WRC: Όταν οι Μακ Ρέι και Μάκινεν «μονοπωλούσαν» τους τίτλους – Μια πενταετία που διαμόρφωσε την αυτοκίνηση

Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι δεν χρειαζόταν πολλές συστάσεις. Αρκούσαν δύο ονόματα, δύο αυτοκίνητα και δύο εντελώς διαφορετικοί τρόποι να κινηθεί κανείς στο όριο: Κόλιν Μακ Ρέι με Subaru Impreza και Τόμι Μάκινεν με Mitsubishi Lancer Evolution.

Από το 1995 έως και το 1999, κανένας άλλος οδηγός δεν κατάφερε να κατακτήσει τον παγκόσμιο τίτλο. Ο Σκωτσέζος άνοιξε την πενταετία με το μοναδικό πρωτάθλημα της καριέρας του και ο Φινλανδός ακολούθησε με τέσσερις διαδοχικούς τίτλους, δημιουργώντας μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιόδους στην ιστορία του WRC.

1995: Η χρονιά που ο Μακ Ρέι έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής

Ο Κόλιν Μακ Ρέι ήταν ήδη γνωστός για την εκρηκτική του ταχύτητα, την επιθετική οδήγηση και την άρνησή του να συμβιβαστεί με οτιδήποτε λιγότερο από το απόλυτο όριο.

Το 1995, πίσω από το τιμόνι του μπλε Subaru Impreza 555 της Prodrive, με συνοδηγό τον Ντέρεκ Ρίνγκερ, μετέτρεψε αυτή την ακατέργαστη ταχύτητα σε παγκόσμιο τίτλο. Η μάχη κρίθηκε απέναντι στον ομόσταβλό του Κάρλος Σάινθ, με τον Μακ Ρέι να ολοκληρώνει τη σεζόν με 90 βαθμούς έναντι 85 του Ισπανού.

Ο τίτλος επισφραγίστηκε στο Ράλι Μεγάλης Βρετανίας, μπροστά στο κοινό που τον είχε ήδη αναδείξει σε σύμβολο μιας νέας εποχής. Σε ηλικία 27 ετών έγινε ο πρώτος Βρετανός παγκόσμιος πρωταθλητής στο WRC και ο νεότερος οδηγός που είχε κατακτήσει μέχρι τότε τον τίτλο – ρεκόρ που διατηρήθηκε έως το 2022, όταν καταρρίφθηκε από τον Κάλε Ροβάνπερα.

Ο Μακ Ρέι δεν οδηγούσε απλώς γρήγορα. Έδινε την εντύπωση ότι κάθε ειδική διαδρομή ήταν μια προσωπική αναμέτρηση ανάμεσα στον ίδιο, το αυτοκίνητο και τους νόμους της φυσικής. Το Subaru κινούνταν συνεχώς πλαγιολισθαίνοντας, περνούσε ξυστά από δέντρα και βράχους και προσγειωνόταν από τα άλματα με τρόπο που έκανε τους θεατές να κρατούν την αναπνοή τους.

1996: Η αρχή της εποχής Μάκινεν

Έναν χρόνο αργότερα, ο τίτλος πέρασε στη Φινλανδία. Ο Τόμι Μάκινεν, με συνοδηγό τον Σέπο Χαργιάνε και το Mitsubishi Lancer Evolution III, κέρδισε πέντε από τους εννέα αγώνες του πρωταθλήματος και κατέκτησε τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο.

Η κυριαρχία του δεν βασίστηκε μόνο στην ταχύτητα. Ο Μάκινεν διέθετε ακρίβεια, ψυχραιμία και μια σπάνια ικανότητα να προσαρμόζεται σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες, από τα χιόνια της Σουηδίας μέχρι τις σκληρές διαδρομές του Σαφάρι.

