Το κλειστό κλαμπ του Μαξίμου και η ομάδα κρούσης στην αρένα της προανακριτικής – Το ΠΑΣΟΚ, ο φόβος της αντισυστημικής ψήφου -Ποιοι βιάζονται να κατεβάσουν την Καρυστιανού στην πολιτική 

«Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η επιλογή ανάμεσα στο καταστροφικό και το απαράδεκτο» – John Kenneth Galbraith

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προετοιμάζει το νέο κυβερνητικό σχήμα με τη μεθοδικότητα του Ντάνι Όσιαν από το Ocean’s Eleven. Το ερώτημα δεν είναι αν θα κάνει ανασχηματισμό, αλλά αν θα τον κάνει με τρόπο που να μοιάζει περισσότερο με reboot ή με sequel. Γιατί οι ανασχηματισμοί στην ελληνική πολιτική είναι σαν τις συνέχειες του Fast and Furious. Όλοι ξέρουμε πάνω κάτω τι θα γίνει, αλλά καθόμαστε να δούμε πώς ακριβώς θα εξελιχθεί το θέαμα.

Το κυβερνητικό σχήμα αυτή τη στιγμή θυμίζει υπερπαραγωγή με πολλούς κομπάρσους. Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν εισηγηθεί στον πρωθυπουργό να περιορίσει τον αριθμό των υπουργών και υφυπουργών. Το ζήτημα είναι ποιος θα μείνει, ποιος θα φύγει και ποιος θα αναβαθμιστεί σε πρωταγωνιστή. Διότι η πολιτική, όπως και ο κινηματογράφος, δεν συγχωρεί όσους μένουν στάσιμοι.

Η μεγάλη έξοδος και η μάχη για τα πρωτοκλασάτα χαρτοφυλάκια

Ο Κωστής Χατζηδάκης μετακινείται στο Μέγαρο Μαξίμου ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ένας ρόλος που παραπέμπει σε κάτι μεταξύ Άλφρεντ Πένιγουορθ και Καρδινάλιου Ρισελιέ. Στο υπουργείο Οικονομικών, η Νίκη Κεραμέως ήταν η αρχική επιλογή, αλλά αλήθεια ο Πρωθυπουργός τι ρόλο θα έχει; Θα συντονίζει τον συντονιστή;  Αλλά τελευταία στιγμή μπήκε στο τραπέζι το όνομα του Κυριάκου Πιερρακάκη. Ο ίδιος δεν ήθελε να μετακινηθεί στο Υπουργείο Μεταφορών, αφήνοντας το πεδίο ανοιχτό για την είσοδο του Κωνσταντίνου Κυρανάκη, ο οποίος καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στον σιδηρόδρομο χωρίς να εκτροχιαστεί.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης παραμένει στο Υπουργείο Υγείας, κλείνοντας το κεφάλαιο των εντάσεων που είχε με το Μαξίμου και θα συνεχίσει να τσακώνεται με τους «κομουνιστές» γιατρούς, ενώ ο Βασίλης Κικίλιας ετοιμάζει βαλίτσες για το Υπουργείο Ναυτιλίας θα πάρει και δραμαμίνες; Πως να αντέξει τόσες επιτυχίες άλλο ένα «Πολιτικό Κεφάλαιο» της χώρας. Στο ίδιο πλοίο επιβιβάζεται και ο Σταύρος Παπασταύρου- ναι αυτός που εκδιώχθηκε ενώ η κυβέρνηση ήταν σε πόλεμο με το ΒΗΜΑ αυτός ήταν στο σπίτι του επιχειρηματία -επιστρέφοντας ως υπουργός, μαζί με τον Νότη Μηταράκη και τον Κώστα Σκρέκα. Μιλάμε για επιλογές που μιλάνε στην κοινωνία…

Το κλειστό κλαμπ του Μαξίμου και η ομάδα κρούσης

Ο Μητσοτάκης έχει διαμορφώσει μια ομάδα στενών συνεργατών που λειτουργεί ως το εσωτερικό του κυβερνητικού στρατηγείου. Επικεφαλής ο Κωστής Χατζηδάκης, με συνεργάτες τον Άκη Σκέρτσο, τον Γιώργο Μυλωνάκη και τον Θανάση Κοντογιώργη. Πρόσωπα που κινούνται μεταξύ των ρόλων του fixer, του gatekeeper και του crisis manager. Βέβαια όλοι οι παραπάνω μάλλον απέτυχαν στη διαχείριση των Τεμπών και είδαν ξαφνικά εκατομμύρια πολιτών στις πλατείες για να πάρουν μυρουδιά τι γίνεται στην κοινωνία…

