεν είμαστε χορογράφοι οι ίδιοι, είχαμε την ευχέρεια και καλούσαμε τους καλύτερους κι έτσι σήμερα έχουμε στο ρεπερτόριό μας έργα κορυφαίων δημιουργών. Απλώς τους λέω “ελάτε όποτε θέλετε” και όποτε το επιτρέπει το πρόγραμμά τους έρχονται και συνεργάζονται μαζί μας.

Αυτό έδωσε ένα συγκεκριμένο προφίλ στην ομάδα. Στηριζόμαστε στην ιδέα του ρεπερτορίου και όχι στην προσωπικότητα…» εξηγεί προσθέτοντας, ωστόσο, ότι πέρα από τη σχέση εμπιστοσύνης που έχει καλλιεργηθεί με τους καταξιωμένους χορογράφους της εποχής μας ο ίδιος φροντίζει να δίνει ευκαιρίες και σε νέους δημιουργούς.

Παρά την πολύχρονη σχέση του με την ομάδα, ο Γιώργος Λούκος λέει ότι ουδέποτε ως σήμερα ένιωσε να κουράζεται, να βαριέται. «Επειδή ζω στη Γαλλία εδώ και περισσότερα από 40 χρόνια, θεωρώ πως είναι σημαντικό να αισθάνεται κανείς ευτυχής στο μέρος που βρίσκεται» λέει και συνεχίζει: «Είμαστε από τις ομάδες που κάνουν τις περισσότερες περιοδείες στον κόσμο εδώ και 25 χρόνια. Είμαστε στις ΗΠΑ κάθε χρόνο, και στο Παρίσι δυο-τρεις φορές στη σεζόν. Πολλές από τις παραστάσεις μας στη Λυόν, δε, τις κάνουμε απογευματινές ώρες ώστε να προλαβαίνουν οι παριζιάνοι το τρένο της επιστροφής».

Ύστερα από τόσα χρόνια στη θέση του διευθυντή τον απασχολεί, άραγε, το μέλλον της ομάδας; «Το μόνο που σκέπτομαι είναι μήπως έρθει κάποιος χορογράφος ο οποίος δεν θα είναι τόσο υψηλού επιπέδου και χαθεί η ιδέα του ρεπερτορίου. Ωστόσο – καταλήγει- στη Γαλλία υπάρχει μεγάλος σεβασμός για το ρεπερτόριο…»
      
πηγή: tovima.gr

• Γιώργος Λούκος