Σε αντίθεση με τη θεαματική, σχεδόν θυελλώδη παρουσία του Μακ Ρέι, ο Φινλανδός έμοιαζε να λειτουργεί με μαθηματική ακρίβεια. Δεν έδινε πάντοτε την αίσθηση ότι ρισκάρει τα πάντα, όμως το χρονόμετρο αποκάλυπτε πόσο κοντά στο όριο κινούνταν.

1997: Ένας βαθμός χώρισε τους δύο πρωταθλητές

Η σεζόν του 1997 αποτέλεσε ίσως την καθαρότερη σύγκρουση ανάμεσα στους δύο. Η Subaru παρουσίασε το Impreza WRC, αξιοποιώντας τους νέους κανονισμούς των World Rally Cars, ενώ η Mitsubishi διατήρησε τη σύνδεσή της με τα αυτοκίνητα παραγωγής, συνεχίζοντας με το Lancer Evolution IV της κατηγορίας Group A.

Ο Μακ Ρέι πραγματοποίησε εντυπωσιακή αντεπίθεση στο τέλος της χρονιάς, κερδίζοντας τρεις συνεχόμενους αγώνες. Ανάμεσά τους ήταν και το φινάλε στη Μεγάλη Βρετανία. Δεν ήταν, όμως, αρκετό.

Ο Μάκινεν συγκέντρωσε 63 βαθμούς και ο Μακ Ρέι 62. Ένας μόνο βαθμός έκρινε το παγκόσμιο πρωτάθλημα, χαρίζοντας στον Φινλανδό τον δεύτερο διαδοχικό τίτλο του.

Ήταν η απόλυτη αποτύπωση των δύο φιλοσοφιών. Ο Μακ Ρέι κέρδιζε αγώνες με επιθέσεις που έμοιαζαν αδύνατες. Ο Μάκινεν συγκέντρωνε ακριβώς όσους βαθμούς χρειαζόταν για να παραμένει στην κορυφή.

Το αδιανόητο φινάλε του 1998

Το 1998 ο Μάκινεν έφτασε στο Ράλι Μεγάλης Βρετανίας διεκδικώντας τον τρίτο συνεχόμενο τίτλο του, αυτή τη φορά απέναντι κυρίως στον Κάρλος Σάινθ.

Ο Φινλανδός εγκατέλειψε και θεωρούσε ότι είχε χάσει το πρωτάθλημα. Ο Σάινθ χρειαζόταν απλώς να ολοκληρώσει τον αγώνα στην τέταρτη θέση. Βρισκόταν μόλις περίπου 300 μέτρα από τον τερματισμό της τελευταίας ειδικής διαδρομής, όταν ο κινητήρας της Toyota Corolla WRC παρέδωσε πνεύμα.

Ο Ισπανός και ο συνοδηγός του, Λουίς Μόγια, προσπάθησαν απεγνωσμένα να επαναφέρουν το αυτοκίνητο στη ζωή, όμως η προσπάθεια ήταν μάταιη. Ο Μάκινεν, ο οποίος είχε ήδη αποχωρήσει πιστεύοντας ότι ο τίτλος είχε χαθεί, ενημερώθηκε ότι ήταν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά παγκόσμιος πρωταθλητής.

Ήταν ένα από τα πλέον δραματικά φινάλε στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού και μια υπενθύμιση ότι στο WRC τίποτα δεν έχει τελειώσει πριν από το τελευταίο μέτρο.

1999: Τέσσερις συνεχόμενοι τίτλοι για τον Μάκινεν

Το 1999 ο Μακ Ρέι είχε πλέον εγκαταλείψει τη Subaru και βρισκόταν στην αρχή ενός νέου κεφαλαίου με το Ford Focus WRC. Ο Μάκινεν, αντίθετα, παρέμενε στη Mitsubishi, συνεχίζοντας τη συνεργασία που είχε ήδη μετατραπεί σε μία από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία του θεσμού.

Με το Lancer Evolution VI, κατέκτησε τον τέταρτο συνεχόμενο τίτλο του, εξασφαλίζοντας το πρωτάθλημα στο Ράλι Αυστραλίας πριν από τον τελευταίο αγώνα της σεζόν.

