Το reboot της κυβέρνησης μπροστά στα Τέμπη – «Μυαλοπώληδες» χωρίς πραμάτεια οι «πράσινοι αντάρτες» – Οι μεταγραφές του Ανδρουλάκη και το πολιτικό Survivor – Ο χρόνος του ανασχηματισμού – The Oscar goes to…

“Αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους”

Στην πολιτική, όπως και στο σκάκι, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, όταν το έδαφος γίνεται βαλτώδες, αλλάζεις πίστα. Το Μαξίμου μοιάζει να έχει εμπεδώσει τη στρατηγική του αντιπερισπασμού και, όπως κάθε καλός ταχυδακτυλουργός, ξέρει ότι το κόλπο δεν είναι να εξαφανίσεις το πρόβλημα, αλλά να στρέψεις τα βλέμματα αλλού.

Τα Τέμπη όμως δεν είναι απλά ένα δυστύχημα. Είναι ένα πολιτικό βαρίδι που όσο κι αν το πετάς από το πλοίο, γυρίζει μπούμερανγκ με κάθε νέο στοιχείο, κάθε δάκρυ οικογένειας που δεν ζητά δικαίωση αλλά αυτονόητη ευθύνη. Παρόλα αυτά, το κυβερνητικό επιτελείο αποφάσισε ότι δεν μπορεί να μείνει καθηλωμένο στον σταθμό αυτό. Ο σχεδιασμός είναι σαφής: επιτάχυνση, αντιστροφή του αρνητικού κλίματος και αλλαγή θεματολογίας.

Ο Πρωθυπουργός βγαίνει από το παρασκήνιο και επανεμφανίζεται σε μια σειρά από “συμβολικές” επισκέψεις: από το σχολείο στη Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι το αμαξοστάσιο της ΟΣΥ και, μεθαύριο, στη Θεσσαλονίκη για το Thessaloniki Summit. Το μήνυμα; Η κυβέρνηση “προχωράει”, ακόμα κι αν η κοινωνία νιώθει πως βρίσκεται σε βάλτο.

“Η τέχνη του εφικτού ή του εφησυχασμού;”

Όπως έλεγε ο Βίσμαρκ, η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Στην ελληνική εκδοχή, η τέχνη είναι το να παρουσιάζεις το αμήχανο ως αναπόφευκτο και το αναμενόμενο ως πρωτοποριακό. Το κυβερνητικό αφήγημα θέλει να πείσει πως δεν υπάρχει “εμμονή” στα Τέμπη, αλλά “πολιτική αξιοποίηση” από την αντιπολίτευση.

Η τακτική της ΝΔ είναι διπλής γραμμής: από τη μια, να εμφανίζεται ως η “υπεύθυνη δύναμη” που συγκρούεται με τον “λαϊκισμό”, και από την άλλη, να προβάλλει το κυβερνητικό έργο με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές του 2027. Το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον ο βασικός στόχος. Δεν είναι τυχαίο ότι η ΝΔ επιλέγει να χτυπά τον Ανδρουλάκη εκεί όπου πονάει – στην ασάφεια του λόγου του και στην αδυναμία του να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά της κυβέρνησης. Το δίλημμα που επιχειρείται να στηθεί είναι απλό: σταθερότητα ή χάος; Μητσοτάκης ή θολό κέντρο;

“Το δράμα και η κάθαρση αργούν…”

Ο ελληνικός λαός έχει συνηθίσει στο πολιτικό δράμα – το ζητούμενο είναι αν θα υπάρξει κάθαρση. Το Μαξίμου ποντάρει ότι με τον κατάλληλο χρονισμό και έναν πολιτικό “καταιγισμό” θετικών ειδήσεων θα ξεπεράσει τη σκιά των Τεμπών.

Όμως, το να προσπαθείς να αλλάξεις σελίδα όταν το προηγούμενο κεφάλαιο είναι ακόμη γραμμένο με αίμα δεν είναι απλά δύσκολο – είναι επικίνδυνο. Και αν κάτι μας έχει διδάξει η ιστορία, είναι ότι οι μεγάλες κρίσεις δεν λύνονται με επικοινωνιακές εξορκιστικές τελετές. Όσο κι αν το Μαξίμου αλλάζει τροχιά, το ερώτημα παραμένει: αυτή η επανεκκίνηση οδηγεί κάπου ή απλώς μας βάζει ξανά στον φαύλο κύκλο της λήθης μέχρι την επόμενη τραγωδία;

Αυτοί διχάζονται, η Ζωή πετάει…

Λένε ότι η άρνηση της Νέας Αριστεράς να απόσχει από την τελευταία ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας-επομένως να μην ψηφίσει την Κατσέλη που είχε προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ- ήταν μιας μορφής εκδίκηση για το ότι η Κουμουνδούρου είχε απορρίψει την πρόταση της ΝΕ.ΑΡ για την υποψηφιότητα Ράμμου.

Θα πείτε-και με το δίκιο σας- «εδώ ο κόσμος καίγεται» κλπ κλπ. Αλλά εκεί στην…πολυνησία της συγκεκριμένης Αριστεράς έτσι πορεύονται χρόνια τώρα. Διαφωνίες, συγκρούσεις, διασπάσεις και πάει λέγοντας.

Τέλος πάντων, το πρόσφατο…προεδρικό επεισόδιο δείχνει αυτό που σας λέγαμε εμείς εδώ στο Hard. Ότι οι μισοί της Νέας Αριστεράς δεν θέλουν να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι άλλοι μισοί βρίσκουν ότι η…επανένωση είναι ο μόνος δρόμος σωτηρίας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι δεν αποκλείεται διάσπαση της Νέας Αριστεράς ή -να το πούμε κάπως αλλιώς- μαζικές αποχωρήσεις στελεχών και επανένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το θέμα όμως είναι ότι και τα δύο κόμματα-κυρίως η ΝΕ.ΑΡ, βέβαια- πάνε κατά διαόλου στις δημοσκοπήσεις, με αποτέλεσμα να βλέπουν την πλάτη της Κωνσταντοπούλου τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

Μα η Πλεύση Ελευθερίας ανήκει στην Αριστερά; Σωστό ως ερώτημα. Αλλά αυτή ήταν η αφετηρία της Ζωής. Το ότι τώρα…πλέει και σε άλλες θάλασσες είναι γεγονός. Που φουσκώνει μάλιστα τα δημοσκοπικά πανιά της.

Κι όπως πάει, αιχμηρή και συγκρουσιακή-ειδικά στο θέμα των Τεμπών-, δεν αποκλείεται να αφήσω πίσω της και τους λαϊκιστές της απέναντι πλευράς(Βελόπουλο, Λατινοπούλου).

Με δυό λόγια, η Κωνσταντοπούλου έχει ρεύμα. Αν θα συνεχιστεί αυτή η άνοδος, κανείς δεν ξέρει. Διότι, κι άλλοι είχαν ρεύμα κατά το παρελθόν και μπήκαν στη Βουλή με υψηλά ποσοστά, αλλά μετά έσβησαν…

Οσο για τους άλλους που είπαμε στην αρχή, άστα να πάνε. Αυτοί διυλίζουν τον κώνωπα και νομίζουν ότι η κοινωνία τους παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα…Μωραίνει Κύριος…

Πες τα Χρυσόστομε!

Εβαλε φωτιά στα τόπια με άρθρο του στα «Νέα» ο Νίκος Χριστοδουλάκης, πρώην υπουργός Οικονομίας και στενός συνεργάτης του Νίκου Ανδρουλάκη. Μιλάμε για ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις που αφορούν το ΠΑΣΟΚ και την πορεία του.

Απηχούν τις σκέψεις του Ανδρουλάκη; Μάλλον…Θα προκαλέσουν κάποιες δυσαρέσκειες σε κάποια πρόσωπα και σε ομαδούλες μέσα στο ΠΑΣΟΚ; Μάλλον! Ας δούμε όμως τι λένε αυτές οι προτάσεις:

1)Να καταργηθεί ο τρόπος εκλογής Προέδρου στο κόμμα. Να μη γίνεται όπως μέχρι τώρα, με αποτέλεσμα να ψηφίζει ο καθένας-ακόμη και ψηφοφόροι άλλων κομμάτων- αλλά από διευρυμένο Συνέδριο με διαπιστωμένα μέλη, όπως κάνουν όλα τα Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα στην Ευρώπη.

Θυμίζουμε, ότι τον τρόπο εκλογής από…τον λαό, είχε εισαγάγει ο Γιώργος Παπανδρέου…

2) Να καταργηθούν οργανωμένες ομάδες και μικρά κόμματα που συναποτελούν το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο γιατί το κόμμα κινδυνεύει να χάσει το μπόνους εδρών, αν έρθει πρώτο, αλλά και γιατί-λέει ο Χριστοδουλάκης-ο κόσμος δεν εμπιστεύεται κυβερνήσεις…σε σχήμα περικοκλάδας!

Ως γνωστόν ένα μικρό κόμμα που υπάρχει στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ είναι το ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου…Πάντως ο πρώην υπουργός έγραψε – μιλώντας για την κατάργηση μικρών κομμάτων και ομάδων-ότι είναι αυτονόητο να υπάρχουν «ρεύματα ιδεών»…

3) Να δημιουργεί άμεσα Γραφείο Τεκμηρίωσης, ώστε κάθε πρόταση που εξαγγέλλει και προτείνει το ΠΑΣΟΚ να είναι απολύτως κοστολογημένη για να ξέρει ο κόσμος τι ψηφίζει.

4) Να σταματήσει η πλειοδοσία περί μετεκλογικών συνεργασιών με διάφορες δυνάμεις, λέγοντας ότι «Σε άλλες χώρες, ποτέ κανένα κόμμα πέριξ του Κέντρου δεν προεξόφλησε καμία μετεκλογική συνεργασία – απλούστατα γιατί όσοι διαφωνούσαν δεν θα το ψήφιζαν και όσοι συμφωνούσαν θα διάλεγαν το ορίτζιναλ».

Επίσης σημείωσε το εξής: «Ακόμα και ο μετρ των κεντροαριστερών συμμαχιών, ο Πέδρο Σάντσεθ, είχε μεν αποκλείσει την συνεργασία με τη Δεξιά και την Ακροδεξιά, αλλά καμία δέσμευση δεν είχε με ποιους θα συμμαχούσε αργότερα.Σύνθημά του ήταν οι πολίτες να «ξεκαθαρίσουν ποιες πολιτικές δυνάμεις θέλουν να ηγηθούν».

…Τι λέτε; Δεν είναι πολύ ενδιαφέρουσες αυτές οι προτάσεις; Θα προκαλέσουν αντιδράσεις από κάποιους θιγόμενους; Πολύ πιθανό…Ιδωμεν.

Οσκαρικές μετακινήσεις και οι «σταρ» του ανασχηματισμού

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με μια στρατηγική που θα ζήλευε και ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, έδωσε δεύτερη συνέντευξη μετά τα συλλαλητήρια της 26ης Ιανουαρίου. Αυτή τη φορά όμως χωρίς live κάμερες. Προφανώς, το Μαξίμου αποφάσισε πως καλύτερα τα γραπτά παρά τα προφορικά – και μερικές φορές είναι καλύτερο να μη χρειάζεται να τις υπερασπιστείς σε real time.

Ο χρόνος του ανασχηματισμού – The Oscar goes to…

Πίσω από τις κουίντες, το μεγάλο στοίχημα δεν είναι μόνο η κοινωνική κατακραυγή για τα Τέμπη, αλλά και ο προσεχής ανασχηματισμός.

Οι πιθανότητες να γίνουν οι αλλαγές στην κυβέρνηση μετά την ορκωμοσία του Κώστα Τασούλα – δηλαδή περί τις 15 Μαρτίου – είναι μοιρασμένες με το ενδεχόμενο να γίνει αμέσως μετά τα συλλαλητήρια της 28ης Φεβρουαρίου.

Κάθε μέρα, στο Μαξίμου, έχουμε και μια «άσκηση με νέα δεδομένα», σαν να βρισκόμαστε στο Moneyball της ελληνικής πολιτικής. Και σε ένα τέτοιο σκηνικό, οι υπουργικές καρέκλες θυμίζουν μουσικές καρέκλες – με τη διαφορά ότι εδώ δεν υπάρχουν νικητές, μόνο survivors.

Η ενίσχυση του Μαξίμου και του Υποδομών, ο ρόλος Βορίδη – Κικίλια

Συζητείται η τοποθέτηση αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών στο Υπουργείο Υποδομών. Όχι «σπάσιμο»του υπουργείου, αλλά ένα λίφτινγκ, μήπως και φανεί πιο λειτουργικό στις δημοσκοπήσεις. Ο Μητσοτάκης ετοιμάζει πέντε με έξι μετακινήσεις υπουργών – όχι «ένα και καλό», αλλά «μαζικό casting», γιατί εκτός από πολιτικές ευθύνες, υπάρχουν και χοντρές δυσλειτουργίες στο κυβερνητικό σχήμα. Ο Μάκης Βορίδης πάει προς παραγωγικό υπουργείο έχει αποδείξει την επάρκεια. Ο Βασίλης Κικίλιας θέλει να φύγει από το Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας αλλά δεν έχει δείξει την επάρκεια του σε παραγωγικά υπουργεία με τις στολές τα πάει καλύτερα άλλωστε τον βοηθάει ο σωματότυπος γιατί δεν έχει και τίποτα άλλο να επιδείξει. Ο Μητσοτάκης ακόμα δεν έχει μιλήσει και δεν θέλει να τον δει σε πολύπλοκα ζητήματα .

Οι μεταγραφές του Ανδρουλάκη και το πολιτικό Survivor

Το ΠΑΣΟΚ ξαναμπαίνει στον χάρτη των μεταγραφών. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σε ρόλο μάνατζερ ποδοσφαιρικής ομάδας, ετοιμάζεται για ένα draft pick που θα του επιτρέψει να παίξει στο κέντρο του πολιτικού παιχνιδιού. Στόχος του; Να δώσει την εικόνα ενός ΠΑΣΟΚ που είναι έτοιμο να κυβερνήσει.

Αλλά το θέμα είναι: με ποιους; Γιατί όπως έλεγε και ο Σουν Τζου, «μια μάχη κερδίζεται πριν ακόμα δοθεί» – και στο ΠΑΣΟΚ, οι μάχες δίνονται ακόμα στο backstage.

ΠΑΣΟΚ, η επιστροφή των Jedi (και των βουλευτών)

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σε ρόλο casting director, αποφάσισε ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ανανέωση – ή, για να το πούμε πιο σωστά, επανασύνδεση με τα παλιά του στελέχη που βρέθηκαν σε… άλλες πολιτικές γειτονιές. Έτσι, η Ράνια Θρασκιά, πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, βρήκε το δρόμο προς την Ιπποκράτους, αποδεικνύοντας ότι στην πολιτική, όπως και στο Hollywood, το σωστό timing είναι το παν. Άλλωστε, όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι, «οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με βάση την εμφάνιση, παρά την πραγματικότητα» – και σε αυτή την περίπτωση, η «επιστροφή στο σπίτι» μοιάζει περισσότερο με καλοστημένο rebranding παρά με ιδεολογική μεταστροφή.

Το ερώτημα τώρα είναι τι θα γίνει με τον Πέτρο Παππά και τον βουλευτή Κιλκίς που, όπως φαίνεται, ψάχνουν εισιτήριο για το ΠΑΣΟΚ Express. Στην πολιτική αγορά μεταγραφών, η αξιολόγηση δεν γίνεται με ποδοσφαιρικούς όρους, αλλά με βάση το αν το «ταλέντο» έρχεται με πολιτικές αποσκευές που αξίζουν την επένδυση. Ο Ανδρουλάκης, σαν άλλος Στίβεν Σπίλμπεργκ, σκηνοθετεί το sequel της «πράσινης ανασύνταξης», αλλά το αν θα του βγει Indiana Jones ή Jurassic Park, μένει να φανεί. Άλλωστε, όπως έλεγε ο Θουκυδίδης, «οι άνθρωποι δίνουν μεγαλύτερη σημασία σε όσα φαίνονται, παρά σε όσα είναι» – και το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να φαίνεται ξανά… μεγάλο.

