Ιερώνυμος: Εκ βαθέων εξομολόγηση του Aρχιεπισκόπου – «Μπορώ να ζήσω και χωρίς…»

Σε μια συνέντευξη που θυμίζει περισσότερο προσωπική εξομολόγηση παρά αυστηρή θεσμική τοποθέτηση, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος άνοιξε την καρδιά του στην εφημερίδα «Τα Νέα». Μετρώντας 45 χρόνια αρχιεροσύνης και 18 χρόνια στο «τιμόνι» της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Προκαθήμενος μιλάει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το τέλος της διαδρομής του, τα κρίσιμα εθνικά θέματα, αλλά και για τη συγκινητική ανάμνηση της μητέρας του.

Το όραμα για την επόμενη μέρα και οι σχέσεις με το κράτος

Ο Αρχιεπίσκοπος δεν διστάζει να αγγίξει το θέμα της διαδοχής του, δείχνοντας ότι είναι συμφιλιωμένος με το πέρασμα του χρόνου. Όπως δηλώνει με νόημα: «Θέλω να ζήσω, αλλά μπορώ να ζήσω και χωρίς να είμαι εν ενεργεία Αρχιεπίσκοπος». Το μεγάλο του όραμα πριν αποχωρήσει είναι διττό. Αφενός, να αφήσει μια Εκκλησία με λιγότερα προβλήματα, στελεχωμένη από αρχιερείς που πραγματικά αγαπούν τον τόπο. Αφετέρου, να δει επιτέλους λυμένο το ιστορικό «αγκάθι» της εκκλησιαστικής περιουσίας, το οποίο δοκιμάζει τις σχέσεις με την Πολιτεία εδώ και δύο αιώνες.

Αναφορικά με το διαρκές σενάριο του διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, χαρακτηρίζοντάς το ως «επικίνδυνα πράγματα». Παράλληλα, μιλώντας για τις σχέσεις του με τους πολιτικούς αρχηγούς όλα αυτά τα χρόνια, αξιολογεί πολύ θετικά τη συνεργασία του με τον σημερινό πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, κάνοντας παράλληλα μνεία στους Αλέξη Τσίπρα, Γιώργο Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή.

Η ανησυχία για το μεταναστευτικό και το αβέβαιο μέλλον της Μονής Σινά

Βλέποντας την ευρύτερη γεωπολιτική και κοινωνική εικόνα, ο κ. Ιερώνυμος εκφράζει τον βαθύ του προβληματισμό για το Μεταναστευτικό. Το χαρακτηρίζει ανοιχτά ως ένα εθνικό ζήτημα που συνιστά έναν «ερχόμενο κίνδυνο» και απαιτεί τεράστια προσοχή από όλους μας. Παράλληλα, δεν κρύβει την απαισιοδοξία του για το μέλλον της ιστορικής Μονής Σινά, εκφράζοντας σοβαρή ανησυχία για την εξέλιξη και την προστασία αυτού του παγκόσμιου ορθόδοξου φάρου.

Δεν παραλείπει, φυσικά, να σταθεί και στο κοινωνικό αποτύπωμα, τονίζοντας τη σημασία του φιλανθρωπικού έργου. Η Εκκλησία, όπως λέει, ρίχνει το βάρος της στη στέγαση των νέων φοιτητών, στη στήριξη των νέων ζευγαριών και, φυσικά, στη στοργική περίθαλψη των ηλικιωμένων.

Η μάνα «ηρωίδα» και τα διδάγματα των παιδικών χρόνων

Ίσως το πιο συγκινητικό κομμάτι της συνέντευξής του είναι η αναδρομή στα δύσκολα, φτωχικά παιδικά του χρόνια. Με τον πατέρα του, Αναστάσιο, να αναγκάζεται να κρύβεται εξαιτίας των ταραγμένων πολιτικών καταστάσεων της εποχής, η μητέρα του, Δήμητρα, έγινε ο απόλυτος στύλος του σπιτιού.

Ο Αρχιεπίσκοπος τη χαρακτηρίζει «ηρωίδα» και τον ουσιαστικό του προστάτη. Θυμάται με νοσταλγία τα απογεύματα του Σαββάτου, όταν η μητέρα του, αφού τελείωνε τις εξαντλητικές δουλειές της εβδομάδας, τους πήγαινε βόλτα σε ένα παλιό εκκλησάκι του χωριού. Εκεί, δείχνοντάς τους τις λαϊκές τοιχογραφίες από την Τουρκοκρατία, τους μάθαινε τις πραγματικές αξίες της ζωής: Τους έδειχνε τον μυλωνά που κλέβει στο ζύγι ή τον άνθρωπο που τεμπελιάζει την Κυριακή, χτίζοντας τον ηθικό τους χαρακτήρα.

Κλείνοντας αυτή τη βαθιά ανθρώπινη αναδρομή, ο Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας ομολογεί αυτό που νιώθει κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από το αξίωμά του: «Μου λείπει πολύ η μητέρα μου μετά τόσα χρόνια».

• Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος