Υπόθεση Φραντζή: Το ειδεχθές έγκλημα που συγκλόνισε την Ελλάδα – Ο άνθρωπος που τεμάχισε τη γυναίκα του

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Ιουνίου 1987 ο συλλέκτης γραμματοσήμων Κωνσταντίνος Βουζίκας βρήκε σε κάδο απορριμμάτων στα Κάτω Πατήσια «έναν ακέφαλο κορμό από γυναικείο σώμα». Οι αρχές κινητοποιήθηκαν άμεσα και, μέσα στην ίδια μέρα, ο 27χρονος Παναγιώτης Φραντζής παραδόθηκε στη ΓΑΔΑ ομολογώντας: «Σκότωσα τη γυναίκα μου. Ήταν ατύχημα».

Το θύμα ταυτοποιήθηκε ως η 18χρονη τότε Ζωή (Ζωζώ) Γαρμανή – σύζυγος του Φραντζή – και ο ίδιος υποδείκνυε που είχε πετάξει τα διάφορα κομμάτια του σώματός της. Σύμφωνα με την κατάθεση του ίδιου, μετά από έναν έντονο καβγά η Ζωή έπεσε και χτύπησε στο κεφάλι, πέθανε επιτόπου, και τότε ο Φραντζής μετέφερε το σώμα σε άλλο χώρο και άρχισε να το διαμελίζει με ένα κρητικό μαχαίρι και ένα σφυρί.

Στο τέλος της διαδικασίας, που κράτησε τρεις περίπου ώρες, το σώμα της είχε κοπεί σε 11 κομμάτια και το κεφάλι της είχε παραμορφωθεί πέρα για πέρα, ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, τα κομμάτια τα έβαλε σε μαύρες σακούλες και τα πέταξε σε κάδους σκουπιδιών γύρω από την οδό Αιλιανού στα Κάτω Πατήσια. Την επομένη, ωστόσο, λόγω απεργίας στα απορριμματοφόρα οι σακούλες δεν περισυνελέγησαν και ο Βουζίκας τις άνοιξε ανακαλύπτοντας το μακάβριο εύρημα.

Κάλυψη από τα ΜΜΕ και αντίδραση της κοινής γνώμης

Η υπόθεση Φραντζή έγινε γρήγορα πρωτοσέλιδο θέμα σε όλη τη χώρα. Μέσα ενημέρωσης της εποχής ανέδειξαν τη φρικιαστική ανακάλυψη με έντονους τίτλους και ρεπορτάζ, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο σε ένταση. Στις 26 Ιουνίου 1987 η εφημερίδα «Έθνος» δημοσίευσε σε διπλό σαλόνι φωτογραφία του τεμαχισμένου σώματος πάνω στο τραπέζι του ιατροδικαστή. Η πράξη αυτή προκάλεσε σοκ και θύελλα αντιδράσεων, με παρέμβαση της Δικαιοσύνης και ζητήματα ηθικής στη δημοσιογραφία. Οι πολίτες, όπως αναφέρουν πηγές της εποχής, «θορυβήθηκαν σε απίστευτο βαθμό από τη σκληρότητα του εγκλήματος», ενώ τα συνεχή ανατριχιαστικά πρωτοσέλιδα δημιούργησαν ένα πρωτοφανές κλίμα στον ελληνικό δημοσιογραφικό χώρο. Μέχρι και σήμερα η υπόθεση Φραντζή θεωρείται παράδειγμα του «ασυγκράτητου μιντιακού ορυμαγδού» που ακολούθησε, καθώς και σημείο αναφοράς για τα όρια της ενημέρωσης.

Ψυχολογικό προφίλ του δράστη

Οι περιγραφές των μέσων και οι καταθέσεις κατά τη δίκη αποκαλύπτουν έναν παθιασμένο αλλά ασταθή χαρακτήρα. Ο Φραντζής παρουσιάστηκε στους δημοσιογράφους και στις αρχές ως ένας νεαρός «που την ερωτεύτηκε παράφορα» τη Ζωή και «επέμενε φορτικά να την κάνει δική του». Το περιβάλλον τους ανέφερε ότι η συμβίωσή τους ήταν από την αρχή «πολύ ταραχώδης, με μεγάλους καβγάδες για ασήμαντες αφορμές». Σύμφωνα με την απολογία του δράστη, κατά τη νύχτα του φόνου «είχε θιγεί ο εγωισμός μου» από τα λόγια της συζύγου του, γεγονός που του προκάλεσε «κατώτερες και πεζές σκέψεις» και πάγωσε τις αισθήσεις του.

