«Απαγωγή» Μαδούρο από την κυβέρνηση Τραμπ: Ποιες χώρες καταδίκασαν, ποιες επικρότησαν και ποιες έμειναν ουδέτερες

Η επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η μεταφορά του Νικολάς Μαδούρο στις Ηνωμένες Πολιτείες άνοιξε διεθνές ρήγμα: άλλοι μιλούν για κατάφωρη παραβίαση κυριαρχίας και «κουρελόχαρτο» του διεθνούς δικαίου, άλλοι για “τέλος δικτατορίας” και «παράθυρο ελπίδας», ενώ αρκετές κυβερνήσεις επιλέγουν προσεκτική στάση αναμονής.

Οι χώρες/μπλοκ που καταδίκασαν την επέμβαση

Κοινός παρονομαστής στις περισσότερες καταδίκες είναι η επίκληση του Χάρτη του ΟΗΕ, της μη επέμβασηςκαι της εδαφικής ακεραιότητας.

• Κίνα, Ρωσία, Ιράν: κινήθηκαν στη γραμμή της ευθείας καταδίκης, μιλώντας για παραβίαση διεθνούς δικαίου/κυριαρχίας και επικίνδυνο προηγούμενο. 
• Μεξικό, Βραζιλία, Κούβα: σκληρή ρητορική για «μονομερή χρήση βίας» και απαίτηση σεβασμού της κυριαρχίας της Βενεζουέλας. 
• Συμβούλιο της Ευρώπης: ο Γ.Γ. Αλέν Μπερσέ προειδοποίησε για «δύο μέτρα και δύο σταθμά» και τόνισε πως η χρήση βίας στο έδαφος άλλου κράτους εγείρει «σοβαρά ερωτήματα» υπό το διεθνές δίκαιο — με αιχμή τις αρχές κυριαρχίας/μη παρέμβασης. 

Βενεζουέλα: Η Ντέλσι Ροντρίγκες προσωρινή πρόεδρος της χώρας – Το προφίλ της «τίγρη του σοσιαλισμού»

Οι χώρες που επικρότησαν ή «είδαν θετικά» την εξέλιξη

Σε αυτή την ομάδα, το επιχείρημα δεν είναι πρωτίστως νομικό, αλλά πολιτικό: πτώση ενός αυταρχικού καθεστώτος και «ευκαιρία μετάβασης».

• Ισραήλ: τοποθετήσεις που αντιμετωπίζουν την εξέλιξη ως θετική/δικαιωμένη κίνηση. 
• Ουκρανία: κινήθηκε επίσης σε γραμμή στήριξης/θετικής αποτίμησης. 

Οι «ουδέτερες», επιφυλακτικές ή σιωπηρές στάσεις

Εδώ ανήκουν κράτη που δεν θέλουν να “χρεωθούν” ούτε καταδίκη ούτε επιδοκιμασία, είτε για λόγους συμμαχιών είτε γιατί περιμένουν να δουν το πλαίσιο της επόμενης μέρας στη Βενεζουέλα.

• Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (ενδεικτικά: Γερμανία – εσωτερικά διχασμένη): στη Γερμανία καταγράφηκαν αντίρροπες τοποθετήσεις: στελέχη της CDU μίλησαν για «σήμα ελπίδας», ενώ SPD/Πράσινοι έκαναν λόγο για βαρύ πλήγμα στο διεθνές δίκαιο· η AfD κράτησε γραμμή «μη εμπλοκής» και αναμονής αιτιολόγησης. 
• ΕΕ (θεσμικά): πιο προσεκτική γλώσσα, με έμφαση σε αποκλιμάκωση/διαχείριση της μετάβασης, χωρίς απόλυτη υιοθέτηση του ενός ή του άλλου κάδρου. 
• Τουρκία: σήματα παρακολούθησης/αποτίμησης, όχι ευθεία ευθυγράμμιση. 

Γιατί έχει σημασία η “ταμπέλα” της κάθε αντίδρασης

Αυτό που κρίνεται τώρα δεν είναι μόνο η Βενεζουέλα, αλλά το δεδικασμένο:

• Αν «μετράει» περισσότερο η νομιμοποίηση (δημοκρατία/δικαιώματα) ή η διαδικασία (διεθνές δίκαιο/κυριαρχία).
• Αν οι κυρώσεις και οι «κανόνες» εφαρμόζονται οριζόντια ή «κατά περίσταση» — κάτι που ήδη αναδεικνύεται ως κεντρικό πολιτικό επιχείρημα σε πολλές πρωτεύουσες. 

Σημείωση: Ο κατάλογος αντιδράσεων είναι δυναμικός και ανανεώνεται όσο κυβερνήσεις/οργανισμοί παίρνουν θέση ή «σπάνε» τη σιωπή τους.

• Βενεζουέλα
• γεωπολιτική
• διεθνές δίκαιο
• ΕΕ
• κυρώσεις
• Νικολάς Μαδούρο
• Ντόναλντ Τραμπ
• ΟΗΕ
• συμβούλιο της ευρώπης