Τριαντόπουλος: Η τέχνη της «αναμενόμενης» παραίτησης – Τo ΠΑΣΟΚ πανηγυρίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα υπό διάλυση – Η αλήθεια, η μισή αλήθεια και η αλήθεια του Άδωνι

“Όλα είναι θέατρο, εκτός από το ίδιο το θέατρο.” – Ιάκωβος Καμπανέλλης. Η παραίτηση του Χρήστου Τριαντόπουλου εξελίχθηκε ακριβώς όπως τα τελευταία λεπτά ενός χολιγουντιανού πολιτικού δράματος: όλοι ήξεραν τι θα συμβεί, αλλά παρίσταναν τους ανυποψίαστους μέχρι την τελευταία σκηνή. Το ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε την πρόταση προανακριτικής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ήδη ανοίξει το δρόμο σε συνέντευξή του και έτσι ο υφυπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας βρέθηκε ξαφνικά με μια βαλίτσα στο χέρι. Ήταν θέμα χρόνου. Στην πραγματικότητα, το μόνο σασπένς αφορούσε τον συντονισμό της αποχώρησής του με το Μαξίμου ώστε να μην προκύψει καμία «παραφωνία» στο αφήγημα.

Ακριβώς γι’ αυτό, η δήλωσή του ήταν τόσο προσεκτικά χορογραφημένη που θα μπορούσε να έχει γραφτεί από το επιτελείο του House of Cards. Κανένα παράπονο, καμία αιχμή, καμία αποστασιοποίηση – μια υποδειγματική έξοδος που στέλνει το μήνυμα πως «όλα έγιναν θεσμικά». Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι, «οι ισχυροί όταν πέφτουν, πέφτουν αθόρυβα».

Το ΠΑΣΟΚ και η στρατηγική του ντόμινο

Η αποχώρηση του Τριαντόπουλου προστίθεται στις «επιτυχίες» του ΠΑΣΟΚ, που πλέον μπορεί να υπερηφανεύεται πως κάθε φορά που πιέζει την κυβέρνηση, ένας υπουργός φεύγει από το κάδρο. Με την πρόταση μομφής είχε έτοιμες τις παραιτήσεις των Μπρατάκου και Παπασταύρου, ενώ τώρα βλέπει έναν ακόμα κυβερνητικό αξιωματούχο να αναγκάζεται να αποχωρήσει.

Το θέμα, βέβαια, είναι αν αυτές οι «παραιτήσεις» είναι αποτέλεσμα πολιτικής ευθιξίας ή αν το Μαξίμου τις χρησιμοποιεί ως βαλβίδα εκτόνωσης για να σώσει το βασικό του αφήγημα. Όπως έλεγε και ο Καίσαρας, «οι άνθρωποι πιστεύουν πιο εύκολα αυτό που θέλουν να είναι αλήθεια». Και αν η κυβέρνηση θέλει να φανεί ότι δεν καλύπτει κανέναν, το αφήγημα της «αυτονόητης αποχώρησης» του Τριαντόπουλου εξυπηρετεί απόλυτα το σχέδιό της.

Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον αυτή τη φορά το «μπάζωμα» αφορά μια παραίτηση και όχι στοιχεία μιας δικογραφίας. Ίσως αυτό να είναι και μια μικρή πρόοδος.

Η τέχνη του να αυτοϋπονομεύεσαι

“Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι οι ίδιοι μας οι εαυτοί.” – Σαίξπηρ

Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με εκείνο τον χαρακτήρα σε πολιτικό δράμα που περνάει όλη την ταινία προσπαθώντας να αποδείξει πως είναι ο πρωταγωνιστής, αλλά στο τέλος μένει θεατής των εξελίξεων. Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για προανακριτική επιτροπή έριξε φως σε μια άβολη αλήθεια: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια η πραγματική αξιωματική αντιπολίτευση – είναι ένα κόμμα που ψάχνει ρόλο σε ένα σενάριο όπου άλλοι γράφουν τις ατάκες.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι καν η πολιτική αδράνεια, αλλά το γεγονός ότι το κόμμα γνώριζε για τη δικογραφία Τριαντόπουλου από τον Αύγουστο του 2024 και δεν έκανε τίποτα. Η ίδια η Όλγα Γεροβασίλη παραδέχτηκε ότι ήξεραν, αλλά “περίμεναν τα συμπληρωματικά στοιχεία”. Δηλαδή, όπως θα έλεγε και ο Φράνσις Άντεργουντ στο House of Cards, “αυτή δεν είναι στρατηγική, είναι αυταπάτη”. Ή ακόμα χειρότερα, είναι το αποτέλεσμα μιας εσωκομματικής φαγωμάρας που τους εμπόδισε να δουν το αυτονόητο: η κυβέρνηση μπορούσε να εκμεταλλευτεί τη σιωπή τους και να αφήσει το θέμα να ξεχαστεί.

“Αδειάσματα” και παγωμένα χαμόγελα

Η παραδοχή της Γεροβασίλη ήρθε με συνοδευτικό… άδειασμα από τον Σωκράτη Φάμελλο, ο οποίος στη Βουλή πέταξε την ευθύνη στον τέως Πρόεδρο της Βουλής, λέγοντας πως οι δικογραφίες κρατήθηκαν στα συρτάρια με διαδικαστικά τεχνάσματα. Μόνο που αυτό δεν εξηγεί γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχε πλήρη γνώση της υπόθεσης από το φθινόπωρο, περίμενε μέχρι να έρθει το ΠΑΣΟΚ να κάνει τη δουλειά του.

Το θέμα δεν είναι ποιος απέκρυψε ή ποιος καθυστέρησε τι – το θέμα είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση παρακολουθεί τις εξελίξεις αντί να τις καθορίζει. Και όπως έλεγε ο Τσόρτσιλ, “η ιστορία θα είναι καλή μαζί μου, γιατί σκοπεύω να τη γράψω εγώ”. Στην προκειμένη περίπτωση, η ιστορία γράφεται από άλλους, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς προσπαθεί να δικαιολογήσει γιατί δεν άνοιξε έγκαιρα το στόμα του.

Όταν το ΠΑΣΟΚ δείχνει τον δρόμο

Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αποφασίσει αν θα στηρίξει ή όχι την πρόταση για προανακριτική, το ΠΑΣΟΚ μετράει ήδη μία νίκη: η πρότασή του έφερε την παραίτηση του Τριαντόπουλου. Όπως και με την προηγούμενη κίνησή του να καταθέσει πρόταση μομφής, η οποία οδήγησε στις αποχωρήσεις των Μπρατάκου και Παπασταύρου, το κόμμα του Ανδρουλάκη αποδεικνύει πως μπορεί να λειτουργήσει ως πραγματικός αντιπολιτευτικός μοχλός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις, αναλώνεται σε εσωτερικούς υπολογισμούς και βέτο από τις τάσεις του. Θυμίζει την κλασική σκηνή του Titanic, όπου κάποιοι παρακολουθούν αμέριμνοι τη μουσική να παίζει, ενώ το πλοίο βουλιάζει. Η μόνη διαφορά είναι ότι, σε αυτή την περίπτωση, οι επιβάτες τσακώνονται για το ποιος θα μείνει στο κατάστρωμα λίγο παραπάνω.

Για το θεαθήναι…

Να την πάλι η…πολύ σοβαρή πρόταση να υποβληθεί Πρόταση Δυσπιστίας! Εβαλε στο φούλ τα μεγάφωνα ο ΣΥΡΙΖΑ και την ζητάει επιμόνως, προσπαθώντας ταυτόχρονα να στριμώξει το ΠΑΣΟΚ ώστε να υποβληθεί από κοινού η Πρόταση.

Σου λένε οι εγκέφαλοι της Κουμουνδούρου: Πρώτον, επι 3 μέρες θα τον λιώσουμε τον Μητσοτάκη για τα Τέμπη και γενικώς, και δεύτερον, θα εμφανιστεί ενωμένη η Αντιπολίτευση ως αντίπαλο δέος στη ΝΔ.

Κούνια που σας κούναγε, παιδιά. Πρώτον, ο κόσμος έχει βαρεθεί και τις Δυσπιστίες και τις Εξεταστικές Επιτροπές γιατί ξέρει ότι αφενός θα ακούσει τα ίδια και τα ίδια σε υψηλούς τόνους και αφετέρου ότι δεν  βγαίνει απολύτως τίποτε από αυτές τις διαδικασίες.

Και δεύτερον, τέτοιες συγκρούσεις στη Βουλή μάλλον ευνοούν τη σύγχυση κι άντε να καταλάβεις πως έχουν τα πράγματα. Και βέβαια, ευνοείται η (εκάστοτε) κυβέρνηση γιατί δεν κινδυνεύει να πέσει από την Πρόταση Δυσπιστίας. Ποτέ δεν έχει συμβεί αυτό μεταπολιτευτικά.

Και μιας και μιλάμε για ουσιαστική, στιβαρή και αποτελεσματική αντιπολίτευση για σημαντικά θέματα: Αλήθεια, γι΄αυτό το έγκλημα στο Σαρακίνηκο της Μήλου, που φαίνεται ότι αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή, δεν έχει τίποτε να πεί η Αντιπολίτευση; Τίποτε, ρε παιδάκι μου, έστω για τα μάτια του κόσμου;

Όχι για να κατηγορήσει την κυβέρνηση κατ΄ανάγκην, αλλά γιατί πρόκειται για μείζονος σημασία θέμα που αφορά το περιβάλλον, τον Τουρισμό, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και φυσικά το ξεχαρβαλωμένο κράτος και τις υπηρεσίες του.

Ακούει κανείς εκεί κάτω στην Χαριλάου Τρικούπη, στην Κουμουνδούρου και στα…περίχωρα;

Ηρεμα, παιδιά…

Βγαίνει που λέτε ο Λέκκας, ο γνωστός, και λέει καθησυχαστικά ότι απομακρύνεται η πιθανότητα για σεισμό στα 6΄ριχτερ. Το ακούει ο Τσελέντης και βάζει φωτιά στα τόπια: Το ιστορικό της περιοχής μπορεί να δώσει σεισμό στα 7 ρίχτερ!

Βέβαια, δεν είναι σημερινό το φαινόμενο διαφορετικών απόψεων και εκδοχών. Παλιότερα είχαμε τα μαλλιοτραβήγματα του Τσελέντη με τον Παπαδόπουλο, των σεισμολόγων με τον Βαρώτσο για το ΒΑΝ κλπ κλπ.

Ηρεμα, παιδιά. Δεν φτάνει που έχει τρομάξει ο κόσμος στις Κυκλάδες, και γενικότερα η χώρα όλη, αυτό που μας έλειπε είναι να δημιουργείται σύγχυση σχετικά τα ρίχτερ και τα ηφαίστεια. Λίγη προσοχή και υπευθυνότητα από ορισμένους δεν βλάπτει.

Οσο για κάτι βλογιοκομμένους που είδαν προσπάθεια του Μητσοτάκη να… σκεπάσει τα Τέμπη με τα σεισμικά, τι να πείς; Ποτέ δεν θα λείψουν οι ανόητοι και οι ερμηνευτικές αυθαιρεσίες τους.

Δεν έχει νόημα να πείς σ΄αυτούς, τι θα λέγανε αν δεν είχε γίνει αυτή η όντως μεγάλη κινητοποίηση της πολιτείας και συνέβαινε το κακό. Θα ήταν οι πρώτοι που θα έβγαιναν στις ρούγες και θα κατηγορούσαν την κυβέρνηση για αδιαφορία και διαχειριστική ανεπάρκεια.

Πάντως κανένα κόμμα δεν διανοήθηκε να εγκαλέσει την κυβέρνηση για προσπάθεια-μέσω των σεισμών- να ξεχαστούν ή να υποβαθμιστούν ως θέμα τα Τέμπη. Κάτι είναι κι αυτό…

Άδωνις εναντίον όλων: Μια (ακόμα) θεατρική παράσταση

“Κάθε άνθρωπος έχει τρεις χαρακτήρες: αυτόν που δείχνει, αυτόν που έχει και αυτόν που νομίζει ότι έχει.” – Αλφόνς Καρ

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, με το χαρακτηριστικό του πάθος, αποφάσισε να ανοίξει νέο μέτωπο, αυτή τη φορά με δύο «τηλεοπτικούς αντιπάλους», τον Αντώνη Κανάκη και τον Λάκη Λαζόπουλο. Σε μια συνέντευξη που θύμιζε περισσότερο σκηνή από το “Gladiator”, ο υπουργός Υγείας ανέβηκε στην πολιτική αρένα, βρυχήθηκε κατά των «εχθρών του λαού» και υπερασπίστηκε με φανατισμό τόσο τον εαυτό του όσο και τη γραμμή της κυβέρνησης.

Ο Κανάκης, κατά τον Γεωργιάδη, δεν έκανε κριτική στον Καραμανλή αλλά στον «λαό των Σερρών» επειδή ψήφισε αυτό που ήθελε – μια επίθεση που ο υπουργός παρουσίασε ως μια βλάσφημη προσβολή προς την ιερότητα της λαϊκής βούλησης. Και αν αυτό δεν ήταν αρκετό, πέρασε και στον Λάκη Λαζόπουλο, καταγγέλλοντας «θεωρίες συνωμοσίας» για την καταστροφή του γενετικού υλικού από τα Τέμπη. Η γενικότερη αίσθηση; Μια πολιτική παράσταση όπου ο Άδωνις επιλέγει τους αντιπάλους του προσεκτικά – πάντα «τηλεοπτικά αναγνωρίσιμους» και πάντα σε ρόλο βολικών villains.

Η αλήθεια, η μισή αλήθεια και η αλήθεια του Άδωνι

“Ποτέ μη διακόπτεις τον εχθρό σου όταν κάνει λάθος.” – Ναπολέων Βοναπάρτης. Στην κορύφωση του ρητορικού του σόου, ο υπουργός Υγείας είπε τη μεγάλη αλήθεια: “Η κυβέρνησή μας θα πρέπει με θάρρος να βγει και να πει την αλήθεια στον κόσμο.” Αλλά εδώ γεννάται το ερώτημα: Ποια αλήθεια; Γιατί όταν μια κυβέρνηση χρειάζεται «θάρρος» για να πει την αλήθεια, συνήθως σημαίνει ότι αυτή η αλήθεια δεν είναι ακριβώς βολική.

Και κάπως έτσι, σε μια συγκινησιακή αποστροφή, ο Γεωργιάδης δήλωσε πως «οι ίδιοι θρηνήσαμε και πενθούμε για αυτά τα παιδιά που χαθήκανε στα Τέμπη». Ωστόσο, αν κάτι έχει καταλάβει το κοινό από το πολιτικό storytelling του Άδωνι, είναι ότι κάθε του φράση έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο στο σενάριο: άλλοτε θύμα, άλλοτε διωκόμενος, άλλοτε μοναδικός υπερασπιστής της λογικής απέναντι στη «συνωμοσιολογία» των αντιπάλων του.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η αρένα δεν θα μείνει άδεια. Γιατί, όπως έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ, “το μόνο πράγμα χειρότερο από το να μιλάνε για σένα είναι να μη μιλάνε για σένα.” Και ο Άδωνις φροντίζει πάντα να του μιλάνε.

• Κυριάκος Μητσοτάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ
• Χρήστος Τριαντόπουλος