Κτήμα Γεωργαντά: Ένας κρυφός παράδεισος στο κέντρο της Κηφισιάς

Λίγοι χώροι στην Κηφισιά κουβαλούν τόσο έντονα την αίσθηση του ανεκπλήρωτου όσο το Κτήμα Γεωργαντά, ένα μεγάλο, σχεδόν ξεχασμένο οικόπεδο στην οδό Γεωργαντά, που μοιάζει να επιμένει πεισματικά να θυμίζει πως ακόμα και στο πιο πυκνοκατοικημένο αστικό τοπίο μπορούν να επιβιώσουν μικρές νησίδες άγριας ομορφιάς.

Πρόκειται για έναν χώρο πολλών στρεμμάτων, αναξιοποίητο εδώ και χρόνια, που για όσους τον έχουν ανακαλύψει δεν είναι απλώς ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο. Είναι ένα κομμάτι γης που στέκεται σχεδόν παράδοξα μέσα στον αστικό ιστό: γεμάτο πράσινο, σιωπή, ακατέργαστη φυσικότητα και μια αίσθηση ελευθερίας που δύσκολα συναντά κανείς πια τόσο κοντά στο κέντρο μιας τόσο ακριβής και πυκνής περιοχής όπως η Κηφισιά.

Για πολλούς νεότερους, το Κτήμα Γεωργαντά δεν ήταν ποτέ απλώς ένα «άδειο» σημείο στον χάρτη. Ήταν ένα άτυπο καταφύγιο, ένας τόπος συνάντησης, απόδρασης, κουβέντας, εφηβικής και φοιτητικής περιπλάνησης. Ένας χώρος που δεν είχε ανάγκη από επίσημες ταμπέλες, θεσμικές χρήσεις ή οργανωμένη ταυτότητα για να αποκτήσει νόημα. Το νόημά του το έδιναν όσοι περνούσαν από εκεί και το ένιωθαν σαν ένα μικρό μυστικό μέσα στην πόλη.

Και ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται η γοητεία του. Το Κτήμα Γεωργαντά δεν είναι «ωραίο» με τη συμβατική έννοια ενός περιποιημένου πάρκου ή ενός αστικού κήπου με κανόνες, παγκάκια και φωτισμό. Είναι ωραίο γιατί παραμένει απείθαρχο, σχεδόν άγριο, ένας χώρος που δείχνει πώς θα μπορούσε να είναι η πόλη αν άφηνε λίγο περισσότερο χώρο στην ανάσα, στη σκιά, στην αυθόρμητη χρήση, στη μνήμη.

Την ίδια στιγμή, η εγκατάλειψή του γεννά και ένα εύλογο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν ένας τέτοιος χώρος, σε ένα τόσο κομβικό σημείο της Κηφισιάς, να παραμένει για χρόνια ουσιαστικά εκτός σχεδίου ζωής για την περιοχή; Γιατί ένα οικόπεδο με τόσο προφανή φυσικό και κοινωνικό δυναμικό να μη μετατρέπεται σε έναν ανοιχτό, προσεγμένο χώρο πρασίνου, πολιτισμού ή ήπιας κοινωφελούς χρήσης, αντί να μένει μια σιωπηλή υπενθύμιση της αδράνειας;

Το Κτήμα Γεωργαντά είναι, με έναν τρόπο, ένας κρυφός παράδεισος όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή παραμένει ακατέργαστος. Και γι’ αυτό ίσως να είναι ακόμη πιο πολύτιμος. Σε μια εποχή όπου κάθε κομμάτι γης μοιάζει να μετριέται μόνο με όρους εμπορικής απόδοσης, η ύπαρξή του θυμίζει ότι υπάρχουν και τόποι που αξίζουν επειδή απλώς υπάρχουν, επειδή φιλοξενούν αναμνήσεις, επειδή κάνουν την πόλη να μοιάζει λιγότερο ασφυκτική και περισσότερο ανθρώπινη.

Μέχρι να αποφασιστεί το μέλλον του, το Κτήμα Γεωργαντά θα συνεχίσει να επιβιώνει στη μνήμη όσων το περπάτησαν, όσων το έζησαν, όσων το ένιωσαν κάποτε σαν ένα μικρό προσωπικό καταφύγιο. Και ίσως αυτό να είναι ήδη αρκετό για να του δώσει μια θέση όχι μόνο στον χάρτη της Κηφισιάς, αλλά και στο άτυπο συναισθηματικό της τοπίο.

• αστικός χώρος
• Κηφισιά
• Κτήμα Γεωργαντά
• πράσινο