“Εξαίρετοι φίλοι, έχουμε ένα πρόβλημα…”

Ο Μέγας Βασίλειος το έθεσε εύστοχα: «Ουδέν δυσχερέστερον του εκκλησιαστικού όχλου». Αν το παραφράσουμε στα καθ’ ημάς, τίποτα πιο επικίνδυνο από μια αναστατωμένη Κεντροαριστερά. Και σήμερα, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να διανύει ακόμα ένα κεφάλαιο της αέναης υπαρξιακής του κρίσης – μεταξύ της διαχείρισης της «γραμμής Ανδρουλάκη», της εσωτερικής γκρίνιας και της αγωνίας για τις δημοσκοπήσεις που δεν λένε να πάρουν τα πάνω τους.

“Δεν υπάρχει αντάρτικο. Υπάρχει απλώς… αντάρτικο”

Η δημόσια διαφοροποίηση βουλευτών μετά τη δήλωση Ανδρουλάκη περί Δικαιοσύνης, η οποία σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, δεν ήταν κάτι που πέρασε απαρατήρητο. Και εκεί που η Νέα Δημοκρατία άδραξε την ευκαιρία να μιλήσει για «εσωκομματικά μαχαιρώματα», ήρθαν οι ίδιοι οι βουλευτές (Χριστοδουλάκης, Γρηγοράκος, Νικητιάδης) να δηλώσουν ότι στηρίζουν απολύτως τον αρχηγό. Δεν υπάρχει αντάρτικο, δηλώνουν κατηγορηματικά – με τόνο που θυμίζει περισσότερο τον Πόντιο Πιλάτο παρά τον Άρη Βελουχιώτη.

“Οσκαρική ερμηνεία ενότητας. Ή μήπως όχι;”

Σε μια παράλληλη προσπάθεια να προβληθεί ενιαία εικόνα, Γερουλάνος και Δούκας έσπευσαν να διευκρινίσουν πως το κόμμα είναι αρραγές και «όλοι αγωνίζονται για να νικήσει το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές». Θυμίζει κάτι από Titanic, όπου όλοι βεβαιώνουν πως «το καράβι δεν βουλιάζει», ενώ ήδη μοιράζονται τα σωσίβια.

“Ανανεωτική Αριστερά: Όταν η θεωρία συναντά την πραγματικότητα”

Η εκδήλωση της Ανανεωτικής Αριστεράς ήρθε να προσθέσει μια ακαδημαϊκή πινελιά στις διεργασίες. Ο Κοντιάδης μίλησε για την ανάγκη ενός ισχυρού αντιπολιτευτικού πόλου με κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό. Η Κοππά προειδοποίησε ότι το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να συνεχίζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα, ενώ ο Παραστατίδης ζήτησε λιγότερη εσωστρέφεια και περισσότερη δράση. Το ζήτημα είναι ποιος ακούει ποιόν.

“Η Κεντροαριστερά ψάχνει αφήγημα – αλλά όχι όλοι το ίδιο”

Το ερώτημα που πλανάται είναι αν το ΠΑΣΟΚ έχει αποφασίσει τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Η εμμονή στην «αυτόνομη πορεία» είναι βολική, αλλά το πολιτικό ρολόι τρέχει. Οι προοδευτικές συγκλίσεις παραμένουν ένας ατέρμονος διάλογος μεταξύ «ευσεβών πόθων» και «ρεαλπολιτίκ».

“Μυαλοπώληδες χωρίς πραμάτεια;”

Όλοι αυτοί οι εγκεφαλικοί μετρ της στρατηγικής τι ακριβώς προτείνουν; Να πάει το ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ και μαζί να βουλιάξουν; Δεν φτάνει που τους έσωσε από το ναυάγιο στο οποίο βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα θέλουν να το ξανασκεφτούν! Από τη γνωστή κριτική δεν στρώνονται στη δουλειά να καταθέσουν καμία πρόταση για το πώς θα γίνει αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη; Ή μήπως είναι πιο εύκολο να ανακυκλώνουμε τα ίδια και τα ίδια, διαφωνώντας μέχρι τελικής πτώσεως για το αυτονόητο;

Όπως έλεγε και ο Μιτεράν: «Πολιτική είναι να δίνεις προοπτική στο αναπόφευκτο.» Για την Κεντροαριστερά, η ώρα της επιλογής πλησιάζει. Η αναβολή της δεν αποτελεί πλέον στρατηγική. Είναι απλώς φόβος.

• Hard Talks