Οι ανακοινώσεις του ανασχηματισμού καθυστερούν, γεγονός που οδηγεί σε αλλεπάλληλες ανατροπές και καραμπόλες. Πολλοί βουλευτές περιμένουν το πολυπόθητο τηλεφώνημα, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη πέρασε από το Μαξίμου για μια 40λεπτη συνάντηση, προφανώς όχι για να αναλάβει κάποιο χαρτοφυλάκιο, αλλά για να προωθήσει τα δικά της πρόσωπα. Πήγε και έδωσε το χαρτάκι με τα ρουσφέτια, «Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;». Από αυτά που ακούω καλύτερα να μην κάνει ανασχηματισμό ο Μητσοτάκης γιατί θα τα κάνει χειρότερα, εκτός να μας εκπλήξει…

Το Μεγάλο ερωτηματικό: Το πάγκο ή οι νέες προσθήκες;

Η κεντρική επιλογή του πρωθυπουργού είναι αν θα δώσει ευκαιρία σε νέα στελέχη ή αν θα επιστρέψει σε δοκιμασμένους παίκτες. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος επιθυμεί διακαώς το Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά η παραμονή του Γιώργου Γεραπετρίτη– «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» – κάνει το σενάριο δύσκολο. Ο Θάνος Πλεύρης και ο Γιάννης Οικονόμου ακούγονται για διάφορες θέσεις, αλλά τίποτα δεν είναι δεδομένο. Και οι δύο έφυγαν ως αποτυχημένοι από τον προηγούμενο τώρα θα «αναβαφτιστούν» ως νέο αίμα…

Το μόνο σίγουρο είναι πως ο ανασχηματισμός, όπως κάθε επιτυχημένο blockbuster, θα έχει ανατροπές, κακογραμμένους διαλόγους και κάποιους χαρακτήρες που επιστρέφουν επειδή το κοινό δεν είχε χορτάσει την προηγούμενη ερμηνεία τους. Στο τέλος, βέβαια, το έργο θα συνεχιστεί. Γιατί, όπως είχε πει και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, η πολιτική επιβίωση είναι θέμα επιμονής και ελιγμών.

«Η αλήθεια είναι κόρη του χρόνου, όχι της εξουσίας» – Φραγκίσκος Βάκων

Ο ανασχηματισμός και η προανακριτική για τον Χρήστο Τριαντόπουλο μοιάζουν με τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Από τη μία, η κυβέρνηση επιχειρεί μια αλλαγή ατζέντας με νέα πρόσωπα και αναδιανομή εξουσίας. Από την άλλη, όμως, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ζήτημα που αρνείται να εξαφανιστεί, όσο κι αν τοποθετείται κάτω από το χαλί.

Αν ο ανασχηματισμός είναι το επιδόρπιο, η προανακριτική είναι το πικρό χάπι. Γιατί ενώ το πρώτο επιτρέπει τη διαχείριση προσδοκιών και εσωκομματικών ισορροπιών, το δεύτερο είναι ένα αβέβαιο στοίχημα. Στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, δεν έχει σημασία μόνο το σενάριο αλλά και ο σκηνοθέτης. Και το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να σκηνοθετήσει μια παράσταση όπου όλα φωτίζονται επιλεκτικά.

Η κυβέρνηση στην αρένα της προανακριτικής

Η βασική στόχευση του Μαξίμου είναι να περάσει το μήνυμα ότι ο Τριαντόπουλος δεν είχε καμία εμπλοκή με την αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος στα Τέμπη. Το κυβερνητικό αφήγημα βασίζεται σε δύο άξονες:

• Την αναφορά του πορίσματος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ που αναφέρει ότι οι κυβερνητικοί παράγοντες στο σημείο «δεν είχαν καμία ανάμειξη ούτε έδιναν εντολές», μόνο που η αναφορά γίνεται για τις πρώτες ώρες και όχι στη συνέχεια που αποφασίστηκε η μεταφορά κρίσιμων στοιχείων στο Κουλούρι.
• Το e-mail του Τριαντόπουλου προς στελέχη της κυβέρνησης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, το οποίο υποτίθεται πως αποδεικνύει ότι δεν είχε αποφασιστικό ρόλο.

Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Η προανακριτική δεν είναι εξεταστική επιτροπή, αλλά μια διαδικασία που ανοίγει νέες υποθέσεις. Το να τεθεί στο μικροσκόπιο η στάση του πρώην υφυπουργού Κλιματικής Κρίσης μπορεί να έχει παρενέργειες που δεν έχουν ακόμη υπολογιστεί.

Το «άγνωστο Χ» και οι κυβερνητικοί φόβοι

Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να μετατραπεί σε μπούμερανγκ. Οι προβληματισμοί περιστρέφονται γύρω από τρεις βασικούς κινδύνους:

• Το αν θα κληθούν ως μάρτυρες οι Γεραπετρίτης και Σκέρτσος, στους οποίους εστάλη το επίμαχο e-mail. Η αντιπολίτευση θα τους πιέσει, αλλά η κυβέρνηση ξέρει πως αν δεν εμφανιστούν, θα κατηγορηθεί για απόπειρα συγκάλυψης.
• Το ενδεχόμενο να προκύψουν νέα στοιχεία ή να διαρρεύσουν έγγραφα που δεν είχαν υπολογιστεί. Το προηγούμενο με το e-mail του Τριαντόπουλου έχει κάνει το Μαξίμου να συνειδητοποιήσει ότι η υπόθεση μπορεί να αποκτήσει ανεξέλεγκτη δυναμική.
• Το γεγονός ότι αυτή η προανακριτική θα αποτελέσει το μοντέλο για άλλες έρευνες που πιθανότατα θα ακολουθήσουν, ειδικά όταν βγει το τελικό πόρισμα για την τραγωδία. Αν αυτή η επιτροπή καταλήξει σε ένα φιάσκο τύπου εξεταστικής, η σκιά της συγκάλυψης θα γίνει πιο βαριά και πιο επικίνδυνη.

Όπως έλεγε και ο Κλεμανσό, «ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να τον αφήσουμε στους στρατηγούς». Το ίδιο ισχύει και για τη διαχείριση ενός πολιτικού καυτού ζητήματος. Η κυβέρνηση μπορεί να επιθυμεί να ελέγξει τη διαδικασία, αλλά οι πολιτικές και θεσμικές ισορροπίες είναι πολύ πιο δύσκολες από έναν ανασχηματισμό με προεπιλεγμένους πρωταγωνιστές.

Σε αυτή τη συγκυρία, ένα είναι βέβαιο: το πολιτικό τοπίο δεν μπορεί να «μπαζωθεί» όπως το σημείο του δυστυχήματος. Και η κυβέρνηση, όσο κι αν προσπαθεί, δεν μπορεί να ελέγξει τον χρόνο. Όπως είπε κάποτε ο Αβραάμ Λίνκολν, «μπορείς να κοροϊδέψεις κάποιους για πάντα, όλους για λίγο, αλλά όχι όλους για πάντα».

Καημένε Φάμελλε τι σου ΄μελλε να πάθεις…

Καλά ο Κοτζιάς που φλερτάρει με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δηλώνει ότι θα ψήφιζε την Μαρία Καρυστιανού για πρωθυπουργό, ξεχνώντας ότι ο Πρόεδρος του κόμματος Σωκράτης Φάμελλος είναι τυπικά πρωθυπουργήσιμος.

Αλλά η Ελενα Ακρίτα που συμφωνεί με τον Κοτζιά για την περίπτωση της κυρίας Καρυστιανού; Βουλευτίνα ούσα του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβαίνει ότι αυτό είναι φουρνέλο στον Φάμελλο;

Ενώ ο Κοτζιάς, για να λέμε του στραβού το δίκιο, μπορεί να είναι θηρευτής εντυπώσεων αλλά δεν είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ελάτε τώρα στη θέση του Φάμελλου. Τι να πεί στην Ακρίτα ο άνθρωπος; Ότι η πρόταση για πρωθυπουργία Καρυστιανού είναι προσβλητική για τον ίδιο; Εξυπνη είναι, ασφαλώς και το καταλαβαίνει.

Όμως ο πονοκέφαλος για τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ είναι συνεχής. Πέρα από την ιδέα της Ακρίτα και από τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι το κόμμα βρίσκεται μονίμως στην έκτη θέση, έρχεται κι ο Πολάκης και λέει ανοιχτά ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο ξεκάθαρο όσο πρέπει, και αυτό αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις.