Περιέγραψε ότι, ενώ «έτρεμα ολόκληρος από τα νεύρα μου» κατάλαβε πως δεν θα μπορούσε να ελέγξει τον εαυτό του, και μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά η διαμάχη εξελίχθηκε σε βιαιότητα με κραυγές, χαστούκια και σπρωξίματα, που κατέληξαν στον θάνατο. Κατά τη δίκη κατέθεσαν δύο ψυχίατροι με αντίθετη άποψη για την ψυχική του κατάσταση: ο Μάριος Μαράτος θεώρησε τον Φραντζή «απόλυτα υγιή» κατά το έγκλημα, ενώ ο Σπυρίδων Σπύρογλου υποστήριξε ότι ο δράστης ήταν σε ψυχική διαταραχή, με μειωμένη ικανότητα επίγνωσης της πράξης του λόγω ψυχικής νόσου Τελικά, το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό της μη πλήρους καταλογιστικότητας και επέμεινε ότι ο Φραντζής ήταν πλήρως ικανός να αντιληφθεί το παράνομο των πράξεών του.

Αστυνομική έρευνα και δικαστική πορεία

Η αστυνομική έρευνα ολοκληρώθηκε σχετικά γρήγορα, βασισμένη κυρίως στην ομολογία του δράστη και στα στοιχεία που είχε υποδείξει. Η δίκη στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών ξεκίνησε το φθινόπωρο του 1988. Ο Φραντζής επέμεινε ότι ο θάνατος της συζύγου του ήταν ατύχημα – θέτοντας ως λόγο ένα χτύπημα στο κεφάλι από πτώση – αλλά ο ιατροδικαστής κατέδειξε πως προηγουμένως η Ζωή είχε στραγγαλιστεί με τα χέρια του. Όλα τα ελαφρυντικά (πρότερου έντιμου βίου, βρασμού ψυχής κ.ά.) απορρίφθηκαν, ενώ ο εισαγγελέας, συντασσόμενος με την κοινή γνώμη, είχε ζητήσει την θανατική του καταδίκη, παρά την κατάργηση αυτής της ποινής το 1972. Τελικά, την 1η Οκτωβρίου 1988 ο Φραντζής καταδικάστηκε κατά πλειοψηφία σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση «με τρόπο ιδιαιτέρως απεχθή» και σε επιπλέον δύο χρόνια φυλάκιση για περιύβριση νεκρού.

Ζωή μετά την αποφυλάκιση

Ο Παναγιώτης Φραντζής εξέτισε συνολικά 18 χρόνια κάθειρξης και αποφυλακίστηκε στις 20 Οκτωβρίου 2005. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, έκτοτε ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας: πήγε να εγκατασταθεί επαρχιακά, παντρεύτηκε ξανά (σύμφωνα με πληροφορίες γυναίκα από το εξωτερικό) και απέκτησε δύο παιδιά. Φέρεται να διατηρεί κάποια μικρή επιχείρηση στην περιοχή όπου μένει και να ασχολείται ερασιτεχνικά με τη μουσική, κληρονόμο της κλίσης που του εμφύσησε η μουσικοδασκάλα μητέρα του. Δεν είναι ευρέως γνωστό αν η δεύτερη σύζυγός του γνώριζε τους λόγους της πρώτης του φυλακής – πιθανολογείται ότι δεν του ζητήθηκε να μιλήσει διεξοδικά για το παρελθόν του. Ο ίδιος πάντως έχει επιδείξει τέτοια επιμονή να ξεχάσει τα γεγονότα του 1987, που δεν θέλησε ποτέ να συζητήσει δημόσια τη ζωή του μετά τη φυλακή

 

• έγκλημα
• Παναγιώτης Φραντζής