Θεόδωρος Κουρεντζής έγινε 54 ετών

Σαν σήμερα 24 Φεβρουαρίου, το 1972 γεννήθηκε στον Βύρωνα ο Θεόδωρος Κουρεντζής, Έλληνας διευθυντής ορχήστρας, συνθέτης και ποιητής. Μεγάλο κεφάλαιο στην διεθνή κλασσική μουσική σκηνή.

Κάποια στιγμή που ήρθε – όντας πασίγνωστος – και διηύθυνε στην Ελλάδα, κάποιοι έγραψαν ότι είναι υπερτιμημένος και φιγουρατζής.

Εγώ ομολογώ τον είδα ζωντανά πολύ πρόσφατα στην Ε.Λ.Σ που ήρθε να διευθύνει το “Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα”, ένα έργο του Γιώργου Κουμεντάκη, για την παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου, και είδα ένα πολύ σοβαρό και συγκροτημένο μαέστρο που διηύθυνε με ευλάβεια θα έλεγα – χωρίς ίχνος φιγούρας.

Αλλά όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, οι Έλληνες ότι δεν καταλαβαίνουμε ή ότι δεν ταιριάζει στις γνώσεις και την αισθητική μας το αντιμετωπίζουμε απαξιωτικά κάνοντας του κακή κριτική.

Ας το πάρουν απόφαση όμως. Ο Θεόδωρος Κουρεντζής είναι superstar διεθνούς ακτινοβολίας.

Αν δεν σας λέει τίποτα το όνομα Θεόδωρος Κουρεντζής, θα με θεωρείτε τρελό που τον αναφέρω ως superstar. Έλα όμως που είναι!

Στην Ελλάδα τα ΜΜΕ μας ενημερώνουν ανελλιπώς για την τελευταία ασημαντότητα που εμφανίζεται στην τηλεόραση και όχι για εξέχοντες καλλιτέχνες, γι’ αυτό και τον Κουρεντζή δεν τον ξέρει πολύς κόσμος. Στην Ελλάδα όσοι λένε ότι ασχολούνται με την μουσική εννοούν τα καψουροτράγουδα – που καλά είναι κι΄ αυτά – αλλά δεν είναι μουσική.

Ο Κουρεντζής ασχολείται με την κλασσική μουσική και θέλω να πω, πως σύμφωνα με όσα διαβάζω στα ξένα ΜΜΕ, δεν έχει ξανά υπάρξει άλλος διευθυντής συμφωνικής ορχήστρας τόσο δυναμικός, τόσο ευφυής και τόσο… star.

Ο Θεόδωρος Κουρεντζής γεννήθηκε στον Βύρωνα και μέχρι τα 25 του έζησε εδώ, οπότε και κατάλαβε πως αυτό που ήθελε να κάνει δεν θα το πραγματοποιούσε στην Αθήνα. Έτσι έφυγε για την Ρωσία. Και εκεί έλαμψε το άστρο του.  Στο ντοκιμαντέρ του Κρίστιαν Μπέργκερ “Κουρεντζής: Κλασικός κι αντάρτης”, ο ίδιος λέει:

• “Έζησα εδώ, στην Ελλάδα, τα πρώτα 25 χρόνια μου. Αλλά, στα όνειρά μου, ακόμα εδώ ζω. Και όταν μιλώ διάφορες γλώσσες, στα ελληνικά είναι που σκέφτομαι”

Στην Αθήνα, με μητέρα δασκάλα πιάνου, από μικρή ηλικία – 4 ετών ήταν – όταν κάθισε στο πιάνο. Στα επτά του χρόνια άρχισε να μαθαίνει βιολί, ενώ στα δώδεκα του φοίτησε στο Ελληνικό Ωδείο στο Τμήμα Θεωρητικής Μουσικής και στο Τμήμα Εγχόρδων. Το 1990 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του μουσικού συγκροτήματος «Musica Aeterna» και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πόρτο Χέλι. Όταν τέλειωσε τις σπουδές του – αν και είχε εξασφαλισμένη υποτροφία για τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης, εγκαταστάθηκε στη Ρωσία και συγκεκριμένα στην Αγία Πετρούπολη, στο διάσημο Κρατικό Ωδείο της. Εκεί δάσκαλος του ήταν η σχεδόν μυθική μορφή της σοβιετικής διεύθυνσης ορχήστρας, ο Ηλίας Μούσιν. Ο ίδιος ο μαέστρος είπε για τον Θεόδωρο Κουρετζή:

• “Είχα πολύ ταλαντούχους μαθητές σαν τον Γκέρκγιεβ και τον Τερμικανόβ και μια μόνο διάνοια: τον Θεόδωρο Κουρεντζή”.

Στη Ρωσία τον θεωρούν ίνδαλμα, οι συναυλίες του είναι εβδομάδες πριν sold out, οι κριτικές είναι διθυραμβικές και τον  χαρακτηρίζουν «αναρχικό, ωραιοπαθή και ιδιοφυΐα» ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι δηλωμένος θαυμαστής του!

Στο ξεκίνημα του στην Μόσχα, όπως ομολογεί ο ίδιος, “έγινα επίκεντρο πολλών επιθέσεων”. Έτσι φεύγει και παίρνοντας μια τολμηρή απόφαση πηγαίνει να αναλάβει τη θέση του Μουσικού Διευθυντή της Κρατικής Όπερας και της Ορχήστρας του Νοβοσιμπίρσκ, στην Σιβηρία. Ένα τεράστιο συγκρότημα με θέατρο 3500 θέσεων. Με στόχο την αναμόρφωσή της. Εκεί δημιουργεί την MusicAeterna, ορχηστρικό σύνολο με όργανα εποχής, και χορωδία -η οποία αρχικά φέρει το όνομα «New Siberian Singers».

Οι παραστάσεις του εκεί συζητήθηκαν σε όλη την επικράτεια.  Έμεινε στο Νοβοσιμπίρσκ μέχρι το 2010. Το 2011 μετακινείται στην Περμ αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση της εκεί Όπερας. Δημιουργεί, στην Μόσχα, το απολύτως πρωτοποριακών τάσεων και αφιερωμένο σε όλες τις τέχνες φεστιβάλ «Τεριτόριγια» και, κατόπιν, στο Περμ το Φεστιβάλ «Ντιαγκίλεφ». Η καριέρα του, μαζί ή και χωρίς την MusicAeterna, γίνεται διεθνής και τα βραβεία αρχίζουν να συσσωρεύονται.

Στην Ελλάδα, επίσημα, με την MusicAeterna του, πρωτοεμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών του 2007 – επί Γιώργου Λούκου, βέβαια. Μία συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής, μια Πειραιώς 260 και έκτοτε έχει έρθει πολλές φορές.

Η μόνιμη επιστροφή στην Ελλάδα δεν τον απασχολεί ούτε ως σκέψη. Ο σημαντικότερος λόγος που δεν θέλει να εργαστεί εδώ είναι η διαχρονική έλλειψη διαπαιδαγώγησης και πειθαρχίας, τόσο των μουσικών όσο και του κοινού. Επίσης, η απουσία αξιόλογης ορχήστρας.

• Ορχήστρα