Από το 1996 έως το 1999, ο Μάκινεν και η Mitsubishi κέρδισαν τέσσερα διαδοχικά πρωταθλήματα οδηγών. Το Lancer Evolution έφτασε έτσι στο απόγειο της αγωνιστικής του ιστορίας, ενισχύοντας παράλληλα τον μύθο των εκδόσεων δρόμου που έφεραν το όνομα «Evolution».

Δύο οδηγοί, δύο διαφορετικοί κόσμοι

Ο Μακ Ρέι και ο Μάκινεν δεν ήταν απόλυτα αντίθετοι μόνο ως χαρακτήρες. Αντιπροσώπευαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στην τέχνη του ράλι.

Ο Σκωτσέζος ήταν το ένστικτο, το θέαμα και η επίθεση. Μπορούσε να κερδίσει χρόνο εκεί όπου κανείς άλλος δεν πίστευε ότι υπήρχε χρόνος για να κερδηθεί, αλλά το τίμημα ήταν συχνά εγκαταλείψεις και ατυχήματα.

Ο Φινλανδός ήταν η ακρίβεια, η συνέπεια και η διαχείριση. Γνώριζε πότε έπρεπε να επιτεθεί, πότε να προστατεύσει το αυτοκίνητο και πότε μια χαμηλότερη θέση αρκούσε για τον μεγάλο στόχο.

Δεν μονομάχησαν για τον τίτλο σε κάθε μία από αυτές τις χρονιές. Το 1998 ο βασικός αντίπαλος του Μάκινεν ήταν ο Σάινθ, ενώ το 1999 στο προσκήνιο βρέθηκαν επίσης ο Ρίτσαρντ Μπερνς και ο Ντιντιέ Οριόλ. Ωστόσο, οι μορφές των Μακ Ρέι και Μάκινεν, μαζί με τις εικόνες του Subaru Impreza και του Mitsubishi Lancer Evolution, είναι εκείνες που έμειναν ως σύμβολα της συγκεκριμένης περιόδου.

Ο Μακ Ρέι και η ιδιαίτερη σχέση με το Ράλι Ακρόπολις

Για το ελληνικό κοινό, ο Κόλιν Μακ Ρέι συνδέθηκε όσο ελάχιστοι με το Ράλι Ακρόπολις. Από το 1994 έως το 2002 πρωταγωνίστησε σχεδόν σε κάθε εμφάνισή του στις ελληνικές ειδικές διαδρομές και σημείωσε συνολικά πέντε νίκες, επίδοση που παραμένει ρεκόρ για τον αγώνα.

Η επιθετική οδήγησή του έμοιαζε ιδανική για τις πέτρες, τη σκόνη και τη ζέστη του ελληνικού ράλι. Οι εικόνες του Impreza και αργότερα του Ford Focus να περνούν με πλήρη ταχύτητα από τις σκληρές ειδικές διαδρομές αποτελούν ακόμη μέρος της συλλογικής μνήμης των φίλων του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα.

Μια πενταετία που καθόρισε το WRC

Η περίοδος 1995–1999 βρισκόταν στο μεταίχμιο δύο εποχών. Τα αυτοκίνητα της Group A έδιναν σταδιακά τη θέση τους στους νέους κανονισμούς WRC, οι εργοστασιακές συμμετοχές αυξάνονταν και κατασκευαστές όπως η Subaru, η Mitsubishi, η Toyota και η Ford μετέτρεπαν κάθε αγώνα σε τεχνολογική και οδηγική μάχη.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Μακ Ρέι έδωσε στο WRC έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και συναρπαστικούς πρωταθλητές του. Ο Μάκινεν απάντησε δημιουργώντας μια δυναστεία τεσσάρων διαδοχικών τίτλων.

Πέντε χρόνια, πέντε παγκόσμια πρωταθλήματα και δύο οδηγοί που, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, καθόρισαν μια ολόκληρη γενιά φίλων των ράλι.

• WRC