Μην ξεχνάτε ότι ο Πολάκης είναι ο μισός ΣΥΡΙΖΑ όπως έχει δηλώσει ο ίδιος. Επομένως ο λόγος του μετράει εσωκομματικά. Και τέτοιες αιχμές, όπως αυτή για το πρόγραμμα, πλήττουν πρωτίστως τον αρχηγό του κόμματος Σωκράτη Φάμελλο.

Εν τω μεταξύ ούτε το φλέρτ του ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Αριστερά πάει καλά. Κι έτσι η πιθανότητα επανένωσης φαντάζει δύσκολη αν όχι αδύνατη. Βέβαια, όπως έχουμε γράψει, υπάρχει περίπτωση κάποια στελέχη της Νέας Αριστεράς να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτό δεν το λές και μεγάλη επιτυχία…

Τελικά, πολλά τα προβλήματα για τον κύριο Φάμελλο. Απ΄την πλευρά μας, να του ευχηθούμε καλά ξεμπερδέματα του ανθρώπου…

«Στην πολιτική, οι εχθροί σου σε βρίζουν και οι φίλοι σου σε καταστρέφουν» – Κλεμανσό

Μέχρι χθες, όσοι προσπαθούσαν να απαξιώσουν τη Μαρία Καρυστιανού, προερχόντουσαν από τα γνωστά διαδικτυακά τρολ που εκπαιδεύτηκαν στην τέχνη της λάσπης πιο καλά κι από στρατόπεδο πρακτόρων του Ψυχρού Πολέμου. Όμως, ξαφνικά, στην παράσταση προστέθηκαν ο Νίκος Κοτζιάς, η Έλενα Ακρίτα και άλλοι του συριζαϊκού χώρου, αναλαμβάνοντας ρόλο πολιτικών «νονών».

Το μοτίβο είναι γνωστό και έχει ξαναπαιχτεί: πρώτα διαρρέεται μια πιθανή πολιτική εμπλοκή, μετά έρχονται οι στημένες επιθέσεις (με τα «καλύτερα λόγια» πάντα), και στο τέλος δημιουργείται μια ψευδοπραγματικότητα όπου η Καρυστιανού, η οποία δεν έχει αφήσει κανένα υπαινιγμό περί πολιτικής, εμφανίζεται σαν υποψήφια εν αναμονή.

Όταν τα Τρολ και η πολιτική συναντιούνται

Η Καρυστιανού, με τον αγώνα της για δικαιοσύνη σχετικά με την τραγωδία των Τεμπών, έχει κερδίσει τη δημόσια εκτίμηση. Και αυτό είναι που ενοχλεί. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να περιορίσεις κάποιον που έχει ηθικό ανάστημα είναι να του προσδώσεις πολιτικές βλέψεις. Γιατί αν καταφέρεις να τον παρουσιάσεις ως πολιτικό παίκτη, μπορείς να τον χτυπήσεις με τους γνωστούς κανόνες της κομματικής φθοράς.

Και τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να κάνει το αυτονόητο – να υπερασπιστεί όσους αγωνίζονται για την αλήθεια –, προτιμά να μπει στο παιχνίδι του υπόγειου «στησίματος» ή όχι γιατί κάτι ξέρουν;

Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει

Αν υπάρχει κάτι που η πολιτική σκηνή δείχνει να αγνοεί, είναι πως η κοινωνία έχει αποδείξει πως δεν ξεχνά. Όταν οι συγγενείς των θυμάτων δίνουν έναν τίμιο αγώνα, το τελευταίο πράγμα που θέλει να ακούσει ο κόσμος είναι θεωρίες συνωμοσίας περί πολιτικών φιλοδοξιών.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα ασχοληθεί η Καρυστιανού με την πολιτική. Αν το κάνει, θα κριθεί με όρους πολιτικούς, όχι με συναίσθημα. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί τόσος κόσμος – από το μέγαρο Μαξίμου μέχρι την Κουμουνδούρου – βιάζεται να την εντάξει σε ένα παιχνίδι που η ίδια δεν έχει καν δηλώσει συμμετοχή.

Όπως έλεγε και ο Τσόρτσιλ, «οι πολιτικοί σκέφτονται τις επόμενες εκλογές, οι ηγέτες τις επόμενες γενιές». Και κάποιοι δείχνουν να φοβούνται ότι η Καρυστιανού ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

«Μια κυβέρνηση που κλείνει τα αυτιά της στον λαό, στο τέλος θα τα ακούσει από την Ιστορία» – Ουίνστον Τσόρτσιλ

Στην πολιτική, όπως και στο σινεμά, υπάρχουν δύο είδη χαρακτήρων: αυτοί που διαμορφώνουν το σενάριο και αυτοί που παίζουν ρόλους κομπάρσων χωρίς να το ξέρουν. Στη Χαριλάου Τρικούπη ξέρουν ότι για να αναδειχθείς πρωταγωνιστής, δεν αρκεί να περιμένεις να σε φωτίσει ο σκηνοθέτης. Πρέπει να επιβάλεις τον ρόλο σου.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει επιλέξει τη στρατηγική της σκληρής αντιπολίτευσης απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, θέλοντας να επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ σε κεντρικό ρόλο. Οι Κεντρώοι ψηφοφόροι είναι ο μεγάλος του στόχος, όμως υπάρχει ένα πρόβλημα: το πολιτικό σκηνικό έχει αποκτήσει έναν άγριο και απρόβλεπτο παίχτη – την αντισυστημική ψήφο. Και εδώ το παιχνίδι γίνεται ενδιαφέρον.

Ο φόβος της αντισυστημικής ψήφου: Ο νονός και οι αουτσάιντερ

Όπως έλεγε ο Μάο Τσε Τουνγκ, «όπου υπάρχει χάος, υπάρχει και ευκαιρία». Το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη και η κοινωνική αγανάκτηση έχουν δημιουργήσει ένα ρεύμα απογοήτευσης, το οποίο διοχετεύεται είτε στην αποχή είτε σε κόμματα που φωνάζουν δυνατά, ακόμα κι αν το μήνυμά τους είναι μπερδεμένο.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως αντισυστημικό κόμμα. Ούτε το θέλει ούτε το μπορεί. Στόχος του είναι να αναδειχθεί ως η θεσμική εναλλακτική, απέναντι σε μια κυβέρνηση που κλονίζεται και έναν ΣΥΡΙΖΑ που ακόμα προσπαθεί να βρει τα πατήματά του.

Ο Ανδρουλάκης κοιτάζει προσεκτικά τους Κεντρώους που εγκαταλείπουν τη Νέα Δημοκρατία ή βρίσκονται στον πολιτικό προθάλαμο, περιμένοντας μια πρόταση που θα τους πείσει. Η απειλή είναι ξεκάθαρη: αν αυτοί οι ψηφοφόροι στραφούν στην αντισυστημική ψήφο, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μείνει εκτός νυμφώνος. Ήδη η… πλεύση τους είναι προς τη Ζωή που, μάλιστα κάποιες δημοσκοπήσεις τη δείχνουν δεύτερο κόμμα!

Το σχέδιο Μπένου: «Catch Me If You Can ή Η Επιστροφή του Jedi;»

Σε αυτό το πλαίσιο, έρχεται η εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ για το κράτος, με την υπογραφή του Σταύρου Μπένου. Και εδώ φαίνεται η στρατηγική του Ανδρουλάκη: δεν θέλει να κινηθεί μόνο σε επίπεδο καταγγελιών, αλλά να καταθέσει προτάσεις που να δείχνουν σοβαρότητα και προοπτική.

Η εκδήλωση είναι το δεύτερο βήμα μετά τη συζήτηση για τη Δικαιοσύνη, σηματοδοτώντας μια προσπάθεια να παρουσιαστεί το ΠΑΣΟΚ ως η παράταξη που δεν αρκείται σε συνθήματα, αλλά μιλάει με ρεαλισμό. Όπως σε κάθε καλό πολιτικό θρίλερ, όμως, υπάρχει πάντα το ερώτημα: θα ακούσει κανείς το μήνυμα ή το έργο θα χαθεί μέσα στον θόρυβο των λαϊκιστών και των επικοινωνιακών show;

Το μεγάλο στοίχημα: Ο νικητής τα παίρνει όλα

Η πολιτική σκηνή σήμερα θυμίζει περισσότερο Hunger Games παρά West Wing. Η κοινωνία είναι θυμωμένη, απογοητευμένη και δύσπιστη. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να προτείνει λύσεις, αλλά το στοίχημα είναι αν οι πολίτες θέλουν να ακούσουν λύσεις ή απλώς κάποιον να φωνάξει πιο δυνατά από τους υπόλοιπους.

Όπως έλεγε και ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, «στην πολιτική, το να εξηγείς είναι ήδη ήττα». Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ ουσίας και εντυπώσεων. Και αυτό, στις σημερινές συνθήκες, είναι πιο δύσκολο από ποτέ.

• Hard Talks
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Μαρία Καρυστιανού