Tivictim: Θλιμμένοι σταρ χορεύουν…

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα 
Για τρίτη χρονιά –αν ήταν ΤΕΙ θα έπαιρνε ο Λάτσιος πτυχίο- παρουσιάζεται το Dancing with the stars. Και ναι, έχουμε ανάγκη ως κοινό από φαντασμαγορία, ένα Κυριακάτικο γλίστρημα από τις Δευτέρας τις εφορίες, τις απολύσεις, τον κόλαφο της ζωής στην Ελλάδα του μνημονίου. Και ναι, έχουμε ανάγκη από λίγη μαγεία, σαγήνη, στρας και αστερόσκονη και από όμορφα πλάσματα. Και ναι, οφείλουμε να αφήνουμε περιθώρια στην ομορφιά και στο όνειρο και να μην εξορίζουμε στο πυρ το εξώτερον μιας σοβαροφάνειας και αγέλαστης επίκρισης κάθε τι που μας βοηθάει να αποδράσουμε απ το ασπρόμαυρο μας σήμερα.

Η τηλεόραση δε μπορεί να παίζει μόνο την Λανκάρτ, Μερκελ, Σόιμπλε και την λεπτό προς λεπτό καταδίκη μιας γενιάς σε μαρασμό, μιζέρια και ειλωτισμό. Για αυτό, επιτέλους, κάτι είναι το θέαμα ενός φωτεινού πλατό, μια αστραφτερής και πάντα χαράς για το βλέμμα, κατοικημένης, πανέξυπνης Ζέτας, της υπέρκομψης όλο θετικότητας κ. Δανδουλάκη και των ζευγαριών να νικάνε την βαρύτητα. Βαλε σ΄ αυτό, ότι βγαίνει και μεροκάματο για ένα σωρό εργαζόμενους σε παραγωγή, αλλά και τεχνικούς, χορευτές, καλλιτέχνες. Όλα καλά; 

Θα μπορούσαν να είναι αν η θλίψη των σταρ και των θεατών δεν έριχνε μαύρο πέπλο πάνω στην λαμπερή εικόνα. Σα μνήμες απ το παρελθόν. Η ανεμελιά του θεάματος δείχνει ατοπική και φοβικά καρναβαλίστικη. Γίνεται φοβία σα τα θρίλερ που ο γελαστός βαμμένος κλόουν κρύβει τσεκούρια στα ρούχα του. Οι σταρ που συμμετέχουν ή είναι παντελώς μη σταρ, αδιάφοροι παροικούντες την καλλιτεχνική Ιερουσαλήμ, ξεπεσμένες αντιγραφές των εαυτών τους, η θλιμμένοι συνειδητοποιημένοι που κρύβουν πίσω από τεράστια, όλο λεύκανση χαμόγελα και μποτοξαρισμένες μούρες, αγωνία και άγχος, μη και τους κόψουν απ την αρχή και χαθούνε άδοξα.
Την πρώτη μέρα, η αγωνία να ακούσουν τι θα πει η επιτροπή ήταν τόσο έκδηλη στα πρόσωπα τους, που τραβιόντουσαν τα χαρακτηριστικά -όσο μπορούσαν λόγω ενέσιμων υλικών νεότητας πάντα- σα μάσκες! Ούτε από πτυχίο να τους έκοβε η σύγκλητος!

Το δε θέαμα; Προβλέψιμο! Κουρασμένο! Ένα déjà vu στιγμών που χουμε ξαναζήσει. Άχαρα αστεία! Κρυάδες στην ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, βουτηγμένες στο γλυκανάλατο. Ενζενί αιώνιες να κάνουν τις μεγαλομπεμπέκες με νάζια αναγούλας! Σύμβολα αισθησιασμού να περιφέρουν έναν μύθο που πολύ τους πέφτει σ αυτά τα μέτρα και σταθμά! Η Τρίφυλλη και η Μπάρμπα σώζουν τον τίτλο του σόου. Αρχετυπικές και συμβολικές και οι δυο καλύπτουν το ατέλειωτο και αχόρταγο κενό ενός προγράμματος με τις περσονες τους να εκτίθενται διπλά σε κρόσσια κινούμενα και αυτοδιαφημιζόμενο σεξ απιλ! Δυο σπουδαίες και περήφανες αλεπούδες στο παζάρι!

Και η Ζέτα και η Δανδουλάκη να στέκονται στο ύψος τους της εμφάνισης και της φήμης τους, κύριες, ντελικάτες και ποιητικές. Να τι έλειπε απ όλους τους άλλους, σχεδόν, αν εξαιρέσεις τις τέσσερις κυρίες! Η ποιοτικότητα του σταρ!

Σιλικόνη σε στήθη έτοιμα, λες, να εκτιναχτούν αυτόνομα στις μούρες των θεατών, επικίνδυνες ρουκέτες εύφλεκτων υλικών! Ζυγωματικά, χείλη φουσκωμένα σαν αλλαντικά. Δέρματα τεντωμένα σαν επεξεργασμένα λουστρίνια! Κραυγαλέα σεξουαλικότητα να διαδηλώνει την κυριαρχία σε ένα κοινό έως ευνουχισμένο σε ορέξεις πλέον! Θέαμα παρωδία μίμησης παλιών, δοξασμένων, όλη ψεύτικη ευημερία εποχών! Και θλίψη στα μάτια. Και όλο αυτό να μη τελειώνει.

Δυο ταινίες είδα και στο ζάπινγκ γύρναγα και μόλις χόρευε ένα ζευγάρι έκοβαν για διαφημίσεις. Η νύχτα της Μαρμότα με λίκρα, στρας και κολλητά κολάν. Κάποια στιγμή μόνο, ένας ερωτικότατος Νταλάρας ακούστηκε να τραγουδάει για ένα ταγκό, σκορπίζοντας λίγη μαγεία στα πλαστικά σκηνικά, ρούχα και σώματα. Και πάει και αυτό το βράδυ!

Από τον Σουλειμάν βέβαια, κάλιο ο Ηλίας Βρεττός να χορεύει τσα τσα τσα με αέρα αποθέωσης κλαρίνου!

• Dancing with the Stars